Utracone córki. Tom 6. Córka z Argentyny

Argentyna, chcecie się przenieść na chwilę do tego pięknego kraju? Mam dla was cudowną propozycję do przeczytania. Kolejna odsłona Córek... Akcja rozgrywa się w dwóch czasach - w Londynie współcześnie oraz w Argentynie w roku 1939. Główna bohaterka Rose, po śmierci matki otrzymuje tajemnicze pudełko z pamiątkami. W środku znajduje figurkę konia i kawałek jedwabiu. Początkowo jest mocno zdziwiona tym co dostała. Kiedy jednak otrzymuje telefon z kancelarii prawniczej z Argentyny okazuje się, że wszystko zaczyna się powoli układać. Postanawia wyruszyć w podróż. Po kolei odkrywa poszczególne elementy układanki związanej z życiem jej prababki, która okazała się dziedziczką ogromnej fortuny. Los jednak okazał się dla niej mało łaskawy. Rose oczywiście w przepięknej Argentynie pozna pewnego przystojnego mężczyznę Beniamina. Czy los postanowi ich połączyć, czy spłata im figla i tylko się pobawi ich uczuciami? Autorka w cudowny sposób splata wszystkie wątki. Przeprowadza nas prze rodzinne sekrety, zakazana miłość. Narracja dwu wątkowa jest spójna. Płynnie przechodzimy z jednego elementu do drugiego. Ja uwielbiam takie elementy w powieściach. Dla mnie to coś co podkręca bardzo napięcie w książce i przez to powieść staje się o wiele ciekawsza. Podsumowanie „Córka z Argentyny” to wzruszająca i romantyczna saga, idealna dla tych, którzy lubią rodzinne dramaty, dawne tajemnice i podróże przez epoki. Soraya Lane umiejętnie łączy emocje, napięcie i klimat międzypokoleniowej opowieści. Jeśli lubisz literaturę obyczajową o silnych więzach rodzinnych i zakazanej miłości, to jest to powieść idealna dla ciebie.

Czy wierzysz, że przedmioty mogą nieść wspomnienia i poprowadzić cię do przeszłości, która zmieni całe twoje życie? Niepozorne pudełko. Kilka pamiątek. Skrawek jedwabiu, figurka konika. To wystarczyło, by życie Rose zatrzęsło się w posadach. „Córka z Argentyny” to jedna z tych książek, które zaczynasz ot tak - z ciekawości - a kończysz z poczuciem, że właśnie odbyłaś emocjonalną podróż przez kontynenty i pokolenia. Rose, osierocona, samotna, otrzymuje tajemniczą przesyłkę - pamiątki z domu, który dawno przestał istnieć, ale którego echo wciąż odbija się w sercach kobiet. Od tej chwili zaczyna się opowieść o poszukiwaniu tożsamości, prawdy i utraconych więzi. Podróż prowadzi ją z deszczowego Londynu do słonecznej Argentyny, gdzie między zapachem wina a kurzem stajni poznaje historię miłości - tej, która nie miała prawa się wydarzyć, a jednak zostawiła ślad. Narracja biegnie dwutorowo. Współczesna Rose - wrażliwa, zagubiona, ale coraz silniejsza - i Valentina z roku 1939 - pełna pasji, determinacji, gotowa postawić wszystko na jedną kartę. Dzięki temu zabiegowi fabuła nabiera głębi, a emocjonalne napięcie rośnie z każdą stroną. Dwa światy, dwie kobiety, dwa wybory - podobne bardziej, niż mogłoby się wydawać. Lane nie sili się na szokujące zwroty akcji. Zamiast tego oferuje coś bardziej subtelnego - emocje. Dużo emocji. Niektóre sceny rozdzierają serce, inne dają nadzieję, jeszcze inne - skłaniają do refleksji nad tym, co jesteśmy gotowe poświęcić dla miłości i rodziny. Czy książka jest idealna? Nie do końca. Momentami wszystko układa się trochę zbyt gładko, a Rose podejmuje decyzje z prędkością godną bohaterki powieści romantycznej. Ale czy to źle? Nie - bo w tej historii nie chodzi o dosłowność, ale o odczucia. A tych tu nie brakuje. Na szczególne uznanie zasługuje klimat. Argentyńskie pejzaże, kolacje pod gołym niebem, konie, zapach skórzanych siodeł i stare listy pisane z drżącym sercem… To wszystko tworzy tło, które wciąga równie mocno, co sama historia. „Córka z Argentyny” to książka o dziedzictwie kobiet. O tym, że miłość - nawet ta zakazana - potrafi przetrwać dekady. Że to, co dziś wydaje się końcem, może okazać się początkiem. I że czasem trzeba zostawić wszystko, by odnaleźć siebie. Jeśli lubisz opowieści w stylu Lucindy Riley czy Kristin Hannah - ta seria to must-read. Soraya Lane czaruje prostotą, elegancją i tym, że nawet najcichsze emocje wybrzmiewają u niej donośnie. Ocena: 8/10 - za emocje, klimat i piękną opowieść o kobiecych losach. Jedna z tych książek, które warto zabrać w podróż - dosłowną lub metaforyczną.

Przy premierze szóstej już części pięknego, klimatycznego cyklu „Utracone córki” Sorayi Lane - „Córki z Argentyny” - wróciłam pamięcią do pierwszego tomu, po który sięgnęłam ponad dwa lata temu. Napisałam wówczas, że przepadłam zupełnie i kolejne siedem części po prostu muszę przeczytać. To jednak taki słodki przymus, bo jeśli każda z nich okaże się tak urocza i urzekająca, jak pierwsza, to zanurzę się w nich z prawdziwą przyjemnością. I powiem Wam, że tak właśnie jest. Jestem urzeczona tymi powieściami. Oczy świecą mi się za każdym razem, gdy widzę zapowiedź kolejnej części i zanurzam się w losy młodych kobiet, których odkrywanie przeszłości przodków rzuca w różne rejony świata. W najnowszym tomie przenosimy się do gorącej, pełnej kolorów i zapachów Argentyny, gdzie w cieniu ogromnej posiadłości Santiago, wśród koni, meczów polo i gęstniejących sekretów splatają się losy dwóch kobiet, Valentiny i Rose, choć dzieli je niemal całe stulecie. Te dwie linie czasowe, połączone jednym śladem z przeszłości, ukrytym przed laty w drewnianym pudełku w domu dla samotnych matek, są niczym rzeki pełne meandrów i nagłych spiętrzeń, które jednak prowadzą na spokojne wody. Bo ta historia to przede wszystkim opowieść o miłości, kobiecej sile, o podejmowaniu trudnych decyzji, walce z niesprawiedliwością, o odwadze w obliczu zdrady, przemocy i samotności. Valentina musi wyrzec się niemal wszystkiego, by chronić swoje dziecko. Rose musi spojrzeć w oczy przeszłości, by zaufać miłości, odnaleźć swoje miejsce na ziemi i móc naprawdę żyć. Autorka pisze pięknie, lekko, ale i przejmująco. Angażuje nas w losy obu kobiet, o których nie sposób czytać bez emocji, ale na końcu pozostawia czytelnika z uśmiechem na ustach i przekonaniem, że życie, mimo kłód rzucanych pod nogi, potrafi być piękne. I warto o tym pamiętać szczególnie wtedy, gdy nie widać słońca zza gęstniejących chmur. Bo ono zawsze kiedyś wyjdzie i znów dla nas zaświeci.