Byle dalej od Wszeborowa

Wszeborowo to mała urokliwa wioska, gdzie każdy każdego zna, każdy wie o każdym wszystko. Jednak takie miejsca bywają też uciążliwe, zwłaszcza dla młodszych osób. A Katarzyna nie wyobraża sobie życia we Wszeborowie. Drażniło ją to, że sąsiedzi widzą każdy jej ruch, wiedzą kiedy kurier do niej przyjeżdża, kto przychodzi, kto wychodzi, kiedy, o której. Te wszystkie rady od znajomych i nieznajomych to całe wścibstwo, po prostu ją denerwuje. Dziewczyna postanawia zrealizować swoje największe marzenie o kupnie domu nad morzem. Zawsze chciała mieszkać w mieście, jednak gdzieś tak bardziej na obrzeżu, gdzie nie będą jej znali wszyscy, gdzie będzie mogła uciec od tego całego zgiełku, ale też żeby miała blisko do lasu. I tak też postanawia w tajemnicy przed wszystkimi spakować swoje najważniejsze rzeczy i wyruszyć w podróż, by odnaleźć swoje własne ukochane miejsce. Czy znajdzie to miejsce? Czy Kasia pokocha morze tak samo jak kocha las? Co jeszcze los postawił na drodze Katarzyny by mogła odnaleźć swój własny kąt, a może kogo? To nie jest moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i zauważyłam, że jej powieści są takie bardzo spokojne, stonowane nie ma jakiś tam szalonych zwrotów akcji. W powieściach można odnaleźć harmonię, spokój i zajrzeć w głąb duszy. Tak też było w tej historii, Katarzyna czyli główna bohaterka poszukuje swojego miejsca na ziemi, ma sprecyzowane swoje cele, aczkolwiek sama musi się jeszcze przekonać, czy to na pewno będzie to. Ma fundusze i może sobie pozwolić na to by wszystkie noce przemieszkać w hotelu, by w okolicy poszukać swojego wymarzonego domu, który mogłaby kupić. Bardzo podoba mi się podejście Katarzyny do swojego życia. Z jednej strony chciałaby trzymać się tak bardzo na uboczu, nie rzucać się w oczy, jednak z drugiej strony widzi też potrzeby innych i bardzo chętnie im pomagam. Jej postać jest taka bardzo ciepła, przyjazna, ale też nie narzuca się jakoś tak zbyt mocno, wszystko jest bardzo stonowane. Szuka swojego miejsca, ale też wie, że musi być to bardzo przemyślana decyzja i nie rzuca się na pierwszy lepszy dom byle tylko kupić budynek nad morzem. Stąd też dziewczyna podejmuje najpierw decyzję o wynajmie niewielkiego domku. Powieść czyta się bardzo szybko, nie ma jakichś zbędnych i dużących się opisów. Książka jest bardzo realistyczny więc bez problemu, każdy z łatwością się odnajdzie w tej historii. Autorka przez tę powieść zachęca każdego czytelnika by zajrzał w głąb siebie i dowiedział się, czego tak naprawdę oczekuję od życia. Gdy już znajdziemy nasz cel trzeba do niego dążyć, sam do nas nie przyjdzie. To tak jak mówi się, że większość chciałby wygrać w totka, ale żeby wygrać w tego totka, trzeba w niego grać. Historia jest bardzo piękna, a autorka ma naprawdę bardzo lekkie pióro, co sprawia, że czytanie idzie naprawdę szybko. Ja niestety jednak oczekuję chyba czegoś więcej od książki, czegoś zaskakującego i nieprzewidywalnego. Ale jeśli wy lubicie takie bardziej spokojne klimaty, jak najbardziej zachęcam was do sięgnięcia po tę powieść.

