Muchomory w cukrze

Recenzja książki „Muchomory w cukrze” „Muchomory w cukrze” to młodzieżowy kryminał, który czyta się zaskakująco szybko. Krótkie rozdziały i sprawne tempo narracji sprawiają, że książka niemal sama przesuwa się w dłoniach, jakby chciała jak najszybciej doprowadzić czytelnika do czegoś niepokojącego. I od początku wiadomo, że coś złego musi się wydarzyć. To napięcie jest wyraźnie zarysowane, obecne między zdaniami, zawieszone nad bohaterami jak ostrze. Główna bohaterka wyraźnie wyróżnia się na tle swojej paczki. Jest bardziej uważna, bardziej zdystansowana, jakby stała o krok dalej od reszty i właśnie dlatego widziała więcej. Nie jest irytująca, nie próbuje na siłę grać pierwszych skrzypiec, ale jej obecność ma sens – to przez jej perspektywę historia nabiera ciężaru i niepokoju. Na tle przyjaciół wypada najrozsądniej, co tylko podkreśla późniejsze decyzje i ich konsekwencje. Sama fabuła jest jednak dość schematyczna. To jedna z tych historii, które znamy – grupa młodych ludzi, tajemnica, coś zamiatanego pod dywan i zło, które w końcu musi wyjść na powierzchnię. Od początku łatwo domyślić się, kto jest czarnym charakterem, co w kryminale zawsze trochę odbiera przyjemność z odkrywania prawdy. Mroczny klimat jest budowany konsekwentnie, ale akcja, na którą naprawdę się czeka, pojawia się dopiero pod koniec książki. I tu pojawia się zawód. Kiedy wreszcie dochodzi do kulminacji, okazuje się, że motyw zbrodni jest tak wymyślny i przekombinowany, że zamiast szokować – wybija z rytmu. Trudno uwierzyć, że jedna z najbardziej ogarniętych postaci mogła się na to nabrać. Zamiast zimnego dreszczu pojawia się niedowierzanie. To nie ten rodzaj „mocnego uderzenia”, którego można by się spodziewać po tak długo budowanym napięciu. Zakończenie również pozostawia niedosyt. Nie dlatego, że nie jest szczęśliwe – tu nie o happy end chodzi. Raczej o brak satysfakcjonującego domknięcia, czegoś, co naprawdę zostawiłoby ślad. Czuć, że historia chciała być bardziej niepokojąca, bardziej drapieżna, ale ostatecznie zatrzymała się w pół kroku. „Muchomory w cukrze” to sprawnie napisany młodzieżowy kryminał z klimatem i wyczuwalnym napięciem, który jednak nie do końca wykorzystuje swój potencjał. Smakuje jak obietnica czegoś niebezpiecznego – a potem okazuje się, że to zagrożenie było bardziej iluzją niż realnym ciosem. Czyta się szybko, zapomina jeszcze szybciej, choć przez moment naprawdę wydaje się, że za tym cukrem kryje się coś znacznie bardziej trującego.