Katarzyna Michalak to jedna z najpoczytniejszych polskich autorek, której książki od lat znajdują się na listach bestsellerów. Jej debiutancka powieść "Poczekajka" podbiła serca czytelników, a kolejne tytuły – zarówno obyczajowe, jak i sensacyjne – utwierdziły jej pozycję jako autorki, która potrafi bawić, wzruszać i skłaniać do refleksji.
Michalak słynie z pełnych emocji historii, barwnych bohaterów i stylu, który sprawia, że jej książki pochłania się jednym tchem. Z wykształcenia jest lekarzem weterynarii, jednak pisanie stało się jej prawdziwą pasją i drogą zawodową. Czytelnicy kochają jej powieści za autentyczność, życiowe refleksje i niezwykłą umiejętność budowania wciągających historii.
W ramach naszej akcji „Wspieramy polskich autorów” przybliżamy twórczość autorki i zapytaliśmy ją o inspiracje, ulubione książki oraz refleksje na temat polskiej literatury. Sprawdź, co nam powiedziała!
Tylko w dniach 17.03-23.03.2025 r. książki Katarzyny Michalak możecie kupić z 15% rabatem, korzystając z dedykowanego kodu promocyjnego TUTAJ.
Michalak słynie z pełnych emocji historii, barwnych bohaterów i stylu, który sprawia, że jej książki pochłania się jednym tchem. Z wykształcenia jest lekarzem weterynarii, jednak pisanie stało się jej prawdziwą pasją i drogą zawodową. Czytelnicy kochają jej powieści za autentyczność, życiowe refleksje i niezwykłą umiejętność budowania wciągających historii.
W ramach naszej akcji „Wspieramy polskich autorów” przybliżamy twórczość autorki i zapytaliśmy ją o inspiracje, ulubione książki oraz refleksje na temat polskiej literatury. Sprawdź, co nam powiedziała!
Tylko w dniach 17.03-23.03.2025 r. książki Katarzyny Michalak możecie kupić z 15% rabatem, korzystając z dedykowanego kodu promocyjnego TUTAJ.
Q&A z Katarzyną Michalak
Co było dla Pani największą inspiracją przy pisaniu ostatniej książki?
Katarzyna: „Trzy siostry. Cisza” to ostatni tom trylogii, w której poruszam parę bardzo ważnych i trudnych problemów społecznych, jeden całkiem przemilczany. Inspiracją do pisania o tak poważnych sprawach jest chęć poznania przyczyn, znalezienie odpowiedzi na pytanie: „dlaczego tak się stało, co się wydarzyło w życiu tej osoby, że tak postępuje?”. Zmierzenie się z dramatem na kartach książki jest łatwiejsze, niż zmierzenie się z nim w życiu realnym, a przynosi takie same odpowiedzi.
Który moment w procesie twórczym jest dla Pani najważniejszy?
Katarzyna: Najbardziej lubię pisać słowo „KONIEC”, a jeszcze bardziej „KONIEC części trzeciej i ostatniej”, ale najważniejsza jest cisza przed książką, to jest proces jej powstawania w moim umyśle. Gdy oddaję do druku powieść, następuje kilka tygodni „nicnierobienia”. Zajmuję się wszystkim, tylko nie pisaniem, nawet nie myślę o następnym tytule, ale właśnie wtedy nowa powieść powstaje - na poziomie podświadomym - po tych paru tygodniach wystarczy ją tylko spisać.
Dlaczego, Pani zdaniem, warto sięgać po polską literaturę?
Katarzyna: Przez wiele lat przed „moją kadencją” byliśmy zalewani powieściami obyczajowymi z USA, z akcją toczącą się w tamtych realiach, która zupełnie nie przystawała do naszej. Polacy mają inne problemy niż Amerykanie, Polki martwią się o co innego, niż Amerykanki i cieszę się, że na dwie dekady to właśnie Polski i ich problemy stały się tematem literatury obyczajowej w naszym kraju. Teraz w literaturze młodzieżowej widzę powrót do realiów zachodnich, amerykańskich i jest to równie naturalne. Internet sprawił, że odległości się zmniejszyły, różnice zatarły, a świat stał się globalną wioską.
