Błażej Heller i Malwina Zygart. Tom 1. Alter

Autor jest taką osobistością, że jego książki albo się lubi albo nie. Osoby nad wyraz wrażliwe będą dotknięte treściami, więc polecam ją tylko tym, którzy nie boją się sięgać po brutalne historie, gdzie jest dużo przemocy. Podobno silnym człowiekiem może się stać tylko ten, kto wiele w życiu przeszedł, bo wie jak wygląda upadek. To właśnie takie osoby najlepiej będą mogły zrozumieć pojęcie jakie tutaj występuje. Mamy użyty tutaj motyw dwojakiej świadomości, gdzie niczym Fiona ze Shreka, postać męska bywa sobą i tym kimś, za kogo nigdy by siebie nie podejrzewał. Podobno każdy z nas ma jakieś swoje demony, tylko że temu osobnikowi zabierają nie tylko rozum, ale i otwierają drogę do całkowitego wyzwolenia cielesnego i działania jak w transie. Nie wiemy kiedy dochodzi do świadomości obrazu zamiany w bestię, jednak tutaj widzimy, że budzi się w nieznanym miejscu i pierwsze co robi, to przeszukuje swój telefon poszukując oznak swojego działania. Po nich odnajduje zakneblowaną kobietę w podobnym do niego wieku, która jest przerażona jego zachowaniem. Po uwolnieniu jej zaczynają prowadzić rozmowę na wrogiej stopie, gdyż postać próbuje zrozumieć w jaki sposób działa i co się z nim dzieje, kiedy traci świadomość. Będzie tutaj też powiązanie do innych potworów w ludzkiej skórze, więc jak apetyt rośnie w miarę jedzenia, tak tutaj będzie tak samo. To sceny dla wytrzymałych, ogólnie sama książka jest na tyle mocna, krwawa i rozkazująco napisana, że przyciągnie tylko twarde charaktery. Postacie niby powinny być dobre i złe, jednak tutaj są złe, bardzo złe i takie, które złością będą chcieli powstrzymać te najbardziej złe:-) Przyznajcie, że intrygująco to brzmi:-) Biorąc pod lupę wcześniejsze książki autora, to ta jest takim złożeniem złych charakterów z lekka jakby przypominająca, że na tej pozycji jego twórczość się nie kończy. Druk jest niby zwyczajny, ale ciaśniej osadzony, więc treści jest więcej niż bywało. Czasami mamy takie przeskoki, gdyż akcja się tutaj liczy, nie upływający czas. To powodowało, że nie mogłam przewidzieć posunięć do których dochodziło. Choć ogólnie temat można rozkminić, to jednak przekazanie go w takim formacie było dobrym posunięciem:-)

Jakiś czas temu wysłuchałam najnowszej książki Marcela Mossa „Alter”. Czy tym razem autor sprostał moim wymaganiom? Jakub Krause cierpi na jakiś rodzaj rozdwojenia jaźni. Co noc budzi się w nim jeden z najokrutniejszych seryjnych morderców. Poluje na swoje ofiary, a gdy ten amok mija, niczego nie może sobie przypomnieć. W Bolesławcu rozwiązania zagadek morderstw podejmuje się Błażej Heller. Do pomocy dostaje młodszą aspirant Malwinę Zygart, która tak się składa, jest córką seryjnego mordercy. Czy ten duet się sprawdzi? Od jakiegoś czasu jestem dość sceptycznie nastawiona do książek pana Mossa. Nie wiem czy po prostu przez tą ilość jaką wydaje już mi się przejadło czy faktycznie straciły one na jakości. Mam wrażenie że te schematy się mocno powtarzają, a sama fabuła za mocno epatuje przemocą. Tym razem pomysł był całkiem fajny. Morderca który posiada dwie osobowości. Na pewno już w literaturze coś takiego powstało, ale dla mnie to jest nowy motyw. Książkę przesłuchałam w audiobooku i miałam wrażenie, że wkradł się tam jakiś chaos. Ciężko było mi uporządkować wydarzenia. Poznajemy je z dwóch perspektyw, czasami cofamy się w czasie i tak jakoś ciężko było mi się odnaleźć. Znów miałam wrażenie, że książka jest trochę przerysowana. Niektóre sytuacje były dla mnie absurdalne i coś tam nie zagrało. Czasami chodziło tylko o szczegóły, ale przez to ta historia w moich oczach wyszła mało wiarygodna. Tym razem nie było w fabule wiele brutalności z czego się cieszę. Najbardziej z postaci przypadła mi do gustu Malwina. Lubię takie konkretne i przebojowe babeczki. Poza tym wydała mi się w tej historii najbardziej autentyczna. Wiemy już, że prawdopodobnie powstanie drugi tom tej historii i muszę się zastanowić czy chce w to brnąć dalej. Myślę, że chyba przyda mi się przerwa od twórczości autora. Wtedy jest szansa, że znów bardziej do mnie przemówią jego książki.

