Biuro Ludzi Zagubionych

Czasem mówimy, że jakieś miejsce ma duszę. Przyciąga nas klimatem, zapachem i nieuchwytną magią. Czujemy się w nim komfortowo i chętnie wracamy na filiżankę kawy wypitą bez pośpiechu, na chwilę oddechu, na miłe spotkanie. Do takiego niezwykłego miejsca, przycupniętego w bocznej uliczce i omijanego przez tłumy turystów, czasem trudno trafić. Jednak do gdańskiej kawiarni nazwanej przez jej właścicielkę Biurem Ludzi Zagubionych docierają ci, którzy chcą się odnaleźć lub zostać odnalezieni. Zuzanna Gajewska stworzyła unikalny świat, w którym kawiarnia staje się przestrzenią przesyconą magią codzienności. To miejsce, gdzie zagubione dusze odnajdują siebie nawzajem, dzieląc się swoimi historiami i dzieląc swoje cierpienie. Czytając o tym miejscu, można niemal poczuć zapach kawy i usłyszeć cichy szmer rozmów. Można doświadczyć smutku, melancholii, zagubienia i nadziei odwiedzających je gości, a w ich narracji jest coś tak intymnego, że stajemy się częścią tej małej społeczności. Tu filiżanka aromatycznej kawy, czy wyjątkowej mieszanki herbat, staje się pretekstem do rozmów o życiu, stracie i poszukiwaniu sensu. Autorka, czarując słowem w sposób subtelny i niesamowicie plastyczny, tworzy atmosferę ciepła i tajemnicy, nie unikając jednak trudnych tematów, takich jak żałoba, strata czy bezsilność, co sprawia, że książka zyskuje ogromny ładunek emocjonalny. Niezwykle poruszający jest obraz czwartkowych spotkań klubu bliskich osób zaginionych. Ludzi, którzy żyją w zawieszeniu, niepewności i bólu, lecz znajdują w sobie siłę, by opowiadać o swoich przeżyciach i wzajemnie się wspierać. Równie mocno łapie za serce tragiczna historia Klary, odkrywana z każdą kolejną stroną, której dobrego zakończenia wypatrujemy z nadzieją. To opowieść, która dotyka najwrażliwszych strun naszych serc, a będzie szczególnie wyjątkowa dla tych, którzy sami zmagają się z trudnymi wspomnieniami czy nieprzepracowaną stratą. To historia o szukaniu siebie, o akceptacji tego, na co nie mamy wpływu, i o tym, że czasami to, co wydaje się zagubione na zawsze, może zostać odnalezione. Jest w tej książce ciepło, mądrość i niepowtarzalna magia, która sprawia, że po zamknięciu ostatniej strony chcemy od razu wrócić do pierwszej i przeżyć wszystko jeszcze raz. Lokal, o którym pisze Autorka, ma w Gdańsku swój pierwowzór, a ja kiedyś z przyjemnością przekonam się, czy w tych rzadkich chwilach, gdy drobinki kurzu tańczą w promieniach wpadającego do wnętrza słońca, można dostrzec coś więcej niż tylko ludzi pijących kawę.

Ale tę książkę się dobrze i szybko czytało. Została tak lekko napisana, że wręcz płynęłam przez tę historię. I choć nie była ona lekka, bo jak można powiedzieć o zagubieniach ludzi, że to jest lekka sytuacja, to jednak naprawdę. Ta książka była taka lekka w swoim przekazie, że to aż miłe. Książka została też napisana, można powiedzieć, że w nietypowy sposób. Bo pierwszy raz się spotkałam z tym, żeby to pomieszczenie było bohaterem. To było ciekawe doświadczenie. Ale nie tylko pomieszczenie, czyli Biuro, które prowadzi Klara, było tutaj bohaterem, ale właśnie też Klara, właścicielka kawiarni. Kiedy Klara otwierała kawiarnię pod nazwą "Biuro ludzi zagubionych", nawet nie spodziewała się tego, że trafi do niej tak dużo zagubionych osób, bądź osób poszukujących tych zagubionych. Nie spodziewała się tego, że dla tych osób stanie nie ostoją, bohaterem, i że to u niej będą poszukiwać pomocy, nawet bardziej niż u policji. Nie spodziewała się też, że sama będzie poszukiwać swoich zagubiony członków rodziny. Członków, którzy zmarli dawno temu, jednak dziewczyna nie może się z tym pogodzić. Ta historia była bardzo poruszająca i jednocześnie pokrzepiająca. Bo z pozoru zwykła dwudziesto kilku letnia dziewczyna, przez podanie pysznego ciasta i zaparzenie aromatycznej kawy czy herbaty, potrafiła tak łatwo dotrzeć do wielu ludzi. Przez okazanie im życzliwości i zrozumienia zyskiwała wielką przychylność. Nie zawsze jednak tak duża atencja była dla niej dobra. Miała swoje demony, które w zbyt wielkim rozgardiaszu o sobie przypominały, przez co dziewczyna wpadała w panikę i nie zawsze umiała sobie sama z nimi poradzić. Na szczęście miała dobrą przyjaciółkę i jednocześnie koleżankę z pracy, która wielokrotnie pomagała wrócić jej do stabilności. Dobrze jest mieć takiego człowieka, który ci pomoże. I tak właśnie wiele obcych ludzi traktowało Klarę. Ale historia została też opisana z punktu widzenia innych osób, jak na przykład mamy Klary, czy stałej bywalczyni kawiarni, z tak zwanej "grupy wsparcia". Owa grupa składała się z osób, których bliscy także zaginęli i się nie odnaleźli i to właśnie w kawiarni odnaleźli swoje bezpieczne i spokojne miejsce. A do tego cała akcja dzieje się w Gdańsku. Opisane są ulice, którymi sami możemy się przejść. Aż samemu chciałoby się pójść do tej kawiarni, bo klimat zdecydowanie przyciąga. Jak i sama książka. Polecam, zdecydowanie polecam wam sięgnąć po tę książkę 🙂.

