Książki podobne do „Siedmiu sióstr”. Co czytać po powieściach Lucindy Riley?

„Milczący zamek” od Kate Morton to książka, która od razu budzi skojarzenia z „Siedmioma siostrami”. I tutaj pojawia się motyw poszukiwania własnych korzeni, listu czy sióstr. W ten sposób autorka łączy tajemnice z przeszłości z ich odkrywaniem przez współczesnych bohaterów. Docierają oni do swoich korzeni i nawet po wielu latach próbują odkryć prawdę.

Wszystko rozpoczyna się od listu, który został dostarczony po 50 latach zwłoki. Trafia on pod adres Edith Burchill i jej matki. To młoda redaktorka, która zwraca uwagę na adres zwrotny oraz nadawcę listu. Postanawia pojechać w jego rejony. Dociera aż do zamku w hrabstwie Kent, do którego w 1939 roku była ewakuowana jej matka i w którym razem z innymi dziećmi spędziła aż półtora roku.

Niegdyś zamek był własnością słynnego bajkopisarza. Teraz jest zamieszkany przez trzy siostry. To bliźniaczki oraz młodsza od nich Juniper. Kobiety większość swojego życia zajmowały się Juniper, która w 1941 roku popadła w szaleństwo z powodu tajemniczego zaginięcia swojego ukochanego. Gdy dociera do nich Edith kobieta stara się dowiedzieć, dlaczego ktoś niegdyś wysyłał list do jej matki. Bohaterka odkrywa, że zamek skrywa w sobie o wiele więcej tajemnic, niż tylko o wiele lat za późno dostarczona korespondencja.

Książka od Santy Montefiore może budzić skojarzenia z sagą rodzinną Lucindy Riley z powodu rodzinnych tajemnic, wieloletniego zagubienia się oraz odcięcia kontaktów z rodziną, romansów oraz egzotycznych miejsc, w których rozgrywa się akcja. Nie brakuje również silnych, charyzmatycznych bohaterek, które za wszelką cenę starają się poznać prawdę o sobie i ciężko pracują na swoją niezależność.

„Spotkamy się pod drzewem ombu” opowiada o rozpieszczonej, dumnej i upartej dziewczynce, która wychowuje się i dorasta na wielkim argentyńskim ranczo. Wszyscy są nią zachwyceni i chętnie spełniają jej zachcianki poza jej własną matką, która nie kocha dziewczynki i karze ją za to, że sama czuje się wyobcowana i niepewna.

Pewnego dnia Sofia zakochuje się w swoim kuzynie. Jej rodzice są przekonani, że taki romans przyniesie rodzinie hańbę. Postanawiają więc wysłać dziewczynę do Europy. Tam też ona dojrzewa i z dziewczyny zamienia się w piękną kobietę. Jednak rany w jej sercu pozostają. Jest rozdzielona z ukochanym aż na dwadzieścia lat. Wraca do Argentyny dopiero w chwili, gdy dowiaduje się, że doszło do rodzinnej tragedii.

„Dom w Riverton” to kolejna książka od Kate Morton, która przenosi nas w czasie i przestrzeni do wydarzeń rozgrywających się blisko 100 lat temu. Znów mamy do czynienia z wielopokoleniową, rodzinną intrygą, tajemnicami ukrywanymi przed najbliższymi i historiami, które są rozbudowane. W tej powieści dochodzi do tragedii, która nie cichnie przez dziesięciolecia.

Jest rok 1924 i w tle słychać fajerwerki. To noc letniego przesilenia. Robbie Hunter to słynny i ceniony poeta. Właśnie w tę noc Robbie popełnia samobójstwo, przebywając nad pobliskim jeziorem. I choć mijają lata, a potem dekady, to spekulacje dotyczące tego wydarzenia oraz związane z nim cierpienie nie cichą. Co dziwne, żyjące dotychczas w dobrych stosunkach siostry Hannah i Emmeline już nigdy nie zamieniają ze sobą słowa.

Jest rok 1999, gdy do ostatniego żyjącego świadka zdarzenia odzywa się reżyserka chcąca nakręcić film dotyczący samobójstwa poety. I choć Grace, 99-letnia bohaterka nie chce wracać do tych zdarzeń, to jej pamięć samowolne ją tam zabiera. Ma wrażenie, jakby na nowo ożyli będący tam ludzi. Wydaje się jej, że słyszy ich rozmowy, przygląda się zachowaniom i kolejnym momentom, które są coraz bliżej tragedii.

