Bez pożegnania Tom 2 Szkoła pod baobabem

Dzisiejsza recenzja dotyczy jednej z moich ulubionych serii oraz twórczości autorki. „Szkoła pod Baobabem”, o której mowa, to opowieść, która na długo pozostanie w mojej pamięci, a także w sercach czytelników. Mówię to szczerze, ponieważ nie jest to lekka książka przygodowa. To historia ludzi postawionych w sytuacji, której nikt z nas nie wyobraża sobie na co dzień: wojna, tułaczka, obce kraje, obce zwyczaje. Autorka zabiera nas w podróż razem z bohaterkami matką Zofią i jej córką Kasią. Obie zostały wyrwane z ojczyzny przez wojnę i trafiły daleko, nad Jezioro Wiktorii w Ugandzie. Tam, pod ogromnymi drzewami baobabów, próbują zbudować życie od nowa. Narracja zaczyna się tam, gdzie kończy się pierwsza część sagi „Bez pożegnania”, więc z góry uprzedzę, że zacznijcie swoją przygodę od pierwszego tomu, żeby podążać za naszymi dziewczynami. Tym razem głos ma Kasia, dziewczynka, która widzi świat inaczej niż dorośli. Uwielbiam ją całym sercem. Jej punkt widzenia dorosłego świata jest tak uroczy, że momentami będziecie się śmiać do łez. Dla niej wszystko jest nowe, np. gorące powietrze, dzikie zwierzęta, nieznane smaki i barwy Afryki. Jednocześnie tęsknota za Polską wciąż jest obecna w listach, rozmowach i informacjach z radia. Ta kombinacja ciekawości i tęsknoty to coś, co sprawia, że czytelnik zaczyna żyć razem z bohaterami. Kasia w swoim uroczy i dziecięcy sposób prowadzi nas przez to, co tam przeżywa, jakie ma przygody, kogo poznała, ale też przed kim uciekała. :D To, co wyróżnia tę książkę, jak i całą serię, to prosty, ale bardzo szczery język, ciepły, bez przesadnej literackiej stylistyki. Kasia mówi o świecie oczami dziecka, ale dzięki temu odbieramy go w bardzo bezpośredni sposób. Nie ma tu patosu, czy umizgiwania się do czytelnika. Są codzienne sprawy, tj. jak wygląda szkoła za granicą, jak trudno nauczyć się nowych zasad, jak strach miesza się ze śmiechem, kiedy odkrywasz coś zupełnie innego niż dotąd. Autorka pokazuje też kulturę i naturę Ugandy z ogromnym szacunkiem i ciekawością. To nie jest tylko tło historyczne. To jest miejsce, które bohaterki próbują zrozumieć i polubić. Spotkania z Afryką są pełne wyzwań, od jadowitych jaszczurek po upał, którego nikt z Europy nie znał. Nie da się też opowiedzieć o tej książce, nie wspominając o tęsknocie za domem. To motyw, który przewija się przez całą sagę, ale tutaj odzyskuje wyjątkową moc. Kasia, choć młoda, czuje, że dom to nie tylko miejsce na mapie, to ludzie, przyzwyczajenia, język, wspomnienia. I nawet kiedy uczy się żyć w nowej rzeczywistości, to nadal nosi w sobie obraz Polski, który jej nie opuszcza. „Szkoła pod Baobabem” to nie tylko książka o wojnie i emigracji. To książka o dorastaniu, o przyjaźniach między dziećmi, o matczynej miłości i o tym, jak trudne doświadczenia potrafią nas ukształtować. Dzięki tej historii lepiej zrozumiecie to, co przeżyli ludzie tuż po wojnie, która dla nas może być odległą historią, ale dla nich była codziennością. Świetnie sprawdza się jako lektura dla czytelnika, który lubi prawdziwe historie, mocne wspomnienia i postacie, których nie da się zapomnieć. Jednocześnie może być dobrą bramą do historii i zrozumienia, jak wyglądało życie zwykłych ludzi w niezwykłych czasach. Przede mną trzeci tom i już nie mogę się doczekać, jaką historię przedstawiła nam autorka.