Gdy Twoje alter ego jest seryjnym mordercą 🔪🤯 Dopiero, co odłożyłam książkę, która totalnie wymieszała mi w głowie i muszę się z Wami tym podzielić. Chodzi o najnowszy thriller Marcela Mossa – „Alter”. Jeśli szukacie historii, która nie pozwoli Wam zasnąć do białego rana, to właśnie ją znaleźliście. Ostrzegam, będzie mocno! 💥 O CZYM JEST TA KSIĄŻKA? Główny bohater,Jakub Krause, ma przerażający problem. W każdą sobotnią noc o północy traci przytomność, a budzi się jako jeden z najokrutniejszych seryjnych morderców w historii. Przez niedzielę jego „alter ego” poluje, a w poniedziałek rano Jakub budzi się, nie pamiętając absolutnie niczego. Wyobrażacie to sobie? Koszmar! 😱 Równolegle śledztwo w sprawie brutalnych zabójstw prowadzi komisarz Błażej Heller, któremu do pary przydzielono Malwinę Zygart – córkę słynnego zabójcy, Raptora. Między nimi iskrzy, a zaufania brak, bo to właśnie Raptor zabił żonę Hellera. Książka wciąga jak magnes! Marcel Moss od pierwszych stron buduje gęsty, duszny klimat. To jedna z tych „nieodkładalnych” książek. Zaczyna się „na chwilę”, a kończy o 3 w nocy. Psychologiczna głębia. To nie jest zwykły kryminał. Autor genialnie bada cienką granicę między ofiarą a katem. Współczujesz Jakubowi, choć wiesz, co robi. To postać tragiczna i niejednoznaczna.Iskrzący duet detektywów. Relacja między Hellerem a Malwiną to mieszanka nieufności, bólu i wspólnego celu. Ich przeszłość dodaje całej historii dodatkowej, ludzkiej warstwy. Mocne uderzenie. Marcel Moss nie cacka się z czytelnikiem. Bywa brutalnie, ale i wciągająco. Jeśli lubicie thrillery, które naprawdę wchodzą pod skórę, to jest to pozycja dla Was. MOJA OCENA: 8/10 🌟 Dla kogo jest „Alter”? · Dla fanów mrocznych thrillerów psychologicznych. · Dla tych, którzy szukają historii nieoczywistych, zmuszających do myślenia. · Dla czytelników, którzy nie boją się mocnych, trudnych tematów. Czego może brakować? · Osoby szukające lekkiej, rozrywkowej fabuły mogą czuć przytłoczenie. · Niektóre dialogi bywają nieco teatralne. · Jeśli oczekujesz klasycznego, prostego śledztwa – tutaj priorytetem jest psychika bohatera. „Alter” to intensywny, psychologiczny rollercoaster. Autor po raz kolejny udowadnia, że potrafi zaskakiwać i nie boi się mierzyć z najciemniejszymi zakamarkami ludzkiej natury. To lektura, która zostaje w głowie na długo. Polecam, ale z mocnym ostrzeżeniem! ⚠️ BRUNETTE BOOKS