Autorka znana z malowniczych opisów przyrody i refleksyjnych histori powróciła z drugim tomem cyklu "Leśniczówka Wszebory”. "Byle dalej od Wszeborowa” to opowieść o poszukiwaniu wolności, spełnianiu marzeń i konfrontacji z własnymi lękami, osadzona w klimatycznych nadmorskich i leśnych sceneriach. Główna bohaterka, Kasia, farmaceutka od urodzenia mieszkająca w niewielkiej wiosce Wszeborowo, postanawia zerwać z dotychczasowym życiem. Zmęczona wścibstwem sąsiadów, rutyną i poczuciem ograniczenia, wykorzystuje spadek po wuju, by uciec z wioski nad Bałtyk. Jej celem jest kupno domu nad morzem i życie według własnych zasad. Podróż starym trabantem pomalowanym w kwiatki symbolizuje zarówno wolność, jak i wewnętrzną przemianę . Kasia wyróżnia się na tle typowych literackich postaci. Jej decyzja o ucieczce nie jest impulsywna, lecz przemyślana. Autorka ukazuje ją jako osobę niezależną, empatyczną, ale też zmagającą się z wątpliwościami. Mimo determinacji, nowe życie nie okazuje się idyllą. Pierwsze spotkanie z morzem przynosi rozczarowanie, a strach przed nieznanym każe jej zastanowić się, czy szczęście naprawdę zależy od miejsca . Joanna Tekieli pisze prostym, ale nasyconym emocjami językiem. Brak tu dynamicznych zwrotów akcji. Narracja koncentruje się na wewnętrznych przeżyciach Kasi, jej wspomnieniach i marzeniach. Kluczową rolę odgrywają opisy przyrody: szum lasu, groźne fale Bałtyku czy promienie słońca prześwietlające korony drzew tworzą tło dla refleksji o naturze ludzkich pragnień. Autorka porusza uniwersalne pytania: Czy ucieczka od przeszłości jest możliwa? Czy szczęście można znaleźć w nowym miejscu? Joanna Tekieli podkreśla, że poszukiwanie siebie to proces wymagający odwagi i konfrontacji z lękami. Kasia, pomimo trudności, nie rezygnuje z pomagania innym, co czyni jej postać inspirującą . Dla kogo jest ta książka? "Byle dalej od Wszeborowa” to idealna propozycja dla miłośników spokojnych, refleksyjnych opowieści. Docenią ją czytelnicy szukający w literaturze ukojenia, inspiracji do zmian lub po prostu chwili wytchnienia wśród natury. Polecam ją jako podróż w głąb siebie. Ci, którzy preferują dynamiczną akcję, mogą poczuć niedosyt, ale dla fanów psychologicznych portretów i poetyckich opisów będzie to lektura satysfakcjonująca . Mimo, że to drugi tom cyklu, książkę można czytać niezależnie. Jej największą siłą są uniwersalne przesłania: o sile marzeń, znaczeniu empatii i tym, że miejsce na ziemi to często stan duszy, a nie geograficzny punkt. Ocena: 8/10⭐️ Gorąco polecam! BRUNETTE BOOKS

Nie znam drugiej takiej osoby, która miałaby tak niesamowite pióro jak pani Tekieli. Ona tak pięknie opisuje przyrodę, jakby była największym cudem świata. Wprowadziła tutaj odrobinę legendy o Wszeborze, która totalnie wpadła w moje serce. To wspaniała kontynuacja części pierwszej, która zachwyca nas sekretami, które miała osoba po którym nasza postać odziedziczyła spadek. Te wątki kocham najbardziej, gdyż czytamy o wielkim majątku, klejnotach i sekretach, które bardzo chcemy odkryć. Również to historia o spełnianiu marzeń, ucieczce od dawnego życia, lecz i magicznej przyjaźni, która trwa, chociaż jej nie widać. Autorka tak pięknie podkreśliła, że kto szuka spokoju w przyrodzie, to go znajdzie. Zwłaszcza w lesie do którego ludzie o złym sercu boją się wchodzić. Autorka zwróciła uwagę na to, że majątek wcale nie musi należeć do osób, które go nie szanują. Nie zawsze po człowieku można zobaczyć majętność jego portfela. Również sama bohaterka najpiękniej na świecie wspomina miejsce gdzie dorastała. Lecz pomimo, że to szczęście tam dla niej było, to jednak zamarzyła, aby wyjechać do zupełnie przeciwstawnego miejsca pełnego luksusu za który płaciła. Wszelkie strachy przypominały jej dziecięcy dom, ponury las, który zawsze dawał jej ukojenie i rozmowy, które mogła odbywać bez konsekwencji. Tam gdzie jest obecnie wszystko jest takie nowe i fascynujące, jednak jak wiadomo, nie ma takiej rzeczy, która nie mogłaby spowszednieć. Gdzie zatem faktycznie jest jej miejsce? Gdzie znajdzie kąt w którym bez przeszkód mogłaby odczuwać szczęście? Historia doskonale odzwierciedla, że wszędzie jest dobrze gdzie nas nie ma. Czasami nie doceniamy wielkości szczęścia, gdyż pragniemy go dużo więcej. Nowe otoczenie nie zawsze zwiastuje to za czym gonimy, bo dopiero podczas straty widzimy i czujemy znaki, których wcześniej nie dostrzegaliśmy. Cudowna opowieść pisana życiem z perypetiami, nowymi doświadczeniami oraz strachem przed nieznanym. Smakując jej dosłownie rozpływałam się nad każdym słowem i ukrytym sensem. Koniecznie przeczytajcie tom pierwszy byście mogli wczuć się w panujący tutaj klimat. Szczerze polecam!

