Ballada dla Adeli

Bełdów, kwiecień 1947 roku. Polska dźwiga się z ruin, ale wojna wciąż odbija się echem w codziennym życiu. Wielkanocna rezurekcja wypełnia wiejski kościół radosnym śpiewem, a za jego murem gromadzą się ci, o których świat woli zapomnieć – ofiary wojny, chorzy, osieroceni. Wśród nich pojawia się mężczyzna skulony w łachmanach, trzymający skrzypce bez strun. Nie wydają żadnego dźwięku, a jednak patrząc na niego można przysiąc, że w powietrzu unosi się melodia. To on przykuwa uwagę Alicji – młodej nauczycielki, która wierzy, że talent jest darem wartym uratowania, nawet w czasach, gdy codzienność wymaga od ludzi przede wszystkim siły przetrwania. Kobieta stopniowo odkrywa, że skrzypek kryje w sobie historię pełną bólu, piętno obozowego piekła i wspomnienia, które nie pozwalają spokojnie oddychać. Anna Stryjewska nie poprzestaje jednak na jednej opowieści. Na drugim planie śledzimy osobiste przeżycia Alicji – jej wewnętrzne rozterki, uczucie do młodego organisty, a także dramatyczny wybór, który zmusi ją do obrania drogi. Autorka kreśli te wątki subtelnie, pozwalając czytelnikowi samodzielnie odczuć ciężar podejmowanych decyzji. Ballada dla Adeli to nie tylko historia o miłości w cieniu powojennych ran, ale także o sile empatii, o demonach przeszłości, które wciąż domagają się głosu, i o tym, że nawet w świecie pełnym blizn można odnaleźć melodię niosącą ukojenie. To powieść, w której cisza potrafi brzmieć donośniej niż muzyka, a najpiękniejsze dźwięki rodzą się z ludzkiego serca. Anna Stryjewska snuje tę opowieść z niezwykłą wrażliwością, pokazując różne oblicza człowieczeństwa – od bezinteresownej dobroci po egoizm podszyty lękiem. To historia, która wzrusza i zostaje z czytelnikiem na długo po przewróceniu ostatniej strony. Polecam ;-) Cytaty: „Niepamięć to straszne przekleństwo rzeczywistości (...).” „(...) tak łatwo jest się po­my­lić i oce­nić czło­wie­ka po wyglą­dzie. Tak łatwo jest po­mi­nąć krzyw­dę mil­cze­niem i ska­zać na wiel­ką sa­mot­ność i cier­pie­nie.”

Fabuła, ktoś powie — taka nieprawdziwa historia, takie sploty zdarzeń się nie zdarzają! Czyżby? Wielu z nas odpowie. Tak, kiedy pomyślę, w moim życiu też przeżyłem ciąg zdarzeń, które najpierw się splątały, by potem rozwiązywać się jedno po drugim i to, co więcej kolejne rozplątywały się, mimo że wydawałoby się, nie miały powiązania. A jednak! To życie pisze najbardziej niespodziewane scenariusze. Właśnie te najbardziej nieprzewidywalne. Ale najważniejszą wartością tej książki jest zupełnie coś innego. Oddajmy głos autorce, która w epilogu napisała: "Patrząc na to wszystko z perspektywy tamtego czasu, wiedział już, że nie tak łatwo jest się pomylić i ocenić człowiek po wyglądzie. Tak łatwo pominąć krzywdę milczeniem i skazać na wielką samotność i cierpienie." Tak ta powieść to ucieleśnienie powiedzenia: "Nie oceniaj książki po okładce, nie oceniaj człowieka po pozorach". Włóczęga okazuje się... ale to już sobie przeczytacie. Nieomal każda postać w tej książce jest oceniana, ale o zgrozo powierzchowną oceną, z której wyłania się na końcu zupełnie inna prawda. Anna Stryjewska pokazała, co znaczy kochać, tęsknić, cierpieć tracąc najbliższą sobie osobę. I znowu prawie każdy z bohaterów wpisuje się w te emocje, uczucia, tęsknotę. Piękne są też fragmenty opisujące przyjaźń, nie, miłość Emila do Herosa, psa, którego uratował od niechybnej śmierci... Ale co ja Wam będę opowiadał, sięgnijcie po tę książkę. Czytając, zastanówcie się nie tylko nad fabułą, ale także nad tymi wątkami, które jako osoba, mająca już za sobą lekturę taj książki, odczytała.