Ja, diablica

Jeśli szukasz książki, która rozbawi Cię do łez, wciągnie od pierwszej strony i udowodni, że życie po śmierci wcale nie musi być nudne, sięgnij po „Ja, diablica” autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk, wydaną przez Wydawnictwo Mięta. To doskonała mieszanka fantastyki, humoru i romansu, z nutą piekielnych intryg w tle. Główna bohaterka, Wiktoria, to zwyczajna dziewczyna… do czasu, gdy umiera i trafia do Piekła, gdzie staje się diablicą. Brzmi absurdalnie? Może i tak, ale w wykonaniu autorki to czysta literacka przyjemność. Piekło okazuje się miejscem pełnym nie tylko ognia i siarki, ale także świetnie zbudowanych postaci, ciętych dialogów i mnóstwa zaskoczeń. Dla mnie styl autorki jest lekki i pełen humoru, dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Mimo że porusza temat życia po śmierci, nie ma tu trudnego moralizowania – jest za to ironia, nietypowe spojrzenie na zaświaty oraz bohaterowie, których nie da się nie polubić (lub nie znienawidzić – ale w pozytywnym sensie!). Jeśli zastanawiasz się dlaczego warto przeczytać tę książkę to napisze ze że poznasz świetną bohaterkę z charakterem, która nie daje sobie w kaszę dmuchać, za dynamiczną akcję – tu ciągle coś się dzieje, mnóstwo humoru i błyskotliwych dialogów, niebanalne spojrzenie na Piekło, niebo i życie po śmierci, idealna lektura dla fanek fantastyki, romansu i dobrego śmiechu. „Ja, diablica” to książka, która pokazuje, że nawet w najbardziej nieoczekiwanych okolicznościach można odnaleźć siebie – a czasem i miłość. Polecam ją szczególnie nastoletnim czytelniczkom, które cenią mocne bohaterki, nietuzinkowe historie i szczyptę piekielnego zamieszania. Gotowa, by dać się porwać do Piekła? Wiktoria już tam czeka – i obiecuje, że nie pożałujesz! Fantastyczna przygoda.

Gdy zobaczyłam, że wydawnictwo Mięta planuje reedycję „Ja, diablica” nie namyślam się długo i zgłosiłam się po egzemplarz recenzencki. Oczywiście wcześniej słyszałam o tej serii. Po raz pierwszy ukazała się w 2010 roku. Ale jakoś nigdy nie było okazji by ją nadrobić. Teraz zdarzyła się wyśmienita okazja. Poza tym ta okładka zdecydowanie do mnie trafia. Wiktoria niespodziewanie traci swoje życie. Zostaje niespodziewanie i bez uprzedzenia zamordowana. Trafia do piekła, gdzie dowiaduje się, że została wybrana do piastowania bardzo prestiżowego stanowiska jakim jest bycie Diablicą. Otrzymuje w tym celu moc oraz posiadłość z wszystkimi potrzebnymi rzeczami w Los Diablos. To dzieje się tak szybko, że nasza bohaterka nie ma nawet kiedy się nad tym zastanowić. Oczywiście na jej drodze staje bardzo przystojny diabeł, który ma wobec niej konkretne zamiary. Jednak Wiktora wciąż tęskni za swoim ziemskim życiem, a jej serce jest już wyraźnie zajęte. Co z tego wszystkiego wyniknie? Nie wiem dlaczego, ale miałam o tej książce zupełnie inne wyobrażenie. Myślałam, że to będzie taka fantastyka „poważniejsza”. Oczywiście nie zrozumcie mnie źle. Powieść w tej odsłonie bardzo mi się podobała i byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Po prostu jak sobie człowiek coś ubzdura to nie ma siły. Grunt, że książka bardzo mi się podobała. Kompletnie nie wiedziałam czego się po niej spodziewać. Zawierała tyle zwrotów akcji, pełnych humoru zdarzeń, że raz dwa uporałam się z tą objętością. Bo muszę zaznaczyć, że ta historia do najcieńszych nie należy. Co prawda nie będzie to moja ulubiona książka autorki, bo według mnie Szeptucha bawiła mnie lepiej i była bardziej zwarta jeśli chodzi o fabułę, ale tutaj ten pierwszy tom zaintrygował mnie na tyle, że z pewnością nadrobię resztę. Zwłaszcza po takim zaskoczeniu, które mnie kompletnie zaskoczyło. Uwielbiam te reedycje starych serii, jeszcze w takim pięknym wydaniu. Wydawnictwo Mięta robicie to dobrze.