Bílá Voda Część 2

Od końca grudnia czekałem na tę książkę, a kiedy wreszcie przyszła odkładałem jej przeczytanie. Wiedziałem bowiem, że wciągnie w siebie i nie będzie chciała wypuścić, aż do momentu kiedy przeczytam ostatnie słowo w książce — AMEN. Kiedy znalazłem taki czas, usiadłem i oderwałem się kiedy z kart książki padło sakramentalne AMEN. Chodzi oczywiście o najlepszą moją książkę ubiegłego roku "Bílá Voda", część 2 Kateřiny Tučkovej. Wydawnictwo Afera podzieliło książkę w sumie ponad 800 stron na dwie części. Czyt to był dobry zabieg? Po przeczytaniu pierwszej części byłem mocno wkurzony, że muszę czekać na dalsze losy sióstr, Ewarysty, Jana, Leny i spraw związanych z czechosłowackim podziemnym kościołem. Po lekturze drugiej części stwierdziłem, że podziału dokonano w idealnym miejscu. Dostajemy opowieść o czasach pontyfikatu Jana Pawła II, odzyskiwania niepodległości i rozpadu Czechosłowacji na Czechy i Słowację. Dowiadujemy się o losach sióstr i w jaki sposób Ewarysta kapłanka, została potraktowana wraz z siostrami z jej zakonu przez Jana Pawła II, a także to, co się stało po odzyskaniu niepodległości. Wcale nie było lepiej. No i chyba niezwykły dalszy ciąg losów Leny. Dowiadujemy się, dlaczego próbowała popełnić samobójstwo i jakie niesamowite tajemnice odkrywa. Kolejny raz piszę, że jest to kawał dobrej literatury pisanej znakomitym piórem. Autorka fantastycznie radzi sobie z powiązaniem fikcji i prawdziwych postaci oraz zdarzeń. Jej działanie w dramatycznym świetle pokazuje Kościół w Czechosłowacji, także problem kapłaństwa kobiet i podejścia do tego tematu naszego papieża. Niesamowicie pokazane jest rozczarowanie tych, którzy bardzo liczyli na otwarty umysł Watykanu pod wodzą Jana Pawła II. Druga część ma zdecydowanie szybsze tempo, a to za sprawą tego, że pierwsza przygotowała bazę do wydarzeń, z którymi spotykamy się w drugiej części książki. Momentami splatające się wydarzenia stwarzają wrażenie dobrej sensacji, kryminału. Zaskoczy wszystkich zakończenie. Uprzedzam tych, którzy lubią czytać zakończenia na początku lektury — nie róbcie tego, bo dalsze czytanie nie ma sensu! Jedno jest pewna to wciąż moja książka numer 1 roku 2024 i 2025. Ciekaw jestem czy znajdzie się tytuł, który ją przebije. Ps. Jeszcze raz dziękuję @Tomasz Ławnicki - dziennikarz, który w Radio Nowy Świat w środowym programie o Czechach zachęcał do lektury tej książki. Bardzo żałuję, że nie mogłem być na spotkaniu autorskim Kateřiny Tučkovej. Może jeszcze będzie okazja.