Kenzaburō Ōe

Kenzaburō Ōe jest japońskim prozaikiem i eseistą, który za swoje literackie dokonania otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury w 1994 roku. Jest także znanym aktywistą ruchu antynuklearnego. Urodził się w wiosce Ōse na wyspie Sikoku, a edukację z zakresu literatury francuskiej zdobywał na Uniwersytecie Tokijskim.
Jego debiut literacki miał miejsce w czasie studiów, kiedy to opublikował opowiadanie "Dziwne zajęcie". Jego twórczość z lat 60. i 70. XX wieku była silnie naznaczona osobistym doświadczeniem związanym z wychowaniem syna urodzonego z wadą mózgu. Motyw odpowiedzialności za bliskich, wymagających szczególnej opieki, przeplata się przez wiele jego dzieł.
W utworach takich jak "Sprawa osobista", "Futbol ery Manen", "Potwór z nieba Aguii", "Powódź sięga mej duszy", czy "Gry symultaniczne" Ōe porusza tematykę związaną z zagrożeniem egzystencji w epoce atomowej, kryzysem moralnym współczesnego człowieka oraz poszukiwaniem harmonii z naturą.
Jego cykl opowiadań "Kobiety słuchające «Drzewa deszczowego»" przybliża czytelników do problemu moralnej pustki, a trylogia "Gorejące zielone drzewo" jest uważana za jedno z jego najobszerniejszych dzieł. Mimo zapowiedzi zakończenia kariery pisarskiej w latach 90., Ōe kontynuował twórczość, publikując kolejne powieści.
Twórczość Kenzaburō Ōe była doceniona przez Komitet Noblowski, który przyznał mu nagrodę za "tworzenie wyobrażonego świata, w którym życie i mit łączą się, tworząc niepokojący obraz dzisiejszej ludzkiej sytuacji". Jest także laureatem Nagrody Asahi za rok 1994.