Bibliotekarka

Seria o Zuzie Lewandowskiej nadal mnie zachwyca – a „Bibliotekarka” jest kolejnym tomem, który wysłuchałam w formie audio 🎧. Zuza staje przed jednym z najtrudniejszych śledztw w swojej karierze – trzy bibliotekarki giną w tajemniczych okolicznościach, a każdy krok w dochodzeniu wymaga od niej sprytu, odwagi i niezwykłej bystrości. Jednocześnie Zuza nie ma łatwego życia – wynajęte zbiry nie odstępują jej na krok, a proboszcz odmawia ujawnienia tajemnicy spowiedzi, która mogłaby rzucić nowe światło na sprawę. Każda odpowiedź prowadzi do kolejnych pytań, a sama bohaterka, łamiąc swoje zasady, decyduje się na współpracę z aplikantką. Oczywiście, sytuacja komplikuje się w sposób nieprzewidywalny, a humor i sarkazm Zuzy dodają całej historii lekkości i charakteru, równoważąc dramatyczne wydarzenia. Autor rewelacyjnie buduje napięcie i prowadzi przez kolejne zagadki. A jak dołożymy do tego nieoczekiwane zwroty akcji, które trzymają w napięciu to mamy genialną historię. Interpretacja Ewy Abart jak zawsze prawdziwa 🍒 na torcie – jej głos idealnie oddaje temperament Zuzy, podkreślając zarówno napięcie śledztwa, jak i komizm sytuacyjny. Każda postać zyskuje i ma dzięki temu indywidualny charakter. Ten głos bardzo mocno pozwala wniknąć w świat Zuzy. „Bibliotekarka” to książka, która wciąga, a przy tym bawi i intryguje. To kryminał z pazurem, bohaterami, którzy nie są idealni, i historią prowadzoną w inteligentny, wciągający sposób. Jeśli cenicie połączenie wartkiej akcji, ciętego humoru i świetnej interpretacji w formie audiobooka, to polecam ❤️Zuzy nie da się nie polubić, a jej przygody dostarczą wam zarówno emocji, jak i rozrywki na najwyższym poziomie. Cytaty: „Ty pierzasty potworze, już ci kiedyś mówiłam, że nie jesteś na bieżąco. Gierka wynieśli na strych, teraz prowadzi nas ślepiec, a swoją drogą, ciekawe kto będzie u steru tej rozklekotanej łajby za czterdzieści lat? Pewnie jakiś obleśny karzeł, a na dodatek pedał, no bo może być tylko gorzej.” „ - A tak spytam z ciekawości: po co panu jego mózg? - To rzadki przypadek, bo jest gładki niczym pupa niemowlaka. Wciąż się głowię, jak ten człowiek w ogóle funkcjonował. Mało tego, był oficerem. - No tak, to faktycznie jakiś fenomen.”