Astronautka

„Astronautka” S.K. Vaughn przenosi nas do 2067 roku, gdzie kapitan May Knox budzi się na uszkodzonym statku kosmicznym, nie pamiętając wydarzeń, które doprowadziły do katastrofy. W towarzystwie jedynie sztucznej inteligencji musi odkryć, co stało się z jej załogą, a przede wszystkim znaleźć sposób, by wrócić na Ziemię. Intrygujące? Dla mnie bardzo! Jednak trzeba przyznać, że duży potencjał, który tkwi w tej mieszance science fiction i thrillera, nie został w pełni wykorzystany. Dlaczego? Już wyjaśniam. Vaughn próbuje balansować między akcją pełną napięcia i tajemnic, a osobistymi dramatami May oraz jej rozterkami życiowo-sercowymi. Niestety, to drugie wysuwa się na pierwszy plan, a cała ciekawa akcja rozgrywająca się w kosmosie staje się jedynie tłem dla emocjonalnej warstwy, którą autorka bardzo starannie rozbudowała. Po thrillerze – zwłaszcza po jego opisie – spodziewałam się czegoś zupełnie innego: genialnej intrygi, od której nie będę mogła się oderwać, oraz niesamowitej akcji, która nieustannie będzie mnie zaskakiwać. Owszem, książka mnie wciągnęła, ale z zaskakującą akcją było już gorzej. „Astronautka” to książka, w której muszę przyznać, że pomysł na fabułę jest z całą pewnością oryginalny, a warstwa emocjonalna skłania do głębszej refleksji. Może nie jest to super thriller, na który tak mocno liczyłam, ale na pewno nie jest to zła książka. Sądzę, że gdybym podeszła do niej bez żadnych oczekiwań, mój odbiór byłby znacznie lepszy. Czy polecam? Jak najbardziej – ale z zastrzeżeniem, że to bardziej emocjonalna opowieść niż trzymający w napięciu thriller. najbardziej, bo jestem pewna, że zyska ona całego grono fanów.

„Astronautka” to emocjonująca opowieść, która łączy elementy science fiction z intensywnym thrillerem. Kapitan May Knox budzi się na uszkodzonym statku kosmicznym, nie pamiętając, co doprowadziło do katastrofy. Musi stawić czoła tajemnicom oraz własnym lękom, aby przetrwać i wrócić na Ziemię. Napięcie i osobiste wątki w tej książce sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Idealna lektura na każdą okazję! 🚀📖

Pierwsza załogowa misja na Europę - księżyc Jowisza. Na pogrążonym w ciemności, uszkodzonym statku budzi się May - jedyna ocalała z katastrofy, nie pamiętająca ostatnich miesięcy życia. Pomóc jej może tylko mąż - naukowiec z NASA - z którym May pozostaje w niejasnych relacjach. Nie wszystkim jednak jest na rękę jej powrót do domu... SF kojarzy mi się zwykle albo z historiami z zaawansowanymi naukowo teoriami albo gwiezdnymi przygodami typu Star Wars. "Astronautka" mnie pod tym kątem miło zaskoczyła swoją odrębnością i oryginalnością pomysłu. Tutaj bezkres kosmosu jest równie zajmujący, jak zagmatwane rejony ludzkiego wnętrza i skomplikowanych relacji. Podobała mi się zmienna dynamika akcji. Były tu momenty refleksyjne, gdzie razem z May celebrujemy samotność w kosmicznej przestrzeni, skłaniającą do głębokiego zastanowienia nad istotą życia. Były momenty retrospektywne, przedstawiające szerszy obraz przeszłości głównej bohaterki i okoliczności zbudowania i rozpadu małżeństwa. A były, szczególnie pod koniec, chwile emocjonującej akcji, walki o każdy oddech i sekundy życia. W interesujący sposób zostały ukazane emocje bohaterów w pryzmacie napiętych, nierozwiązanych konfliktów. Silnie wyczuwalna jest tu wzajemna tęsknota i wygaszone, choć wciąż tlące się namiętne uczucie. Jednocześnie bezradność i nieumiejętność dialogu oraz tak wielkie kłody rzucane wzajemnie pod nogi, że odbudowa tego, co było na początku wymaga tytanicznej pracy. Zastanawiało mnie momentami, co w życiu May i Stephena jest trudniejsze: naprawa ich małżeństwa, czy bezpieczne sprowadzenie kobiety z przestrzeni kosmicznej. To doskonały tytuł dla fanów nieoczekiwanych wariacji gatunkowych. Są dramaty ludzkie, rozważania futurystyczne i warstwa rozrywkowej akcji. Serdecznie polecam :)