Arcana

„Arcana” Anny Szumacher to mroczna opowieść o magii, tajemnicach i poszukiwaniu prawdy. Na wstępie muszę wspomnieć o zakończeniu – jest ono tak doskonałe, że nie można nic dodać ani ująć. Gdyby jednak pojawiła się kolejna część, byłabym wniebowzięta. Wracając do samej książki, to powieść, która wciąga czytelnika w mroczny i tajemniczy świat, gdzie magia splata się z intrygami, a przeszłość rzuca cień na teraźniejszość. Autorka stworzyła fascynującą historię, pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji i wyrazistych postaci, które na długo zapadają w pamięć. Poznajcie główną bohaterkę, tytułową Arcanę – młodą kobietę, która po latach spędzonych poza domem wraca do rodzinnej posiadłości. Już na samym początku jej powrotu wita ją makabryczne odkrycie – ciało zamordowanego brata. To wydarzenie staje się punktem wyjścia do serii zagadkowych zdarzeń, które Arcana postanawia rozwikłać. W trakcie swojego śledztwa odkrywa mroczne sekrety swojej rodziny i staje w obliczu potężnych sił zagrażających jej życiu. Największym wyzwaniem okazuje się jednak to, że od tej chwili to ona staje się głową rodziny i panią na włościach. Jednym z atutów powieści jest umiejętne budowanie napięcia przez autorkę, która stopniowo odkrywa przed czytelnikiem kolejne warstwy tajemnicy. Miałam momenty zniecierpliwienia, ale myśl, że na końcu poznam winnego, sprawiała, że nie mogłam się oderwać od lektury. Świat przedstawiony w powieści jest mroczny i pełen niebezpieczeństw, a magia odgrywa w nim istotną rolę. Chciałabym, aby tej magii było więcej, ale nie umniejsza to wartości książki. Kolejnym atutem powieści są jej bohaterowie. Z Arcaną łatwo się utożsamić, a jej determinacja i odwaga budzą podziw. Postacie drugoplanowe są równie interesujące i wielowymiarowe, a ich interakcje z Arcaną stanowią ważny element fabuły. Jestem przekonana, że któraś z nich przypadnie Wam do gustu, ponieważ będą miały cechy charakteru bliskich Wam osób. Sama znalazłam troje, które mogłabym podpiąć pod troje członków rodziny, ale lepiej nie zdradzać szczegółów. Podsumowując, to powieść, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom mrocznych i tajemniczych historii. Autorka stworzyła fascynującą historię, pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji i wyrazistych postaci, które na długo zapadają w pamięć. Według mnie powieść skłania do refleksji nad naturą prawdy i siłą ludzkiego ducha.

„Arcana” Anny Szumacher zaciekawiła mnie na tyle, że zgłosiłam się do jej recenzji mimo, że premiera powieści odbyła się jeszcze w tamtym roku. Czy spełniła moje oczekiwania? Gdy Arcana wraca do domu po kilkuletniej nieobecności trup to jest ostatnie czego by oczekiwała. Niestety, jej brat został zamordowany i nikt nie może się o tym dowiedzieć. Po zamku kręcą się arystokraci, wieszczka która chętnie przepowiada przyszłość z kart, dziwny mag oraz nader przystojny młodzieniec, który wyjątkowo wpadł Arcanie w oko. Jak dołożymy do tego alchemika w piwnicy to wychodzi z tego niezły ambaras… Co z tego wszystkiego wyniknie? Po pierwsze co mnie w książce zdziwiło to czasy w jakich rozgrywa się akcja. Nie spodziewałam się zamku, Lejdy która ma zaledwie 17 lat, te wszystkie przyzwoitki, arystokratki i tego typu rzeczy. Potem sobie pomyślałam, że mamy tu schemat z Aghaty Christie. Zamknięte towarzystwo i typowanie mordercy. Ale gdy pojawiła się pętla czasu to zupełnie zgłupiałam, a moje oczy bardziej zalśniły z zainteresowania. Bardzo dobrze mi się to czytało. Arcanie daleko było do delikatnej damy. Dawała sobie świetnie radę z całym tym towarzystwem, choć często nie było to łatwe. Byłam ogromnie ciekawa kto finalnie zabił Ajina i rozwiązanie zagadki mnie nie rozczarowało. Jedynie zakończenie lekko mnie zawiodło, bo zostało otwarte. Wolałabym coś konkretniejszego. Nie mniej bardzo ta książka mi się podobała i była zdecydowanie inna niż wszystkie. Cała intryga była interesująca, a fabuła wciągająca. Polecam.