Czy ma Pani ulubionego polskiego autora? Jeśli tak, kogo?
Katarzyna: Nie zdradzę, czyje książki czytam, ale przyjaźnię się z Krysią Mirek i Anią H. Niemczynow. To wspaniałe osoby i świetne pisarki. Potrafimy rozmawiać godzinami o naszych książkach i życiu pisarza, prawdopodobnie dlatego, że mamy taką samą wrażliwość na otaczający nas świat.
Czy mogłaby Pani wskazać swoją ulubioną książkę, do której często Pani wraca?
Katarzyna: Moją ukochaną książką jest „Cień wiatru” Zafona, chciałabym kiedyś napisać takie arcydzieło. Jeśli zaś chodzi o moje książki, często wracam do Ferrinu, tam naprawdę można się zapomnieć.
Katarzyna: „Trzy siostry. Cisza” to ostatni tom trylogii, w której poruszam parę bardzo ważnych i trudnych problemów społecznych, jeden całkiem przemilczany. Inspiracją do pisania o tak poważnych sprawach jest chęć poznania przyczyn, znalezienie odpowiedzi na pytanie: „dlaczego tak się stało, co się wydarzyło w życiu tej osoby, że tak postępuje?”. Zmierzenie się z dramatem na kartach książki jest łatwiejsze, niż zmierzenie się z nim w życiu realnym, a przynosi takie same odpowiedzi.
Który moment w procesie twórczym jest dla Pani najważniejszy?
Katarzyna: Najbardziej lubię pisać słowo „KONIEC”, a jeszcze bardziej „KONIEC części trzeciej i ostatniej”, ale najważniejsza jest cisza przed książką, to jest proces jej powstawania w moim umyśle. Gdy oddaję do druku powieść, następuje kilka tygodni „nicnierobienia”. Zajmuję się wszystkim, tylko nie pisaniem, nawet nie myślę o następnym tytule, ale właśnie wtedy nowa powieść powstaje - na poziomie podświadomym - po tych paru tygodniach wystarczy ją tylko spisać.
Dlaczego, Pani zdaniem, warto sięgać po polską literaturę?
Katarzyna: Przez wiele lat przed „moją kadencją” byliśmy zalewani powieściami obyczajowymi z USA, z akcją toczącą się w tamtych realiach, która zupełnie nie przystawała do naszej. Polacy mają inne problemy niż Amerykanie, Polki martwią się o co innego, niż Amerykanki i cieszę się, że na dwie dekady to właśnie Polski i ich problemy stały się tematem literatury obyczajowej w naszym kraju. Teraz w literaturze młodzieżowej widzę powrót do realiów zachodnich, amerykańskich i jest to równie naturalne. Internet sprawił, że odległości się zmniejszyły, różnice zatarły, a świat stał się globalną wioską.
Czy ma Pani ulubionego polskiego autora? Jeśli tak, kogo?
Katarzyna: Nie zdradzę, czyje książki czytam, ale przyjaźnię się z Krysią Mirek i Anią H. Niemczynow. To wspaniałe osoby i świetne pisarki. Potrafimy rozmawiać godzinami o naszych książkach i życiu pisarza, prawdopodobnie dlatego, że mamy taką samą wrażliwość na otaczający nas świat.
Czy mogłaby Pani wskazać swoją ulubioną książkę, do której często Pani wraca?
Katarzyna: Moją ukochaną książką jest „Cień wiatru” Zafona, chciałabym kiedyś napisać takie arcydzieło. Jeśli zaś chodzi o moje książki, często wracam do Ferrinu, tam naprawdę można się zapomnieć.