Marcel Moss w Alter po raz kolejny udowadnia, że ma wyjątkowy talent do budowania powieści, które nie tylko wciągają, ale też niepokoją. To historia, która pęcznieje od mroku, napięcia i narastającej paranoi, a jednocześnie jest portretem dwóch mężczyzn na skraju wytrzymałości. Moss nie stawia na sensacyjną akcję — jego siłą są emocje, niewygodne pytania i napięcie, które nie wynika z tego, co widoczne, lecz z tego, co skrzętnie ukrywane. W centrum tej mrocznej układanki znajduje się Jakub Krause, bohater niejednoznaczny, pełen sprzeczności i trudnych do zaakceptowania wspomnień. Krause jest człowiekiem, który funkcjonuje jak ktoś stojący na wąskiej kładce nad przepaścią — każdy krok może być tym ostatnim, a każdy impuls może przewrócić misternie zbudowaną równowagę. Moss kreśli go z niezwykłą dokładnością psychologiczną: Jakub ma w sobie mnóstwo czułości i wrażliwości, ale jednocześnie tyle samo lęku, wstydu i niewypowiedzianego żalu. Jego przeszłość, niczym cichy intruz, nieustannie wraca, domaga się uwagi i wypełnia mu myśli do granic możliwości. To właśnie w nim najpełniej objawia się tytułowe „alter” — ta wewnętrzna druga strona, cień, który rośnie wraz z narastającą bezsilnością i poczuciem, że wszystko wymyka się spod kontroli. Krause nie jest jednak samotną wyspą; jego losy splatają się z działaniami komisarza Błażeja Hellera, który stanowi jego przeciwieństwo, choć w podobnym stopniu nosi w sobie ciężar, o którym rzadko mówi. Heller to śledczy o chłodnym spojrzeniu i ostro wyostrzonym instynkcie. W jego obecności czuje się dyscyplinę, doświadczenie i pewną emocjonalną surowość. Nie jest typowym policjantem z powieści kryminalnych — nie kieruje się jedynie procedurą, nie zamyka oczu na własne intuicje, choć wie, że mogą go zaprowadzić w pułapkę. Moss tworzy go jako człowieka, który pozornie stoi po stronie absolutnie racjonalnego świata, ale w głębi duszy gdzieś również skrzypi fundament, na którym zbudował swoją zawodową tożsamość. Zderzenie Krausego i Hellera jest jednym z najciekawszych elementów powieści. Ich relacja przypomina odbijanie się od dwóch przeciwnych biegunów — Jakub, zagubiony we własnym umyśle, szuka nie tyle pomocy, ile odpowiedzi; Heller natomiast, z chłodną determinacją, próbuje poskładać rozsypane fakty w logiczny ciąg, choć coraz częściej czuje, że logika nie wystarczy, aby dotrzeć do prawdy. Obaj mężczyźni są uwięzieni między tym, co widzialne, a tym, co ukrywa się pod powierzchnią. Ich rozmowy, konfrontacje i milczenia wypełniają powieść napięciem, które nie wymaga krzyku — wystarczy kilka zdań, by poczuć, że grunt pod stopami zaczyna pękać. Moss prowadzi fabułę z wyczuciem, ale też ze specyficzną surowością. Alter jest powieścią, która nie spieszy się z ujawnianiem tajemnic, a jednocześnie nieustannie trzyma czytelnika w niepewności. Autor buduje atmosferę niczym mgłę: gęstą, wiszącą nad wydarzeniami, momentami duszną. Wraz z kolejnymi rozdziałami czytelnik coraz bardziej zaczyna mieć wrażenie, że ktoś celowo manipuluje perspektywą, że rzeczywistość pęka w szwach, a bohaterowie próbują utrzymać się na powierzchni czegoś, co nie daje się uchwycić. To, co w Alterze najmocniej uderza, to psychologiczna autentyczność. Moss nie tworzy postaci papierowych — one są żywe, na wskroś ludzkie, ze wszystkimi słabościami, pęknięciami, błędami i nieudolnymi próbami ratowania samego siebie. Zarówno Krause, jak i Heller to mężczyźni, którzy dźwigają swoje demony, choć każdy z nich inaczej je nazywa. W trakcie lektury coraz wyraźniej widać, że Moss chciał stworzyć historię nie tylko o śledztwie, ale przede wszystkim o dwóch psyche — z pozoru odległych, a w rzeczywistości zaskakująco podobnych. Alter to powieść, która nie daje łatwych odpowiedzi. Wręcz przeciwnie — po zakończeniu czytelnik zostaje z całym wachlarzem pytań o to, gdzie przebiega granica między realnym zagrożeniem a tym, co rodzi się w naszych głowach. Czy można zaufać własnym wspomnieniom? Czy można uciec przed przeszłością, jeśli ta zapisała się w nas głębiej, niż zdajemy sobie sprawę? I wreszcie — czy każdy z nas nosi w sobie swego „altera”, który tylko czeka na odpowiedni moment, by przejąć kontrolę? Marcel Moss stworzył thriller intensywny, mroczny i gęsty jak zimowy las. To książka, która nie tylko wciąga fabułą, ale zostawia z wewnętrznym drżeniem — takim, które czujemy jeszcze długo po tym, jak przewrócimy ostatnią stronę. Alter to historia, która hipnotyzuje od pierwszych stron i nie pozwala przestać czytać, aż odkryjesz, jak cienka bywa granica między prawdą a własnym cieniem. I chyba już nie muszę do niej zachęcać …

Nie wiem, jak on to robi, ale Moss znowu rozwalił mi głowę. „Alter” to książka, która nie prosi o uwagę — ona ją rozszarpuje. Brutalna, psychologiczna, duszna. Czuć krew, strach i bezsilność na każdej stronie. Jakub Krause to bohater, którego jednocześnie się boi i współczuje mu. W weekend zamienia się w potwora, a w tygodniu próbuje żyć jak normalny człowiek. Ale gdzie kończy się on, a zaczyna jego alter ego? Moss genialnie pokazuje, jak cienka jest granica między ofiarą a oprawcą. Bardzo podobało mi się śledztwo prowadzone przez Hellera i Zygart – trudna relacja, napięcie, emocje, wszystko na miejscu. Fabuła trzyma, klimat gęsty, a zakończenie... no cóż, zbierałam szczękę z podłogi. Nie jest to lekka książka. To thriller, który wchodzi pod skórę i tam zostaje. Moss znowu pokazał, że nikt w Polsce nie pisze tak mocno i tak bezkompromisowo.