Wspaniałe, cudowne życie

Czy da się naprawdę poznać drugiego człowieka jeśli całe jego życie było zbudowane na półprawdach, przemilczeniach i historii opowiadanej pod cudze oczekiwania? „Wspaniałe, cudowne życie” Emily Henry totalnie mnie zaskoczyło. I mówię to jako ktoś, kto sięgał po tę książkę z nastawieniem na romantyczną historię w stylu poprzednich powieści autorki. Tymczasem dostałam coś o wiele bardziej złożonego, melancholijnego i emocjonalnego. To nie jest typowy romans. To opowieść o sławie, rodzinnych tajemnicach, różnych obliczach miłości i o tym, jak bardzo człowiek potrafi zgubić samego siebie w historii, którą opowiada światu. Alice Scott dostaje życiową szansę - ma napisać biografię Margaret Ives, kobiety należącej do jednej z najbardziej wpływowych rodzin w Ameryce. Problem w tym, że Margaret od lat żyje z dala od mediów, a jej przeszłość obrosła legendami, plotkami i skandalami. I właśnie kiedy Alice myśli, że w końcu uda jej się spełnić marzenie, na wyspie pojawia się Hayden Anderson - zdobywca Pulitzera i jej największa konkurencja. I muszę przyznać, że napięcie między Alice a Haydenem było absolutnie fantastyczne. Emily Henry naprawdę potrafi pisać slow burn. Te drobne gesty, niedopowiedzenia, ironiczne dialogi i emocje ukryte gdzieś pod powierzchnią… uwielbiam takie relacje. Hayden jest typowym bohaterem, który sprawia wrażenie chłodnego i zdystansowanego, ale im bardziej poznajemy jego historię, tym mocniej widać, jak wiele skrywa pod tym pozornym spokojem. A Alice? Bardzo ją polubiłam za jej wrażliwość i determinację. Za to, że mimo własnych niepewności nie przestaje walczyć o swoje marzenia. Ale prawda jest taka, że sercem tej książki wcale nie jest romans. Jest nim Margaret Ives. I tutaj Emily Henry zrobiła coś naprawdę wyjątkowego. Historia Margaret przypominała mi klimatem „Siedmiu mężów Evelyn Hugo”. Dostajemy opowieść o kobiecie żyjącej w bogactwie, pod nieustanną obserwacją mediów, uwikłanej w rodzinne zależności i oczekiwania. Kobiecie, która przez całe życie była bardziej symbolem niż człowiekiem. I im bardziej poznawałam jej historię, tym mocniej wciągałam się w ten świat pełen luksusu, tajemnic i emocjonalnych ran. Autorka genialnie pokazuje tutaj, że każda historia ma kilka wersji. Tę, którą pokazujemy światu. Tę, którą opowiadamy sobie sami. I tę prawdziwą, często najbardziej bolesną. Margaret momentami wydawała mi się absolutnie nieodgadniona. Nigdy do końca nie wiedziałam, czy mówi prawdę, manipuluje czy może po prostu sama już nie wie, która wersja jej życia była rzeczywista. To książka bardzo emocjonalna, ale nie w oczywisty sposób. Ona nie bazuje na wielkich dramatycznych scenach. Raczej powoli wciąga czytelnika w historię i sprawia, że zaczyna myśleć o relacjach, ambicjach i cenie sukcesu. O tym, ile jesteśmy w stanie poświęcić dla miłości. I czy miłość rzeczywiście zawsze wystarcza. Bardzo podobało mi się też tempo tej powieści. Wiem, że dla części osób może być za wolne, bo Emily Henry poświęca mnóstwo miejsca na budowanie atmosfery i historii rodziny Ivesów, ale mnie to totalnie kupiło. Little Crescent Island miało wręcz filmowy klimat. Czułam się, jakbym sama siedziała na werandzie starej posiadłości i słuchała kolejnych sekretów tej rodziny. A zakończenie? Absolutnie się go nie spodziewałam. Ostatnie rozdziały emocjonalnie mnie rozłożyły i sprawiły, że po zamknięciu książki jeszcze długo siedziałam w ciszy, próbując sobie wszystko poukładać. „Wspaniałe, cudowne życie” to historia o miłości, ale nie tylko tej romantycznej. To książka o relacjach rodzinnych, o stracie, o ambicji, o kobietach próbujących odnaleźć siebie w świecie pełnym oczekiwań i o tym, że czasami największym ciężarem staje się własna legenda. Piękna. Nostalgiczna. I zdecydowanie jedna z najbardziej dojrzałych książek Emily Henry. Ocena: 9/10