Być taki, jak on

„Być taki, jak on” Weroniki Kingi Greszty to książka, która zostawiła mnie w emocjonalnym roztrzęsieniu. To jedna z tych historii, gdzie od pierwszych stron czujesz, że cokolwiek wydarzy się dalej — nie wyjdziesz z niej taka sama. Mroczna atmosfera okupowanego Krakowa, brutalność systemu i człowiek postawiony wobec własnej słabości… autorka tworzy świat, w którym nic nie jest proste, a granice dobra i zła zdają się niebezpiecznie zacierać. Hans — młody żołnierz przekonany o słuszności nazistowskiej propagandy — prowadzi życie odarte z refleksji. Monotonne, chłodne, podporządkowane rozkazom. Wszystko pęka dopiero w chwili, gdy na jego drodze pojawia się Miriam, Żydówka niosąca pomoc tam, gdzie inni widzą tylko strach. Jej obecność rozsadza jego dotychczasowy świat i otwiera w nim przestrzeń, której Hans nawet nie potrafi nazwać. To spotkanie sprawia, że musi zmierzyć się nie tylko z realiami wojny, ale też z własnym sumieniem, a to bywa najtrudniejszą walką. Ich wspólna ucieczka jest pełna napięcia, niedopowiedzeń i emocji, których żadne z nich nie chce nazwać. Autorka prowadzi ich przez koszmar wojny, ale też przez coś znacznie bardziej intymnego — mierzenie się z tym, kim jesteśmy, kiedy nie ma już żadnych zasad. Ta powieść nie usprawiedliwia, nie koloryzuje. Pokazuje człowieka zawieszonego pomiędzy lojalnością wobec zbrodniczego systemu a rodzącą się w nim potrzebą ocalenia choć jednej osoby. „Być taki, jak on” to przejmująca, boleśnie prawdziwa historia o człowieczeństwie, które potrafi przebijać się przez najbardziej mroczne czasy. O wyborach, które definiują człowieka bardziej niż jakakolwiek ideologia. I o tym, że czasem najważniejsze odpowiedzi pojawiają się dopiero wtedy, gdy nie mamy już nic do stracenia.