AI-gent. Mroczne kody. Tom 2. Akord

Dzień dobry Dzisiejszy „Akord” to bezpośrednia kontynuacja „Algorytmu”, więc bez znajomości pierwszego tomu nie ma co podchodzić do lektury. Fabuła kręci się wokół tego, że niemiecki antykwariusz znajduje w Żarach nieznany dotąd utwór barokowego kompozytora Georga Philippa Telemanna, po czym zostaje zamordowany w hotelu w Warszawie. Śledztwo w tej sprawie dostają Ewa Dzik i Zygmunt Friszer. Szybko okazuje się, że ta sprawa to wierzchołek góry lodowej. Chodzi o potężną broń akustyczną, którą terroryści wykorzystują do ataków w Europie, a sam tytułowy akord staje się dosłownym sygnałem śmierci. Genialny programista Karol Koppel ze zgrozą odkrywa, że fundamentem technologii używanej przez zamachowców jest kod, który sam kiedyś stworzył. Widać, że W.P. Rdzanek przepracował kilkadziesiąt lat w branży nowych technologii. Dzięki temu wątki cyberbezpieczeństwa, algorytmów i sztucznej inteligencji nie brzmią jak tania fantastyka, tylko mają realne podstawy naukowe. Pomysł, żeby połączyć muzykę barokową z cyfrowym systemem i uczynić z niej nośnik informacji, wyszedł autorowi zaskakująco dobrze i spójnie. Nigdy nie znalazłem takiego połączenia w żadnej innej książce, oczywiście przeczytanej, dlatego też to duży plus i powiew świeżości. Książka ma bardzo konkretny styl. Autor nie bawi się w kwieciste opisy przyrody ani głębokie analizy psychologiczne bohaterów. Pisze rzetelnie, momentami wręcz chłodno, stawiając na logiczny rozwój wypadków i precyzyjne łączenie wątków śledztwa z elementami szpiegowskimi. Dialogi są naturalne i rzeczowe, bez sztucznej patetyczności czy wymuszonego, ulicznego slangu. Z perspektywy tempa akcji, książka potrafi mocno zaangażować, choć niektóre dynamiczne sceny pościgów czy strzelanin wypadają odrobinę słabiej, niż spokojniejsze fragmenty, w których bohaterowie analizują dane, czy prowadzą rozmowy wywiadowcze. Czasami akcja pędzi tak szybko, że brakuje czasu na mocniejsze rozwinięcie relacji między parą śledczych, ale jako całość to bardzo udany technothriller. Książka liczy niespełna 300 stron, więc czyta się ją sprawnie, a finał zostawia idealny grunt pod nadchodzący trzeci tom zatytułowany „Artefakt”. To dobra propozycja na dwa wieczory dla kogoś, kto ceni realizm i techniczne detale w literaturze sensacyjnej. Polecam!