Agatha Syndrome
+ czas dostawy
Opis
Kiedy raz cię dotknie - nigdy się od niego nie uwolnisz...
Max Grast to inteligentny, wrażliwy i wewnętrznie rozdarty mężczyzna, obdarzony nieprzeciętnym talentem do pakowania się w kłopoty. Od młodości nosi w sobie wyidealizowany wizerunek kobiety-ikony. Agatha była dla niego czymś więcej niż miłością - stała się obsesją, nieusuwalnym wzorcem, który odcisnął piętno na całym jego życiu i nie przestaje w nim rezonować.
Na co dzień Max pracuje w prestiżowym banku, ale jego świat wywraca się do góry nogami, gdy ekscentryczny miliarder Kurt Walenstein, planujący własną eutanazję, powierza mu misję odnalezienia w Polsce tajemniczej skrzyni. Mężczyzna podejmuje się zadania, a za towarzyszy wybiera dwóch przyjaciół, którzy - podobnie jak on - dobrze znają Agatha Syndrome.
Z pozoru proste zadanie szybko zamienia się więc w podróż przez labirynt pamięci, złudzeń i uczuć, których nie sposób uciszyć. Bo kiedy raz w sercu zagości obraz kobiety, która wydaje się ideałem, całe życie zaczyna krążyć wokół jej cienia
Szczegóły
Recenzje
Książka jest ciekawa, tylko potrzeba trochę czasu żeby na dobre rozłożyła swoje skrzydła i głębiej zaprosiła nas do lektury. Narrator ukazuje nam głównego bohatera, który obsesyjnie opisuje wygląd pewnej kobiety. Większość rzeczy przyrównuje do poezji i podkreślania piękna, więc wydaje nam się, że zanim cokolwiek się zadzieje, to minie bardzo dużo czasu. Mężczyzna ma obsesję na punkcie piękna oraz idealizmu, dlatego poszukiwał wzrokiem obiektu, który zagościł jego w głowie. Kiedy ujrzał Agathę, to jakby cały świat nagle się zatrzymał. Postanowił maksymalnie się do niej zbliżyć i o dziwo ona mu na to pozwalała. Czasami nie byłam pewna, czy czytałam prawdziwe wydarzenia, gdyż opowiadał o nich szybko, gdzie przebiec można było od wydarzenia do wydarzenia i z miejsca do miejsca, jakby przeskok w czasie, gdzie ona tańczyła jak jej zgrał, czy to wszystko siedziało w jego głowie, więc opisy z jego pamięci właśnie taką formę by przybierały. Taka totalna fascynacja, gdzie zaciera się czas i są tylko oni i to co on u niej widzi. Agatha jest największą fascynacją jaką można tutaj spotkać. To kobieta idealna, choć nie klasyczna z nutką uśmiechu, zabawy i takiej otwartości świata. Wiele treści się jej poświęca, snuje ogrom myśli, porównań oraz oceny na ile to co ona widzi jest fascynacją światem, a na ile duszą, którą w niej można zobaczyć. Zdecydowanie to treść poświęcona fascynacji, gdzie zauroczenie widać we wszelakich opisach dotyczących jej osoby. Ta książka nie spodoba się każdemu, gdyż nie każdy jest z natury obserwatorem. Czasami oczekuje się bardziej dynamicznej akcji, ale nie oznacza to, że ta pozycja jest zła. Najbardziej dotrze do wrażliwych osób, które potrafią godzinami wpatrywać się w jeden punkt i uważać, że to był czas, gdzie wszystko w głowie sobie układali, więc nie był stracony. Jest tutaj też sporo dialogów i pomiędzy nimi można dostrzec wszędzie coś ukrytego, takiego co wymaga przemyślenia, ale na pierwszy rzut oka tego nie widać. Jeśli rozumiecie pojęcie esencja życia, to wydaje mi się, że po części w dużej mierze to było natchnieniem do napisania tej książki.