Southern Reach. Tom 1. Anihilacja

„Nie byłam pewna, czy to, co czułam, to byłam jeszcze ja. Czasem człowiek uczy się żyć z inną wersją siebie.” Obszar X nie był czymś, co można było po prostu zbadać i zrozumieć. On się działo, istniał… był procesem, nie stanem.” „Słowo po słowie, litera po literze, pismo na ścianie układało się w coś, co zdawało się znaczeniem większym niż nasze zmysły.” „Zawsze lepiej czułam się z przyrodą niż z ludźmi. Natura nie oczekiwała niczego w zamian, nie kłamała, nie udawała.” Cztery kobiety - biolog , antropolog, psycholog i geodeta zostają wysłane przez wyjątkowo tajemniczą agencję Southern Reach do Obszaru X - miejsca bardzo niebezpiecznego. Wcześniejsze misje kończyły się zaginięciami , samobójstwami bądź niezrozumiałym dziwnym zachowaniem po powrocie. Główną bohaterką z której perspektywy poznajemy tę niezwykle duszną i pełną napięcia opowieść jest prowadząca dziennik z ekspedycji biolog. Kobieta w swej relacji zawiera nie tylko opis tego co ją otacza i jej doświadczeń. Zapiski są przepełnione osobistą refleksją, emocjami i wątpliwościami. Wkrótce grupa odkrywa tajemniczą strukturę (nazywaną przez narratorkę „wieżą”), w której ściany pokryte są organicznym, luminescencyjnym pismem a im dłużej trwa całe przedsięwzięcie tym granice między tym co rzeczywiste , a tym co wyśnione stają się coraz bardziej płynne, zatarte. Autor operuje precyzyjnym , chłodnym niemal chirurgicznym językiem, jest oszczędny w słowach i formie, pozostawiając wiele spraw niewyjaśnionymi. To wymagająca, niepokojąca historia. Nie ma w niej zwrotów akcji , lecz nie oznacza to wcale nudy. Główne motywy których możecie oczekiwać: Obcość i dezintegracja jaźni: Obszar X działa jak żywy organizm – przekształca, mutuje, wchłania. Biolog, z czasem „zainfekowana” przez tajemniczy pył, doświadcza stopniowego przeobrażenia zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Ekologia i natura jako siła nieznana: VanderMeer zrywa z klasycznym obrazem przyrody jako romantycznej scenerii. Obszar X jest niezrozumiały, pozaludzki, wręcz obojętny wobec człowieka. Granice nauki: Narratorka, jako biolog, próbuje objąć rozumem zjawiska, które wykraczają poza logikę. Naukowe podejście zderza się tu z czymś, co przypomina religijne objawienie lub kontakt z obcą formą świadomości. Jednym słowem pozycja obowiązkowa dla fanów science fiction 🤎

„Anihilacja" Jeff VanderMeer Przyznam, że ta książka była dla mnie przeżyciem niepodobnym do żadnego innego. Zostałam kompletnie zaskoczona, bo dostałam coś bardziej niepokojącego i hipnotyzującego niż się spodziewałam. Od pierwszych stron mnie wciągnęła - weszłam z czterema kobietami, naukowczyniami bez imion (ach te feminatywy),do owianej tajemnicą Strefy X. Narrację prowadziła biolożka, a jej chłodny, naukowy punkt widzenia kontrastował z tym, co działo się wokół: z pulsującą życiem przyrodą, tajemniczymi organizmami i hipnotyczną „wieżą-tunelem”, która ciągnęła się w dół, jakby chciała wchłonąć każdy pojawiający się w jej wnętrzu organizm. Były dwa miejsca w tej Strefie, które przyciągały - i to nie tylko bohaterki - mnie również. Wieża pełna fosforyzujących napisów i latarnia morska będąca świadkiem masakry wszystkich ekspedycji, które przekroczyły granicę Strefy X. Z pewnością autor igrał z moją wyobraźnią. Tu nie można było ufać ani oczom bohaterek, ani własnemu osądowi. Hipnoza, mutacje, zacieranie granic między człowiekiem a naturą - to wszystko budowało aurę halucynacyjnego koszmaru. Był taki moment (gdy biolożka weszła w "koszmar wieży"),kiedy pomyślałam że to już nie na moją wyobraźnię - czułam się przytłoczona, zagubiona, jakbym się czegoś naćpała, i nawet miałam ochotę odłożyć książkę, ale jednocześnie nie mogłam przestać czytać. Dla mnie było to niesamowite doświadczenie, a dla mojej wyobraźni totalne wyzwanie. Jeśli jesteście realistami twardo stąpającymi po ziemi, lubicie proste rozwiązania, gdy na końcu wszystkie wątki zgrabnie się łączą, to nie jest to książka dla Was. To opowieść o utracie kontroli, o konfrontacji z czymś, co wymyka się ludzkim kategoriom, o alienacji, o tym, jak człowiek oddziela się od innych i od samego siebie. Teraz czekam z niecierpliwością na kolejny tom.