Czarne orchidee. Tom 2. Białe magnolie

„Białe magnolie” Ewy Lange to książka, na którą czekałam z ogromną ciekawością i nie ukrywam, też z lekką obawą. Druga powieść to przecież moment prawdy dla autora… ale tutaj mogę powiedzieć jedno: to był strzał w dziesiątkę. Autorka nie tylko utrzymała poziom, ale wręcz pokazała, jak pięknie potrafi opowiadać o emocjach i ludzkich wyborach. To historia dwóch młodych kobiet - jednej żyjącej współcześnie, drugiej uwikłanej w brutalną rzeczywistość wojny. Choć dzielą je lata i doświadczenia, łączy je coś bardzo silnego - uczucia, które potrafią być zarówno siłą, jak i przekleństwem. Przenikanie się tych dwóch perspektyw wciąga od pierwszych stron i sprawia, że trudno odłożyć książkę choćby na chwilę. Najbardziej urzekł mnie styl autorki, niezwykle subtelny, a jednocześnie pełen emocji. Każdy rozdział czyta się z przyjemnością, ale nie brakuje momentów, które ściskają serce i na chwilę odbierają dech. Zwroty akcji pojawiają się w najmniej spodziewanych momentach, a odkrywane stopniowo sekrety tylko potęgują napięcie. To opowieść o dojrzewaniu, poszukiwaniu własnej tożsamości i mierzeniu się z prawdą, która nie zawsze powinna ujrzeć światło dzienne. O tym, że przeszłość potrafi mieć ogromny wpływ na nasze decyzje, nawet jeśli bardzo chcemy się od niej odciąć. I o tym, że niewinność bywa tylko pozorna…

„Białe magnolie” to kontynuacja „Czarnych orchidei”. W tej książce poznajemy losy Oli, wnuczki Anny Soboty. Jest 2024 rok, a dziewczyna wkracza w dorosłość i przypadkowo zaczyna odkrywać prawdę na temat przeszłości jej rodziny. Wszystko, co dotąd o niej wiedziała, okazało się iluzją. Równolegle, w roku 1943, poznajemy Aleksandrę Kwiatkowską, która pomimo wojny przygotowuje się do matury. Niespodziewanie trafia ona do najgorszego piekła na świecie. Tam walczy o przetrwanie każdego dnia, a dotychczasowe życie odchodzi w niepamięć. Co łączy obie kobiety i co dla nich symbolizują tytułowe białe magnolie? „Czarne orchidee” wywarły na mnie bardzo duże wrażenie, ale ta książka dosłownie rozbiła mnie na kawałki. Na początku wydawała się łagodniejsza niż jej poprzedniczka, jednak mniej więcej w połowie zaczęła rozdzierać moje serce, aż w końcu porwała je na strzępy. Okoliczności wojenne zostały tutaj przeplecione naszą codziennością. Ten kontrast uświadomił mi, jak nierzeczywiste i niepojęte wydaje się dziś to, co wydarzało się w obozach. Autorka bardzo pięknie i pomysłowo połączyła losy bohaterek, choć tak naprawdę nigdy się nie spotkały. Ola i Alka to bardzo silne kobiety, które stawiają czoła wyzwaniom losu. Każda z nich walczy o siebie i swoją miłość. Z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów i nie mogłam się oderwać od lektury, choć emocje, które mi towarzyszyły, nie były łatwe. To naprawdę wyjątkowa książka, która przenika do szpiku kości i nie daje o sobie zapomnieć na długo. Po przeczytaniu tej książki miałam ochotę od razu przeczytać ją jeszcze raz. To, co wydarzyło się pod koniec, tak wywróciło wszystko do góry nogami, że wydaje mi się, że czytając ją z tą wiedzą, ta historia wybrzmi inaczej. Bardzo serdecznie polecam tę książkę!