Tajne przez magiczne

Wyobraźcie sobie, że mieszkam obok przedszkola, a powieść przeczytałam w listopadzie. Tzn. przy miejscu, gdzie rozgrywa się akcja i w czasie, w którym się rozgrywa. Czemu nikt mnie nie powstrzymał?! Dodatkowe emocje? Gwarantowane! Agata zmieniła miejsce pracy z wydawnictwa na przedszkole i naiwnie myślała, że wreszcie sobie trochę odpocznie. Trafiła niestety na dzieci z piekła rodem i to prawie dosłownie. Boicie się horrorów z nawiedzonymi malcami? Cóż, tutaj dodatkowo władają magią. „Tajne przez magiczne” to lekka komediowa fantastyka z roztrzepaną główną bohaterką i słowiańskimi potworami wyskakującymi zza rogu. Z założenia świat jest tutaj trochę przerysowany, aby ukazać więcej zabawnych scenek, trochę jak w kabaretach. Jednocześnie było kilka takich momentów na końcu, kiedy akcja bardziej się rozkręcała, gdzie działy się rzeczy naprawdę krwawe. Rozumiecie, w jednym miejscu heheszki z nieporadnych rodziców, a za kilka stron trup na ziemi z rozdartym gardłem! Trochę mi to ze sobą nie grało i wybijało z rytmu. Z dobrych rzeczy, podobało mi się, jak mitologiczne stwory czy też Iskry, czyli w książce osoby ze zdolnościami, wpasowały się do naszej rzeczywistości. Polubiłam główną bohaterkę, znajdzie się sporo scen, które wywołały mój uśmiech. Jestem ciekawa ciągu dalszego, szczególnie że zakończenie było dosyć szokujące. Polecam fanom fantastyki, którzy chcieliby na chwilę odpocząć od śmiertelnie poważnego i epickiego ratowania świata. „Tajne…” to według mnie idealna powieść, aby się odprężyć.

Anna sama z siebie z pracy nie odeszła. Jej psychika była w stanie opłakanym, że popełniła błąd w, powiedzmy, stosunkach międzyludzkich. Dokładniej damsko-męskich. A to już było za dużo i firma postanowiła rozwiązać z nią umowę. Angaż na woźną w przedszkolu wydawał się być najlepszą odtrutką po złamanym sercu i karierze. Jednak Anna nie jest kobietą o stalowych nerwach czy wrodzonej wielozadaniowości. Okazuje się jednak, że przywidzenia i dziwne wrażenie, jakie ciągle odczuwa Anna, nie jest kwestią jej stanu duszy, a raczej stanu wszechświata, do którego przeniknęły demony znane z ludowych podań. I na tym skupiać się będzie fabuła: na demonach w przedszkolu. Może to zaskakujące połączenie, jeśli weźmiemy pod uwagę, że demonami wcale nie są niegrzeczne dzieci, a np. ich zabawki, które przynoszą do przedszkola, by dodać sobie animuszu. Także niektórzy pracownicy przedszkola, rodzice czy same dzieci posiadają pewne moce, o których Annie nawet się nie śniło. A jeśli śniło, to były to największe koszmary. Kobiecie przyjdzie się z nimi wszystkimi zmierzyć i, co sama zapowiada, umrzeć. Nie bójcie się jednak, to nie koniec opowieści, bo druga część już w trakcie pisania. Więcej na: https://konfabula.pl/tajne-przez-magiczne-ksiazka-katarzyny-wierzbickiej/