Alfa

Są takie serie kryminalne i tacy bohaterowie, do których wraca się z przyjemnością. Dla mnie takim bohaterem jest Rafał Lichy i jego Sierść. Cieszę się, że komisarz Lichy jeszcze nie powiedział ostatniego słowa, i z niecierpliwością czekam na więcej. I powiem Wam, że aż do ostatniej strony myślałam, że „Alfa” to czwarta część tej poprzedniej serii z Lichym... Dopiero lubimyczytac.pl zweryfikowało moją wiedzę i okazało się, że autor zaczyna tą książką nowy cykl „Demony Lichego”. Tym razem autor przeniósł mnie na Mazury. Już od pierwszych stron czułam ten specyficzny, ciężki klimat zimy, który niemal wżerał się w skórę - skute lodem jeziora, zasypane śniegiem drogi, cisza przerywana wyciem wilków... to wszystko budowało fajną atmosferę, która mnie zawsze przyciąga. No i Lichy, który zaszył się gdzieś w tej głuszy, trochę jak pustelnik. Podobała mi się jego nowa pasja, którą czasem musiał okupić własnym zdrowiem. I zdrowiem swojego psiego przyjaciela. Bo Sierść wciąż jest przy Lichym, a w świecie, gdzie ludzie zawodzą, instynkt i lojalność zwierzęcia stają się czymś nieodzownym. Muszę też wspomnieć o wplecionej w fabułę lokalnej legendzie o Niechcianych Córkach. Historia o dziewczynie pojawiającej się co 21 lat i osobliwy „turniej” kandydatów do jej ręki… to mnie wciągnęło, choć przyznam, że początkowo traktowałam ją jak lokalny „folklor”, taki dodatek, który buduje klimat. Ale im dalej czytałam, tym bardziej miałam wrażenie, że ta historia żyje własnym życiem… i że ktoś bardzo chce, by inni w nią uwierzyli. To balansowanie między racjonalnym śledztwem a czymś na pograniczu wierzeń i zbiorowej obsesji było ciekawym zabiegiem. Patrząc na całość to książka była naprawdę fajna - intryga przemyślana i wielowarstwowa, autor nie podawał niczego na tacy, pozwalał błądzić, a czasem celowo wprowadzał w ślepe zaułki. I choć miałam swoje typy, to finał i tak mnie trochę zaskoczył. Na pewno sięgnę po ciąg dalszy.

Czy masz w sobie odwagę wrócić do miejsca, którego się boisz, ale daje Ci ono jedyną możliwość na poznanie odpowiedzi na nurtujące Cię pytania? „Alfa” Grzegorza Brudnika to książka, która nie pyta, czy jesteś gotowymi niezbyt komfortową przygodę. Ona po prostu Cię wciąga w swój świat - zimny, surowy i bezlitosny. Funduje Ci wędrówkę przez skute lodem jeziora, zasypane śniegiem drogi i ludzkie historie, które dawno temu powinny zostać zapomniane… a jednak wciąż żyją. Powraca lubiany przeze mnie komisarz Rafał Lichy. I każdy kto go zna wie, że to bohater, którego nie da się jednoznacznie zaszufladkować. Jest to postać, która zawsze wzbudza we mnie bolesne odczucia. Jest człowiekiem zmęczonym, poranionym, sprowadzonym gdzieś na granice wytrzymałości… a jednocześnie wciąż idzie do przodu. Chociaż niestety spowodowane jest to raczej instynktem przetrwania. Mazury w „Alfie” nie są tutaj jak z pocztówki. Nie ma letnich zachodów słońca i turystycznych zachwytów. Jest natomiast prawdziwa zima. Mroźna, gryząca, cicha, przytłaczająca i autor sprawił, że czuć ją niemal fizycznie. Ten chłód, który wchodzi pod skórę. Ta cisza, która nie uspokaja, tylko niepokoi. Brudnik robi coś niesamowitego - sprawia, że przestrzeń staje się emocją. A emocja… zaczyna nas osaczać. Fabuła zaczyna się od zbrodni, która szybko przestaje być „po prostu sprawą”. Tutaj nic nie jest proste i takie jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Prokurator nie chce wracać do rodzinnych stron. Policjant nie chce wracać do służby. Ale coś, co krąży między ludźmi w formie szeptów, legend, niedopowiedzeń nie pozwala im pozostać obojętnymi. Bowiem „Niechciane Córki” to opowieść, która może brzmi jak lokalna klechda, ale szybko przychodzi moment kiedy zaczynasz się zastanawiać, ile w niej prawdy. I właśnie to napięcie między tym, co realne, a tym, co „może jednak nie do końca wymyślone” sprawia, że od tej książki nie można się oderwać. Niejednokrotnie łapałam się na tym, że zaczynałam wątpić w ludzi, ich intencje, czy w wersje wydarzeń, które wydają się zbyt wygodne. Relacje między bohaterami są szorstkie, niewygodne, a momentami wręcz zgrzytające. I bardzo dobrze, bo to sprawia, że książka staje się mocno realistyczna. Autor niczego nie podaje nam na tacy. Każda rozmowa coś odsłania, ale jednocześnie coś ukrywa. Lichy, prokurator i były gliniarz tworzą układ, który z jednej strony opiera się na konieczności, a z drugiej powoli zaczyna przypominać coś, czego nikt nie chce nazywać. I jeszcze jedna rzecz zasługuje na pochwałę - styl. Surowy, momentami brutalny, ale cholernie wciągający. To nie jest historia, która próbuje się przypodobać. Ona raczej patrzy Ci prosto w oczy i mówi: „wchodzisz w nią na własne ryzyko”. Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo „Alfa” jest opowieścią o człowieku. O tym, jak łatwo się zgubić. I jak trudno potem znaleźć drogę powrotną… o ile ona w ogóle istnieje. Zakończenie? Kiedy myślisz, że już rozumiesz, Brudnik wyciąga Ci grunt spod nóg i zostawia z uczuciem niedosytu, które jednocześnie wkurza… i sprawia, że chcesz więcej. Ocena: 9/10 - jeśli lubisz kryminały, które są ciężkie od emocji, gęste od atmosfery i pełne bohaterów, którzy nie są ani dobrzy, ani źli - tylko po prostu ludzcy… „Alfa” jest dokładnie tym, czego szukasz.