Książka od Dinah Jefferies to powieść przede wszystkim dla tych czytelników, których w „Siedmiu siostrach” zainteresował bogato zarysowany i szczegółowo rozwinięty wątek rodzinny i związane z nim poszukiwanie korzeni, próba odnalezienia swojego miejsca w świecie i chęć rozwikłania rodzinnych tajemnic lub egzotyka miejsc, w których rozgrywają się opisane zdarzenia.

Autorka przenosi nas do lat 20. i 30. z XX wieku, do Cejlonu. W powieści poznajemy dziewiętnastoletnią Gwen, która od niedawna jest szczęśliwą i zakochaną mężatką. Razem z partnerem przypływa na Cejlon, by zamieszkać na plantacji herbaty, którą jego rodzina uprawia już od pokoleń. Początkowo kobieta jest zachwycona swoim nowym życiem na egzotycznej wyspie.

Jednak jej mąż jest zapracowany, małomówny i nie poświęca jej wiele uwagi. Tymczasem Gwen z powodu nadmiaru wolnego czasu zaczyna odkrywać coraz więcej dziwnych rzeczy. W domu znajduje starą skrzynię z dziecięcymi ubrankami, zarośnięty grób w ogrodzie czy zamknięte drzwi. Gdy pyta o to męża, ten nie chce opowiadać o rodzinnych tajemnicach. A co gorsza wszystko wskazuje na to, że za niedługo i Gwen będzie miała swoje sekrety.

Książka Kate Morton przenosi czytelników w czasie, rozwijając historię rozgrywającą się w różnych latach. Po raz kolejny mamy do czynienia z rodzinną intrygą, rozbudowanym fabularnie wątkiem tajemnic obejmujących kilka pokoleń oraz odkryć, jakich dokonują współcześni czytelnicy. I tutaj nie trudno dopatrzeć się podobieństw do „Siedmiu sióstr”.

Jest rok 1961, a Laurel ma 16 lat. Dziewczyna wymyka się z przyjęcia urodzinowego i ukrywa w domku na drzewie. Tam snuje swoje marzenia dotyczące chłopaka, swojej zawodowej przyszłości i przeprowadzki do Londynu. W pewnym momencie widzi nieznajomego mężczyznę, który podchodzi do jej rodzinnego domu i rozmawia z jej matką trzymającą na rękach małe dziecko. Chwilę później Laurel staje się świadkiem zbrodni, która traumatyzuje bohaterkę.

Jest rok 2011, a Laurel ma za sobą wieloletnią karierę aktorską, uznanie widzów i sławę. Pewnego dnia spotyka się ze swoim rodzeństwem i umierającą matką, by świętować jej dziewięćdziesiąte urodziny. Kobieta wie, że to ostatnia okazja, by rozwiązać zagadkę sprzed 50 lat. Wtedy też zaczyna dowiadywać się o rodzinnej tajemnicy i wydarzeniach, których korzenie sięgają aż do II wojny światowej i bombardowanego wówczas Londynu.

„Sonata o niezapominajce” to kolejna powieść od Santy Montefiore. Autorka wykreowała historię, w której pierwsze skrzypce gra namiętność, próba odnalezienia samego siebie i chęć odkrycia sensu prawdziwej miłości. To książka dla tych, których w prozie Lucindy Riley zainteresowały wątki dotyczące romansów i rodzinnych tajemnic.

Główną bohaterką jest Audrey, która pochodzi z zamożnej i cenionej brytyjskiej rodziny, ale dorasta w Argentynie. Skrycie marzy o romantycznej miłości, choć nikomu się do tego nie poznaje. Wszystko w jej życiu zmienia poznanie Louisa, młodego pianisty, który zakochuje się w niej z wzajemnością. Chłopak komponuje dla Audrey „Sonatę o niezapominajce”, przy której młodzi poznają smak prawdziwej miłości.

Kolejną zmianę w życiu bohaterki przynosi rodzinna tragedia. By nie przysparzać dodatkowych problemów Audrey dostosowuje się i wybiera rozsądek zamiast miłości. Zostaje żoną starszego brata Louisa, a wkrótce matką jego dzieci. I choć jest szczęśliwa, to gdzieś głęboko w jej sercu wciąż tli się iskierka namiętności do jej młodzieńczej miłości. Czy ta dwójka dostanie od losu drugą szansę?