Anioł i twardziel. Biografia Romana Wilhelmiego

Lubicie czytać biografie? Ja tak, jeśli przedstawione są w interesujący dla czytelnika sposób. To zawsze dodatkowe informacje na temat ludzi, którzy zasłynęli w jakiejś dziedzinie, bądź zapoczątkowali daną dziedzinę. Dzisiaj przedstawiam Wam postać legendy polskiego teatru i polskiej kinematografii, a mianowicie Romana Wilhelmiego, który znany jest z takich filmów jak Wojna światów- następne stulecie, Ćma czy też seriali takich jak Czterej pancerni i pies, Kariera Nikodema Dyzmy, Alternatywy 4. Postać Romana była intrygująca, stąd też uważam, że tytuł jest bardzo trafiony. Autorka książki,, Anioł i twardziel" postanowiła odkryć i przekazać nam wszystko na temat Romana, pisząc o jego zaletach, jak też wadach. Nie była to postać bardzo lubiana w gronie pracowników czy też kolegów, ale za to za każdym razem podziwiana, gdyż talentu jemu nie brakowało. W jednym momencie pałało się do niego niechęcią, a zarazem fascynował swoją osobą. Dodatkowo przymykano oko na niektóre sprawy z nim związane, chyba wyłącznie dlatego, że był postacią oryginalną i mająca wiele do pokazania. Autorka porusza temat jego życia rodzinnego, które nie było udane. Nawet na łożu śmierci dokonał niezrozumiałego dla wszystkich czynu. Postać Romana stała się ponadczasowa. Minęło tyle lat, a dalej z przyjemnością ogląda się ekranizacje z jego udziałem. Po przeczytaniu tej pozycji zdanie na temat Romana zmienia się diametralnie. Książka godna podziwu. Brawa dla autorki, że potrafiła znaleźć złoty środek tego wszystkiego i nie oceniać, a przekazywać prawdę na jego temat. W książce są też odpowiedzi na pytania, które kierowane były do kolegów i koleżanek z nim współpracujących. Solidna dawka informacji. @potis.nam

Roman Wilhelmi - jaki był naprawdę? Warto przeczytać i sprawdzić Wydawało mi się, że o Romanie Wilhelmim wiem bardzo dużo: kilkanaście lat pomocy w przygotowaniach Dni Romana Wilhelmiego w Poznaniu, jednodniówek, które ukazywały się z tej okazji, dziesiątki spotkań, rozmów, wywiadów z przyjaciółmi, rodziną, ludźmi, którzy go znali. Spacerowałam jego poznańskimi śladami. Po przeczytaniu książki Magdy Jaros "Anioł i twardziel. Biografia Romana Wilhelmiego" wydanej przez Dom Wydawniczy Rebis okazało się jednak, że jeszcze więcej o nim nie wiem. Autorka tropi jego ślady, rozmawia z ludźmi, którzy go znali, chce poznać go jak najlepiej. Dlaczego? Bo zachwyca się nim, jak aktorem, którego kreacje się nie starzeją, ale ma do niego wiele zarzutów, jeżeli chodzi o człowieka. Chce się dowiedzieć, czy jej zdanie na jego temat jest prawdziwe, więc drąży, nie odpuszcza. Sprawdza relacje rodzinne, wyjazd do szkoły, a potem śledzi jego naukę i karierę. Pyta, jaki był jako człowiek, mąż, ojciec, facet. Świetnie się to czyta, bo rozmówcy się otwierają. Magda Jaros przygotowywała cykl wywiadów z ludźmi kultury na łamach miesięcznika "Twój Styl", ma więc doświadczenie i doskonały warsztat. Jej pytania nie są przypadkowe. Idealnie dobiera rozmówców, którzy znali go bliżej i mogą powiedzieć znacznie więcej niż tylko kilka zdawkowych zdań. Anegdoty, opowieści obnażają człowieka, dla którego życiem była scena, którego największym marzeniem była statuetka Oscara, który w życiu często odpuszczał, a na scenie nigdy. W książce znajdziemy odpowiedzi na wiele pytań i powolutku zmieniamy zdanie o Wilhelmim, choć nie do końca. Czy był mało inteligentny, nie czytał książek, bał się kobiet, a jego życiem sterowała matka? Warto przeczytać, żeby się tego dowiedzieć i wielu kolejnych faktów. Warto także dlatego, że zaglądamy za kulisy Teatru Ateneum, w którym grał 30 lat, a tam niewiele się zmieniło. Śledzimy jego karierę i wybory życiowe te dobre i te złe. Znamy go ze wspaniałych kreacji filmowych, serialowych, a niektórzy także z teatru, ale to mamy szansę zajrzeć i zobaczyć jego samego. Przy okazji tej książki spotykamy się z wieloma osobami, które doskonale znamy ze Sceny na Piętrze i nie raz rozmawialiśmy o Romanie Wilhelmim: Grażyną Barszczewską, Emilią Krakowską, Barbarą Wrzesińską, Zdzisławą i Adamem Wilhelmi, a także Janem Tycnerem. Dzięki tej biografii Roman Wilhelmi stał się człowiekiem i aktorem z krwi i kości. Do końca nie godził się ze śmiercią, wypierał raka, robił plany. Romuald Grząślewicz, prezes Fundacji sceny na piętrze Tespis, który wraz z Rafałem Pogrzebnym, dziennikarzem, przywracali pamięć o tym, że Wilhelmi poznaniakiem był, opowiadał, że: - "Romek miał w notesie zapisany termin premiery w Scenie na Piętrze, który na kilka dni przed śmiercią potwierdzał. Lubił wracać do Sceny. Wiedział, że publiczność na niego czeka, a my zrobimy wszystko, żeby miał odpowiednie warunki do pracy". Pamiętam też historię opowiadaną przez Romualda Grząślewicza, jak to Roman Wilhelmi miał ostatnią premierę w Scenie na Piętrze i prawdopodobnie był już śmiertelnie chory: kiedy nikt nie patrzył, w garderobie pozwalał sobie na chwilę słabości: siadał w kącie i był po prostu wyczerpany, ale jak tylko ktoś się pojawiał, natychmiast budził się w nim aktor i zaczynał grać człowieka w pełni sił i z niespożytą energią. I takiego go zapamiętajmy: aktora absolutnego i człowieka o wielu twarzach. Takim też jest w opowieści Magdy Jaros i jej gości. Jeszcze dwa plusy książki. Świetna okładka Zuzanny Miśko i mnóstwo zdjęć, wiele z prywatnych archiwów.