„Biuro ludzi zaginionych” to książka, która potrafi oczarować swoim klimatem. Nie bez powodu nazwaną jest baśnią dla dorosłych. Posiada magiczny, baśniowy klimat, który wciąga od pierwszych stron i sprawia, że nie jest tak łatwo opuścić Biura i jego sympatycznej wściekli. Dlatego weźcie kubek aromatycznej kawy i czytajcie. Tytułowe biuro było kiedyś pierogarnią, w której pracowała Klara. Gdy stała się właścicielką zamieniła to miejsce w kawiarnię, do której często przychodzili ludzie nie tylko by wypić kawę, ale również by zapytać o kogoś kto zaginął. I tak kawiarnia nazywana była Burem Ludzi Zaginionych. Klara to bardzo ciekawa, młoda kobieta. Jej tata nie żyje, a z mamą, Polą nie utrzymuje dobrych relacji. Miała również brata bliźniaka, który żył 3 dni. I to właśnie jego grób odwiedza. Pewnego dnia do Bura zagląda starsza pani, która wiedziała tylko tyle, że się zgubiła. Jej pojawienie się zapoczątkuje pojawienie się kolejnych osób, które kogoś szukają. Jednak czy wszyscy chcą zostać odnalezieni? Uwielbiam mieszaną narrację. Tutaj pierwszoosoba i trzecioosobową. Prowadzona jest ona z punktu Biura i Klary. Dzięki czemu możemy spojrzeć na całą sytuację z perspektywy głównej bohaterki, ale również samej kawiarni, która jest świadkiem wielu wydarzeń. Autorka opisuje również los innych postaci tj. Jaśminy, Poli czy pani Irenki. Książka posiada elementy realizmu magicznego i opowiada o poszukiwaniu bliskich. Pokazuje, że czasami najtrudniej nam odnaleźć siebie. Napisana jest lekkim i ciekawym stylem co sprawia, że czas spędzony w Biurze nie bardzo miło spędzonym czasem. Polecam!

„Biuro ludzi zaginionych” to książka, która potrafi oczarować swoim klimatem. Nie bez powodu nazwaną jest baśnią dla dorosłych. Posiada magiczny, baśniowy klimat, który wciąga od pierwszych stron i sprawia, że nie jest tak łatwo opuścić Biura i jego sympatycznej wściekli. Dlatego weźcie kubek aromatycznej kawy i czytajcie. Tytułowe biuro było kiedyś pierogarnią, w której pracowała Klara. Gdy stała się właścicielką zamieniła to miejsce w kawiarnię, do której często przychodzili ludzie nie tylko by wypić kawę, ale również by zapytać o kogoś kto zaginął. I tak kawiarnia nazywana była Burem Ludzi Zaginionych. Klara to bardzo ciekawa, młoda kobieta. Jej tata nie żyje, a z mamą, Polą nie utrzymuje dobrych relacji. Miała również brata bliźniaka, który żył 3 dni. I to właśnie jego grób odwiedza. Pewnego dnia do Bura zagląda starsza pani, która wiedziała tylko tyle, że się zgubiła. Jej pojawienie się zapoczątkuje pojawienie się kolejnych osób, które kogoś szukają. Jednak czy wszyscy chcą zostać odnalezieni? Uwielbiam mieszaną narrację. Tutaj pierwszoosoba i trzecioosobową. Prowadzona jest ona z punktu Biura i Klary. Dzięki czemu możemy spojrzeć na całą sytuację z perspektywy głównej bohaterki, ale również samej kawiarni, która jest świadkiem wielu wydarzeń. Autorka opisuje również los innych postaci tj. Jaśminy, Poli czy pani Irenki. Książka posiada elementy realizmu magicznego i opowiada o poszukiwaniu bliskich. Pokazuje, że czasami najtrudniej nam odnaleźć siebie. Napisana jest lekkim i ciekawym stylem co sprawia, że czas spędzony w Biurze nie bardzo miło spędzonym czasem. Polecam!