Bez tchu. Josie Quinn. Tom 10

„Bez tchu” Lisa Regan Kiedy wzięłam do ręki 10. tom z Josie Quinn, wiedziałam, że „zniknę” na kilka godzin. I tak właśnie było, bo ta książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i trzymała w niepewności do samego końca. Autorka świetnie buduje napięcie, to trzeba przyznać. Już na początku mamy śmierć studentki, świetnej pływaczki, która topi się w uniwersyteckim basenie. Chwilę później emerytowany strażak podpala dom, prawie zabijając własne wnuczki. I te tajemnicze słowa: „czas zostać syreną”... „czas zostać zapałką”... Dają do myślenia. Brzmi to co najmniej dziwnie. Do tego wciąż na jaw wychodzą inne niecodzienne zdarzenia, które Josie zaczyna układać w mroczny wzór. I musi go rozgryźć, zanim będzie za późno, bo w Denton dzieje się coś bardzo złego. To, co uwielbiam w tej serii, to połączenie dynamicznego śledztwa z osobistym życiem bohaterki. Tu również dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam, bo oprócz tropienia sprawcy, znów miałam okazję zajrzeć w prywatny świat Josie, zobaczyć jej relacje, emocje, rozterki. Dzięki temu ta postać jest mi coraz bliższa, prawdziwa, niemal jak dobra znajoma. Do tego tytuł bardzo koresponduje z treścią, bo „Bez tchu” nie daje oddechu, a każdy rozdział kończy się tak, że musiałam czytać dalej. I to moje „jeszcze tylko jedna strona…” kończyło się trzy rozdziały dalej. Dla mnie to kolejny dowód na to, że autorka doskonale wie, jak pisać thrillery, które pochłania się jednym tchem, które wywołują emocje i które nie pozwalają czytelnikowi spokojnie odłożyć książki na półkę. Ta część to mocna, wciągająca i świetnie skonstruowana historia, która tylko umacnia moją czytelniczą więź z Josie Quinn. Polecam Wam z całego serca tak jak polecałam wszystkie poprzednie części. Możecie też czytać bez znajomości poprzednich tomów.

„Bez tchu” Lisa Regan Kiedy wzięłam do ręki 10. tom z Josie Quinn, wiedziałam, że „zniknę” na kilka godzin. I tak właśnie było, bo ta książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i trzymała w niepewności do samego końca. Autorka świetnie buduje napięcie, to trzeba przyznać. Już na początku mamy śmierć studentki, świetnej pływaczki, która topi się w uniwersyteckim basenie. Chwilę później emerytowany strażak podpala dom, prawie zabijając własne wnuczki. I te tajemnicze słowa: „czas zostać syreną”... „czas zostać zapałką”... Dają do myślenia. Brzmi to co najmniej dziwnie. Do tego wciąż na jaw wychodzą inne niecodzienne zdarzenia, które Josie zaczyna układać w mroczny wzór. I musi go rozgryźć, zanim będzie za późno, bo w Denton dzieje się coś bardzo złego. To, co uwielbiam w tej serii, to połączenie dynamicznego śledztwa z osobistym życiem bohaterki. Tu również dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam, bo oprócz tropienia sprawcy, znów miałam okazję zajrzeć w prywatny świat Josie, zobaczyć jej relacje, emocje, rozterki. Dzięki temu ta postać jest mi coraz bliższa, prawdziwa, niemal jak dobra znajoma. Do tego tytuł bardzo koresponduje z treścią, bo „Bez tchu” nie daje oddechu, a każdy rozdział kończy się tak, że musiałam czytać dalej. I to moje „jeszcze tylko jedna strona…” kończyło się trzy rozdziały dalej. Dla mnie to kolejny dowód na to, że autorka doskonale wie, jak pisać thrillery, które pochłania się jednym tchem, które wywołują emocje i które nie pozwalają czytelnikowi spokojnie odłożyć książki na półkę. Ta część to mocna, wciągająca i świetnie skonstruowana historia, która tylko umacnia moją czytelniczą więź z Josie Quinn. Polecam Wam z całego serca tak jak polecałam wszystkie poprzednie części. Możecie też czytać bez znajomości poprzednich tomów.