Po lekturze „Czułej przewodniczki” wiedziałam, że Natalia de Barbaro ma niezwykły dar pisania o kobiecym doświadczeniu w sposób, który jednocześnie wzrusza, inspiruje i daje siłę. To autorka, która nie moralizuje, nie stawia się w roli wszechwiedzącego eksperta, ale towarzyszy – uważnie, ciepło i z ogromnym szacunkiem do czytelniczki. „Przędza” tylko to potwierdziła. To książka, która od pierwszych stron otula atmosferą bliskości i zrozumienia, prowadząc przez tematy tak ważne, jak poszukiwanie własnej drogi, odzyskiwanie wolności od oczekiwań i godzenie się ze sobą taką, jaka się jest. De Barbaro pokazuje, że droga do siebie nie musi być ciężarem, lecz może stać się podróżą pełną odkryć i drobnych olśnień.
„Przędza”
Autorka „Czułej Przewodniczki”, fenomenu ostatnich lat, wraca z książką dla kobiet zrodzoną z mieszanki uczuć — smutku z powodu obserwacji kobiet trwających w bezruchu mimo ciągłego pędu, złości na to uwikłanie i wreszcie nadziei. Na kartach książki zbiera historie z rozmów, warsztatów i listów czytelniczek, ukazując, jak wiele z nas żyje „nie swoim” życiem i ile w tym straty oraz bezsensu. Nie jest to jednak lament, lecz zaproszenie. Autorka proponuje wspólną wyprawę: czułą, uważną i praktyczną podróż ku wewnętrznej wolności, której nikt nam nie da za darmo, bo trzeba ją odnaleźć w sobie.
Jakby to było rozkleić sczepione ze sobą jak tips z paznokciem ,,dam radę'' ze ,,zrobię''? Wstawić pomiędzy jedno a drugie pytanie – czy chcę? Czy wybieram? Jakby to było popatrzeć na swoją rushmageddonową rzeczywistość z pozycji człowieka, który wybiera? Jakby to było na krosnach swoich nieuchronnych obowiązków przeplatać też nitki przyjemności, lekkości, zabawy? Wybierać tę ofukiwaną na biznesowych konferencjach strefę komfortu bez poczucia winy? Zwłaszcza, że przecież samo słowo ,,business'' w swoim rdzeniu zawiera ,,zajętość''?
Wewnętrzna wolność
Autorka prowadzi czytelniczkę z delikatnością, ale i ogromną mądrością, pokazując, na czym polega prawdziwa wewnętrzna wolność. W czasach, gdy social media zalewają nas narracją o nieustannym rozwoju, ulepszaniu siebie i spełnianiu wyśrubowanych oczekiwań, de Barbaro odważnie mówi o tym, jak łatwo wpaść w pułapkę złudzeń. Jej książka jest jak oddech – uczy, że rozwój nie musi oznaczać gonitwy, że akceptacja siebie bywa największym krokiem naprzód.
- Jesteś w strefie komfortu! - pohukujemy na siebie nawzajem i na siebie same.- Wyjdź ze strefy komfortu, wychodź, no prędzej! - wołamy, jakby strefa komfortu była jakimś terenem skażonym albo co najmniej miejscem dla cieniasów, a przecież w życiu trzeba być twardym i walecznym!
- O Jezu, nakryli mnie w strefie komfortu, muszę natychmiast stąd uciekać!
- O Jezu, nakryli mnie w strefie komfortu, muszę natychmiast stąd uciekać!
Piękno i lekkość
Lekkość stylu to jeden z największych atutów tej książki. Natalia de Barbaro ma niezwykłą umiejętność łączenia treści pełnych sensu i refleksji z językiem, który płynie miękko, naturalnie, bez zadęcia i patosu. Jej słowa niosą w sobie prostotę, a jednocześnie głębię. Są zrozumiałe, a przy tym trafiają prosto w serce. Dzięki temu czytelnik nie czuje się przytłoczony teorią czy trudnymi pojęciami, lecz ma wrażenie, że uczestniczy w rozmowie pełnej życzliwości i akceptacji. To właśnie sprawia, że „Przędza” tak mocno rezonuje. Czytając ją można odnieść wrażenie, że siedzi się naprzeciwko bliskiej przyjaciółki, która dzieli się własnymi doświadczeniami, słucha i rozumie, a przy tym umie nazwać to, co często trudno samemu ubrać w słowa.
Bo prawda mojego tkackiego serca jest taka, że płynie przeze mnie życie, co chwilę inne – i ja, w żywej relacji z tym życiem, też ciągle się zmieniam. I chociaż bywa to przyjmowane z ironią, z szyderą, z pobłażaniem, nie chcę siebie przykrawać.
Nie sposób też nie wspomnieć o samym wydaniu książki – estetyczne, dopracowane i po prostu piękne. Każdy szczegół, od projektu okładki po układ tekstu, sprawia, że książka przyciąga uwagę i zachęca, by wziąć ją do ręki. To wydanie jest harmonijne, spokojne, a jednocześnie bardzo eleganckie, co idealnie koresponduje z treścią i przesłaniem książki. Dzięki temu sięgnięcie po „Przędzę” staje się nie tylko doświadczeniem intelektualnym, ale i zmysłowym. Książka cieszy oko, przyjemnie leży w dłoniach i sama w sobie tworzy atmosferę spokoju i bliskości, w którą łatwo się zanurzyć.
Książka dla wielu z nas
„Przędza” to książka wspierająca, mądra i niezwykle potrzebna w dzisiejszych czasach. Jest jak ciepły koc, którym można się otulić w chwilach niepokoju. Daje poczucie spokoju, zatrzymania i ulgi. To lektura, która pomaga uporządkować myśli, nazwać emocje i na nowo poskładać to, co w codziennym pędzie tak łatwo się rozpada: poczucie sensu, wewnętrzną równowagę, bliskość z samą sobą.
Nie chcę spędzić życia, bujając się pomiędzy ,,jestem zajebista'' a ,,jestem beznadziejna'': chcę sobie mówić ,,widzę cię'' we wszystkim, czym jestem. W świecie ,,albo – albo'' często kończy się na jednowymiarowym opisie; to wypełnia nasze życie napięciem. W świecie ,,jedno i drugie'' jest mi spokojnie z tym, że dzisiaj jestem taka, jutro taka, codziennie inna: w wielobarwnej nitce może być miejsce na popielaty smutek i porcelanową biel nowego dnia, na złotą nitkę, kiedy zadzwoni moja przyjaciółka.
De Barbaro nie daje gotowych recept, ale prowadzi czytelniczkę do odkrywania własnych odpowiedzi i siły ukrytej w środku. To dlatego książka ta działa tak kojąco i inspirująco zarazem. Polecam ją każdej kobiecie, która pragnie się zatrzymać, wsłuchać w siebie i odnaleźć wolność od presji, oczekiwań i nieustannej pogoni świata – bo właśnie tam, w ciszy i uważności, kryje się prawdziwa pełnia.