„Chyba czas najwyższy przestać myśleć, że szczęście zależy od miejsca, w którym mieszkamy Można być szczęśliwym, żyjąc w ubogiej lepiance, albo smucić się mieszkając w pałacu… A z drugiej strony, to ważne, aby w miejscu, gdzie się żyje, nie czuć się obco. W lesie znajdziesz więcej niż w książkach. Drzewa i kamienie nauczą cię tego, czego nie usłyszysz od mistrzów.” Kasia , farmaceutka mieszkająca w niewielkiej miejscowości Wszechborowo czuje, że ma dość życia jakie znała- wścibskich sąsiadów, oceniania jej życiowych wyborów i tego, że nigdy nie była w pełni sobą. Jedynym miejscem w rodzinnych stronach za którym młoda kobieta będzie tęsknić jest polana Wszechbory. Mimo to bohaterka postanawia wyruszyć w podróż swoim trabantem wymalowanym w barwne kwiatki i wyrusza w podróż, by odnaleźć własne miejsce w świecie. Zanim jednak zrealizuje swój śmiały plan odkrywa ,że jej zmarły wujek Romek pozostawił po sobie pokaźny majątek w postaci cennej biżuterii. Skąd starszy pan ją miał i co zrobić teraz , gdy skarb trafił w inne ręce? Kasia wraz z przyjacielem Czarkiem decydują się odkryć sekret seniora i odpowiedzieć na nurtujące ich pytania. Czy im się uda? Pierwszym przystankiem owej drogi jest niewielka nadmorska osada, ponieważ bohaterka uznała, że jej marzeniem jest zamieszkać w miejscu w którym słuchać szum fal. Niestety poszukiwania wymarzonego lokum spełzają na niczym zaś ogrom wody nie wywołuje w sercu Kaśki niczego prócz strachu. Tym niemniej przybyszka wynajmuje jeden z kilku domów, których właścicielem jest Konrad - mężczyzna z bolesną przeszłością, otoczony kokonem samotności. Czy tę parę połączy coś więcej? Kim jest Marta i co ją spotkało? A może serce odważnej dziewczyny skradnie pewien autostopowicz? O tym musicie się przekonać, a zapewniam, że zakończenie Was zaskoczy.. Pani Joanna ma dar tworzenia książek o których nie sposób zapomnieć. Mają w sobie bowiem iskierkę magi. Opisują emocje, złożoność ludzkich charakterów i naturę , która nie jest wyłącznie tłem dla wydarzeń, lecz odgrywa bardzo ważną rolę pozwalając oderwać się od rzeczywistości. Mam nadzieję ,że będę mogła jeszcze wrócić do miejsc i osób które szczerze polubiłam. Polecam z całego serca 💙🩵

Joanna Tekieli stworzyła powieść, która z jednej strony oddaje urok małomiasteczkowego życia, a z drugiej – ukazuje duszną klatkę, w której Katarzyna odczuwa uwięzienie. Książka opowiada historię kobiety, która po latach spędzonych w niewielkiej, otoczonej prastarą puszczą wiosce Wszeborowo, decyduje się na radykalną zmianę. Marzenie o pięknym domu nad Bałtykiem staje się dla niej symbolem wolności i nowego początku. Kasia zmęczona wszechobecną wścibskością sąsiadów i monotonią codziennego życia, postanawia uciec od wszystkiego, co ją ogranicza. Decyzja o przeprowadzce nabiera tempa, gdy bohaterka pakuje swoje życie do trabanta ozdobionego kolorowymi kwiatami. Książka ukazuje zarówno piękno urokliwych zakątków polskiego wybrzeża, jak i realia, z jakimi musi zmierzyć się osoba, próbująca odnaleźć swoje miejsce na nowo. Autorka z wielką wrażliwością portretuje wewnętrzne rozterki i determinację Katarzyny, ukazuje również trudności i niepewności związane z odejściem od znanego świata. Dzięki temu czytelnik może wczuć się w jej emocje i zrozumieć, że walka o nowe życie to nie tylko ucieczka, ale i świadoma próba odnalezienia siebie. Joanna Tekieli potrafi z jednej strony zadbać o humorystyczne akcenty, a z drugiej podkreślić powagę decyzji i emocjonalny ciężar zmiany. Autorka prowokuje do refleksji nad tym, jak bardzo otoczenie, tradycja i oczekiwania społeczne mogą stać się przeszkodą w realizacji marzeń. Przesłanie jest jasne: czasem trzeba odejść od znanego, by móc naprawdę zacząć żyć według własnych zasad. "Byle dalej od Wszeborowa" to książka, która zachęca do odwagi i poszukiwania własnej drogi. Czy Kasia znajdzie nad Bałtykiem to, czego szuka? Tekieli pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami, prowokując do refleksji nad tym, co oznacza wolność i jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić, by ją osiągnąć.