Uniwersum Roberta M. Wegnera. Jak czytać „Opowieści z meekhańskiego pogranicza”?

Uniwersum zbudowane przez Wegnera to ogrom politycznych i kulturowych zawiłości. Z tego powodu łatwo się w nim pogubić, jeśli nie zwróci się uwagi na kolejność sięgania po tomy. To ważne nie tylko dla rozwoju wątków i postaci, ale przede wszystkim dla wprowadzania kolejnych treści w sposób, który dla czytelnika jest zrozumiały i zapewnia mu płynność czytania. Niektórzy miłośnicy fantastyki narzekają, że początkowo mają problemy z zapoznawaniem się z imionami bohaterów czy nazwami krain. Jednak po dłuższej chwili to mija, a wtedy mogą zacząć cieszyć się lekturą.

Obecnie cała seria składa się z pięciu powieści oraz dwóch opowiadań, które stanowią uzupełnienie całego uniwersum i należy czytać je tuż przed pierwszym tomem oraz w jego połowie. Co więc musisz wiedzieć o nich?
 

„Jeszcze może załopotać” to opowiadanie, które wprowadza w historię uniwersum, a jego akcja rozgrywa się blisko 30 lat przed tymi, które są opisane w pierwszym tomie serii. Przedstawia ono wydarzenia związane z armią koczowników, którzy przybyli pod stolicę Imperium z batalistami, katapultami, wieżami oblężniczymi, inżynierami, wyspecjalizowanymi grupami do szturmu i stutysięcznym wojskiem. Ich celem było oblężenie, a następnie zniszczenie Meekhanu. Do walki z nimi stanęła blisko osiemdziesięciotysięczna armia Meekhańczyków na czele z cesarzem. Są gotowi stawiać czoła aż do ostatniego tchu.

Całe opowiadanie świetnie wprowadza w historię krain, które czytelnicy poznają w pierwszym tomie. Krótkie i bardzo treściwe obrazuje oblężenie, walki i ich konsekwencje. Ponadto wprowadza już kilka postaci, których sylwetki zostają bardziej rozbudowane w głównych książkach całej sagi. To opowiadanie zawiera wiele batalistycznych fragmentów, które w bardzo sugestywny sposób oddziałują na wyobraźnię czytelników i przenoszą ich w miejsca, w których dzieją się opisywane sceny.
 

„Północ – Południe” to pierwszy tom serii, który składa się z czterech opowiadań osadzonych na Północy i czterech, których akcja rozgrywa się na Południu. To świetne historie dla tych czytelników, którzy nie boją się brutalnych opisów scen walk i wartkiej akcji. Formalnie pierwsza książka nie jest powieścią, a antologią ośmiu opowiadań, z których każde przedstawia inne wątki i postaci, co pozwala na zbudowanie coraz szerszego pola widzenia całego uniwersum, jego historii, politycznych zawiłości i tradycji.

W tym tomie czytelnicy zapoznają się m.in. ze Strażą Górską, która strzeże północnych granic Imperium i rozwiązuje kolejne kryminalne sprawy czy Yatecha. Ogromnym plusem jest również to, że autor najpierw przedstawił najważniejsze informacje dotyczące Północy, a dopiero później Południa. Dzięki temu jego rozbudowany świat staje się zrozumiały dla czytelnika, a ten może wciągnąć się w wydarzenia z każdego z opowiadań.

Na „Północy” rozgrywają się:

    • „Honor górala”
    • „Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”
    • „Szkarłat na płaszczu”
    • „Krew naszych ojców”

Na Południu rozgrywają się:

    • „Ponieważ kocham cię nad życie”
    • „Gdybym miała brata”
    • „Pocałunek skorpiona”
    • „Zabij moje wspomnienia”
 

„Każdy dostanie swoją kozę” to opowiadanie, które zostało wydane poza książkami. Jednak jego akcja rozgrywa się pomiędzy drugim i trzecim opowiadaniem z pierwszego tomu „Północ – Południe”. Stąd też warto kupić je razem z pierwszą książką, by nie pominąć chronologii. Fabularnie powinno sięgnąć się po nie po „Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”, a przed „Szkarłatem na płaszczu”.

Samo opowiadanie początkowo zostało opublikowane w „Science Fiction Fantasy&Horror” jako tekst, który miał promować pierwszy tom Wegnera. Później doczekało się swojej książkowej formy. Rozwija ono postaci bohaterów należących do Straży Górskiej i pozwala czytelnikom na lepsze poznanie ich charakterów. Nie brakuje im ciętego języka, żarliwości i humoru.

