Błażej Heller i Malwina Zygart. Tom 2. Ego

Czy zło można odziedziczyć? Czy może człowiek każdego dnia sam wybiera, kim chce być? „Ego” Marcela Mossa to jeden z tych thrillerów, który nie daje czytelnikowi chwili oddechu. Duszny, brutalny, pełen manipulacji i psychologicznych gierek, które momentami wchodzą pod skórę bardziej niż same opisy zbrodni. I jeśli lubisz książki, gdzie człowiek co chwilę zmienia teorię dotyczącą sprawcy, a finał i tak wbija go w fotel, to Moss ponownie daje Ci lekturę idealną. Już sam początek jest mocny. Brutalne morderstwo młodej kobiety, wyryta na ciele litera „R” i natychmiastowe skojarzenie z Raptorem - seryjnym mordercą, który od lat siedzi za kratami. Problem w tym, że ktoś najwyraźniej albo kontynuuje jego „misję”, albo… Raptor wciąż rozdaje karty zza więziennych murów. I właśnie od tego momentu zaczyna się psychologiczna gra, w której nikt nie jest bezpieczny. Najbardziej w tej historii podobało mi się to, że Marcel Moss nie skupia się wyłącznie na samej zagadce kryminalnej. Jasne, śledztwo wciąga niesamowicie, ale prawdziwy ciężar tej książki leży gdzie indziej - w psychice bohaterów. W traumach, lękach, obsesjach i pytaniu, jak bardzo przeszłość potrafi zatruć człowieka. Malwina Zygart to zdecydowanie jedna z ciekawszych bohaterek w książkach Mossa. Kobieta, która całe życie próbuje uciec od piętna bycia córką seryjnego mordercy, a jednocześnie codziennie musi patrzeć zbrodniarzom prosto w oczy jako policjantka. Jej spotkania z ojcem były dla mnie najmocniejszym elementem tej książki. Naprawdę czułam ten dyskomfort, napięcie i emocjonalne rozdarcie. Autor świetnie pokazał, jak toksyczna relacja może wpływać na całe życie człowieka i jak trudno odciąć się od własnej przeszłości, nawet jeśli desperacko się tego chce. I właśnie Roland Zydar, czyli Raptor, zrobił tutaj największą robotę. To jeden z tych bohaterów, którzy przerażają nie brutalnością, ale spokojem. Manipulacją. Sposobem mówienia. Tym, jak powoli wchodzi ludziom do głowy. Każda scena z jego udziałem była jak tykająca bomba i naprawdę miałam momentami wrażenie, że on kontroluje absolutnie wszystko. Błażej Heller również zyskał w moich oczach względem poprzedniego tomu. Nie jest idealnym śledczym i właśnie dzięki temu wypada tak autentycznie. Popełnia błędy, bywa impulsywny, nosi własne traumy i momentami wyraźnie widać, że ta sprawa zaczyna go psychicznie wyniszczać. Bardzo lubię duet Hellera i Malwiny, bo między nimi nie ma sztucznej idealizacji. Są zmęczeni, poranieni i po prostu ludzcy. Jeśli chodzi o klimat… wow. Marcel Moss naprawdę potrafi budować napięcie. Krótkie rozdziały, częste zmiany perspektywy i ciągłe poczucie zagrożenia sprawiają, że tę książkę dosłownie się połyka. Ja miałam klasyczne „jeszcze jeden rozdział” i oczywiście skończyło się zarwaną nocą. Autor bardzo umiejętnie podrzuca tropy, manipuluje czytelnikiem i daje złudne poczucie, że już wszystko wiadomo. A potem nagle wywraca całą historię do góry nogami. Podobało mi się też to, że „Ego” nie gloryfikuje mordercy. Moss pokazuje brutalność i psychopatię bez robienia z niej czegoś „cool”. To thriller o ciemnej stronie ludzkiej psychiki, o obsesji i o tym, jak łatwo człowiek może zatracić granicę między sprawiedliwością a własnym ego. Czy ta książka jest mocna? Bardzo. Czy momentami brutalna? Zdecydowanie. Ale jednocześnie to jeden z lepszych thrillerów psychologicznych, jakie ostatnio czytałam. Mroczny, emocjonalny i wciągający tak bardzo, że ciężko wyrzucić go z głowy nawet po skończeniu ostatniej strony. I tylko ten epilog… Marcel Moss naprawdę wie, jak zostawić czytelnika w stanie emocjonalnego chaosu i zmusić go do natychmiastowego czekania na kolejny tom. Ocena: 9/10

📖 Pierwsze wrażenie? Mroczne, klaustrofobiczne i niepokojące od pierwszej strony. „Ego” Marcela Mossa wciąga jak bagno – powoli, a potem nie możesz się wyrwać. Klimat gęsty, psychologiczny dreszczowiec, który siedzi w głowie jeszcze długo po odłożeniu książki. 🕵️‍♂️ O czym jest ta książka? Książka jest thrillerem psychologicznym i drugim tomem cyklu z komisarzem Błażejem Hellerem i Malwiną Zygart. Główna intryga rozpoczyna się od makabrycznego odkrycia: · Makabryczne odkrycie – Miastem wstrząsa brutalne morderstwo młodej kobiety, na której ciele sprawca wyrył literę "R". · Powrót Raptora – Ślad prowadzi do Rolanda Zydara ("Raptora"), seryjnego mordercy, który od dekady siedzi w więzieniu. · Psychologiczna gra – Podejrzenia detektywów kierują się w stronę groźnego przestępcy. Mimo jego odosobnienia, szybko okaże się, że może on prowadzić zza krat perfidną grę, która wciąga w wir wydarzeń również jego biologiczną córkę. · Śledztwo pełne pytań – Gdy w mieście pojawiają się kolejne ofiary, Błażej i Malwina muszą desperacko szukać odpowiedzi: czy za zbrodniami stoi uwięziony Raptor, czy może ktoś, kto pragnie go naśladować, a nawet prześcignąć? Masz ochotę na coś mocnego i wciągającego bez zbędnych upiększeń? Jeśli tak, ta książka jest właśnie dla Ciebie. Marcel Moss mistrzowsko buduje zagadkę, w której każda odpowiedź rodzi dziesięć nowych pytań. Fabuła trzyma w napięciu jak w kleszczach – nic tu nie jest oczywiste. W pewnym momencie przestajesz wiedzieć, komu ufać, nawet sobie samemu. Autor świetnie gra na emocjach – czułam bezradność, złość i… dziwną litość. Brr. ⚡ Tempo i styl – jazda bez trzymanki. Krótkie rozdziały, dynamiczne sceny, dialogi ostre jak brzytwa. Styl Marcela Mossa jest wciągający i bardzo kinowy. Nie ma czasu na nudę – akcja pędzi, ale nie kosztem psychologicznej głębi. Idealne na jeden wieczór (jeśli lubicie nie spać). 🎯 Dla kogo? Dla fanów thrillerów psychologicznych, którzy po Mrozie szukają czegoś jeszcze mroczniejszego. Dla osób, które nie boją się bohatera niewiarygodnego i pytań o naturę zła. Jeśli lubisz, gdy książka miesza Ci w głowie – to jest to. Moja ocena: 10/10 🌟 BRUNETTE BOOKS