Bridgertonowie. Oficjalna książka kucharska

Czy zdarzyło Ci się kiedyś oglądać scenę balu w Bridgertonach i bardziej niż romans interesowało Cię… co właściwie stoi na stole? Przyznam, że ja tak miałam nie raz, ani nie dwa. „Bridgertonowie. Oficjalna książka kucharska” autorstwa Reguli Ysewijn to jedna z tych pozycji, które właściwie trudno nazwać zwykłą książką kucharską. Ja od pierwszego przekartkowania miałam wrażenie, że dostałam zaproszenie nie tyle do kuchni, co do salonu pełnego porcelany, świec i dyskretnych spojrzeń ponad filiżanką herbaty. I muszę przyznać, że nie jest to książka, którą bierzesz tylko po to, żeby ugotować coś na obiad. To książka do celebrowania. Już samo wydanie robi wrażenie. Twarda oprawa, pastelowa estetyka i fotografie sprawiają, że zanim przeczytasz pierwszy przepis, czujesz się jak bohater jednego z sezonów świata Bridgertonów. I dokładnie o to tu chodzi - nie o jedzenie samo w sobie, ale o doświadczenie. Przepisy podzielone są według bohaterów i domów, więc właściwie „odwiedzasz” różne stoły. Jedne są eleganckie i klasyczne, inne odrobinę bardziej ekstrawaganckie. Dzięki temu gotowanie zamienia się w małą fabułę: wybierasz nie tylko danie, ale nastrój i ulubionych bohaterów, z którymi chcesz „zjeść wspólny posiłek”. Bardzo spodobało mi się, że między instrukcjami pojawiają się ciekawostki historyczne i krótkie wprowadzenia. To nie jest bezduszne „weź 200 g mąki”. Tu każde danie ma kontekst - kto mógł je podać, przy jakiej okazji i dlaczego akurat tak. I nagle pieczenie ciastek przestaje być pieczeniem ciastek, a zaczyna być przygotowaniem deseru na popołudniową wizytę. Same przepisy? Różne poziomy trudności. Są rzeczy do zrobienia w zwykły dzień, ale są też takie, które aż proszą się o specjalną okazję i wolne popołudnie. I mam wrażenie, że to celowe - ta książka nie chce, żebyś gotował w pośpiechu. Ona chce, żebyś nakrył stół i celebrował posiłek jak prawdziwa socjeta. To zdecydowanie pozycja bardziej „dla klimatu” niż dla szybkiego gotowania. Jeśli szukasz praktycznego poradnika obiadowego - to nie ten adres. Ale jeśli lubisz, kiedy książka buduje nastrój i pozwala przenieść się gdzieś indziej na godzinę albo dwie… działa idealnie. Najbardziej zaskoczyło mnie, że nawet osoby, które nie są ogromnymi fanami serialu, mogą się wciągnąć. Bo tak naprawdę to książka o rytuale wspólnego jedzenia, elegancji i zwolnieniu tempa. O tym, żeby herbata była wydarzeniem, a nie tłem. I właśnie dlatego zamiast testować przepisy jeden po drugim, łapałam się na tym, że po prostu ją przeglądałam. Trochę jak album przegryzając różane biszkopty na które przepis znajdziesz w książce. Ocena: 8/10