Ponadto w „Każdy dostanie swoją kozę” nie brakuje komediowych fragmentów, co sprawia, że to najbardziej zabawny tytuł z całej serii. Historia o małej dziewczynce, która chce mieć zwierzątko bawi, a sam pomysł na fabułę zaskakuje, ale i świetnie rozbudowuje wątki z Północy.

To drugi tom serii, który składa się z czterech opowiadań ze Wschodu i czterech z Zachodu. Jego budowa bardzo przypomina tę, którą czytelnicy mogą poznać w pierwszym tomie. Wegner wprawnie wprowadza wątki związane z podstawami konfliktów, historią, bitwami i konkretnymi bohaterami. Cała książka jest świetną propozycją nie tylko dla miłośników fantastyki, ale i dla osób, które uwielbiają powieści przygodowe. W tym tomie nie ma wielu elementów magicznych, a jeśli już pojawiają się wątki fantastyczne, to są one przemyślane i zręcznie połączone z innymi elementami fabuły.

Wegner wykreował w tym tomie dwa zupełnie różniące się regiony i ludzi, którzy stawiają czoła innym wyzwaniom. Wielu z nich zapomniało o Meekhanie i żyło swoim prostym życiem. Jednak Meekhan nie zapomniał o nich. Na Wschodzie mamy wojowników, którzy ratują siebie i innych przed najeźdźcami, a ich historie momentami we wzruszający sposób dotykają kwestii politycznych czy etycznych.

Na Wschodzie rozgrywają się:

    • „I będziesz murem”
    • „Najlepsze, jakie można kupić”
    • „Koło o ośmiu szprychach”
    • „Oto nasza zasługa”

Na Zachodzie rozgrywają się:
    • „Światło na klindze miecza”
    • „Sakiewka pełna węży”
    • „Objęcia miasta”
    • „Rzeka wspomnień”
 

„Niebo ze stali” jest piąte w kolejności czytania. To jednocześnie pierwszy tom, który nie jest antologią opowiadań, ale powieścią. Wydarzenia w niej skupiają się na postaciach, które we wcześniejszych tomach zdawały się nie mieć ze sobą wiele wspólnego. Tutaj autor zaplata ze sobą Losy Szóstej Kompanii Górskiej Straży, dziewczyn z wolnego czaardanu oraz malutkiej dziewczynki z Verdanno.

W tym tomie nie brakuje licznych opisów walk i przepraw przez góry przez koczowników. Znajdziesz w nim także wiele opisów formacji bitewnych, pościgów czy przeprowadzania ataków. Cała książka jest utrzymana w dość mrocznym klimacie. Wiele tu niedopowiedzeń, niebezpieczeństw i tajemnic.
 

„Pamięć wszystkich słów” to czwarty tom w serii. Tutaj czytelnicy również mają do czynienia z powieścią. Niektórzy uważają, że to właśnie w tej książce autor prześcignął samego siebie i stworzył opowieść, która jest najlepsza. Zdecydowanie warto tu wspomnieć o licznych postaciach fantastycznych, takich jak nadprzyrodzone byty, które mają swoje cele i knują przeciwko ludziom, wykorzystując ich naiwność. Pojawia się tu również ciekawa mitologia, co całej książce nadaje epickiego charakteru.

Pomimo silnie rozbudowanych wątków związanych z bóstwami i ich historiami nie brakuje jednak opisów batalistycznych, knowań oraz walk. Pojawia się także wątek porwania czy podróżowania za pomocą rysunków przedstawiających mapy konkretnych miast i uliczek. Ta książka silnie rozbudowuje wizerunek meekhańskiego świata i jego politycznych i kulturowych zawiłości.
 

„Każde martwe marzenie” to aktualnie najnowszy tom z całej serii. Autor zapowiedział wydanie kolejnego, zatytułowanego „Dusza pokryta bliznami”, ale ten nie ukazał się jeszcze w księgarniach. „Każde martwe marzenie” mocno skupia się na losach Deany, niegdysiejszej Pieśniarki Pamięci i mistrzyni miecza, która teraz rządzi pustynnym księstwem Boga Ognia i szykuje się do wojny. Tom przedstawia również wydarzenia związane z powstaniem niewolników, czaardanem wolnych jeźdźców czy Czerwonych Szóstek. Każda z tych grup ma do odegrania w wojnie swoją rolę.

Najnowszy tom to krwawa rzeź. Dlatego czytelnicy powinni spodziewać się tutaj wielu walk, opisów ataków, bitew czy tworzenia strategii. Nie zabraknie również rozwiniętych już w poprzednim tomie wątków religijnych poświęconych bóstwom. Jednak istotne jest to, że walki prowadzone między różnymi grupami łączą się ze sobą i tworzą mapę wojny trawiącej całe Imperium.