Babel. Pocałunek śmierci

Zachwycam się każdą kolejną historią, która wychodzi spod pióra Autorki, i nie inaczej było w przypadku „Babel. Pocałunek śmierci”. Bo to oczywiście nie tylko powabna, przyciągająca oko okładka. Ta książka ma w sobie taką moc, że od pierwszych stron wciąga w świat gęsty od emocji, bólu, odwagi i siostrzeństwa. To opowieść, o której trudno mówić bez drżenia w głosie. O kobietach, które nie chciały dłużej być ofiarami. O kobietach, które w zgliszczach po Wielkiej Wojnie zaczęły budować coś zupełnie nowego – policję kobiecą, będącą dla nich nie tylko strukturą, a nadzieją, tarczą i mieczem. To historia wielu bohaterek, które dzieli pochodzenie, przeszłość, ból i pragnienia, ale łączy niezgoda na zło. Alicja, filantropka z dobrego domu, Nina z warszawskiego podwórka, pilotka Magda, brutalnie potraktowana Róża, Tatiana ocalała z bolszewickiej rzezi… Każda z nich niesie swoją ranę, swoją motywację. Każda z nich rzuca wyzwanie światu, który nie jest gotów na silne kobiety. Na tle Paryża Północy, jak nazywano przedwojenną Warszawę, rozgrywa się opowieść pełna kontrastów. W cieniu pięknych kamienic, salonów i wytwórni wódek ukrywa się handel żywym towarem, szantaże, zbrodnie, polityczne brudy i osobiste tragedie. Ale to nie tylko podszyty napięciem thriller historyczny. To również opowieść o miłości i stracie, o zdradzie i lojalności, o tym, że kobieca siła może być delikatna i brutalna zarazem. Że można krwawić i iść dalej. Że bywa, iż trzeba otworzyć b_urdel, by uratować siostrę. Zabić, by ocalić matkę. Donosić, by ocalić narzeczonego. Styl Autorki jest zmysłowy i bezkompromisowy zarazem. Pisze sugestywnie, z dużą emocjonalnością, łącząc elegancję języka epoki z brutalną szczerością. Obrazowe opisy, żywe i celne dialogi sprawiają, że atmosfera międzywojennej Warszawy pulsuje z każdej strony. To proza kobieca, ale mocna, prawdziwa i poruszająca. Monika Raspen stworzyła świat pełen postaci, których się nie zapomina, wątków, które wgryzają się w duszę, i emocji, które zostają z czytelnikiem długo po zamknięciu książki. Oddała tym samym hołd odważnym kobietom, o których się nie mówi, o których zapomniano, pisząc podręczniki do historii. A były tam, z narażeniem życia walcząc o siebie i innych.

książka bardzo dobra ale dlaczego nie ma następnego tomu

Kobiecy oddział policji - nawet współcześnie brzmi niezbyt realnie. I zapewne mało kto zdaje sobie sprawę, że w latach 20. XX wieku takowy powstał w Warszawie. I mimo iż powieść autorstwa Moniki Raspen jest historią fikcyjną, to jednak opisywane wydarzenia rozgrywają się na tle tych historycznych i mają sporo do nich nawiązań - w tym wypadku właśnie do specjalnej jednostki Polskiej Policji Kobiecej. . Zdarzenia rozpoczynają się w 1925 roku, w Warszawie. Mieście, gdzie przepych, bogactwo najlepszych salonów stolicy, wielka kultura i nauka styka się z nędzą i biedotą, wzmożoną przestępczością i czarnym rynkiem. Gdzie handel żywym towarem kwitnie, a świat gangsterów miesza się z największą polityką… I tam właśnie zostaje powołana pod dowództwem Stanisławy Paleolog specjalna jednostka Polskiej Policji Kobiecej - zwana „złotą piątką”. W jej skład wchodzi właśnie pięć młodych kobiet, każda inna, z innymi wyjątkowymi umiejętnościami, niosąca inny bagaż doświadczeń, lecz mająca jeden cel: przeciwdziałanie handlowi młodymi kobietami. . Dużo się dzieje w tej historii. Mroczne sekrety półświatka, piękne kobiety, ale też wszechobecna nędza i walka o lepszy byt - niejednokrotnie za najwyższą cenę, nawet sprzedaż własnej córki… W tle wielkie namiętności, intrygi, kłamstwa, tajemnice z przeszłości. Ciekawe i niesztampowe postacie, genialnie skonstruowana fabuła, gdzie zdarzenia historyczne przeplatają się z tymi fikcyjnymi, a te jak najbardziej realne pozwalają na nawiązywanie też do tych mistycznych, z pogranicza fantastyki. . Jak dobrze mi się ją czytało! Nie potrafiłam się oderwać, od razu chciałam poznać zakończenie, które daje duże pole do popisu i zachęca do lektury kolejnego tomu, który mam nadzieję, za niedługo ujrzy światło dzienne 🙌 . Tak jak i poprzednio, tak i tym razem twórczość Moniki Raspen nie zawodzi, dlatego też książkę oceniam na zasłużone 9/10!