Charles Dickens na tropie. Płonne nadzieje

Tak czułam, że to będzie przejmująca opowieść, zresztą sama okładka na to wskazywała. Wątek kryminalny był niesamowity, aż mi dech zapierało, kiedy czytałam co tam się działo. Przeważnie w innych opowieściach od razu jest widoczny trup, tutaj wpierw postacie poczuły jego zapach, który w opisie aż mi podziałał na zmysły. Larwy, korkociąg wystający z szyi, martwe muchy w zaschniętej krwi, drugi korkociąg wbity w ściankę... Przyznajcie, że to nie mógł być piękny widok. Zwłaszcza, że leżała tak od kilku dni. Przyznaję, że osoba, która na niego natrafiła potrafiła sięgać na obraz szerokim okiem i dopatrywała się najdrobniejszych szczegółów. Co innego osoba towarzysząca, która nie była w stanie znieść tego widoku. Jednak pomimo tego, że śledztwo i domysły będą zajmowały tutaj sporą część, to jednak wątki poboczne również zostały tutaj ukazane jako ważne. Same opisy Londynu, miejsc, które odwiedzają. Tutaj spódnice szeleszczą, każda rzecz w domu ma swoje miejsce i sprawia to, że mamy poświęcony czas na charakterystykę prawie wszystkiego, lecz nie zbitego w jedno miejsce, tylko ładnie rozłożone w czasie. Wraz z późniejszym śledztwem układanka ładnie będzie wskakiwała w swoje miejsce za sprawą domysłów i inteligencji, która jest obecna u wielu postaci. Tutaj nawet jeśli ktoś chce kogoś obrazić, to osoba obrażona tak odpowiada, że od razu mamy do niej szacunek. Z gracją i tolerancją wychodzi obronną ręką nawet pomimo insynuacji, dlatego tak trudno jest znaleźć nieścisłości w słowach innych. W opowieści mamy powrót do przeszłych czasów, których wiadomości bardzo zszokują, ale dla nas będą naprawdę interesujące. Takie lawirowanie między tym co było, a co jest zawsze przykuwa moją uwagę. Być może jest to drobny kryminał, ale dodane zostały wątki psychologiczne. Czytając ją nie czułam żadnego zastoju, ani nudy. Wydarzenia i częste dialogi same pchały mnie do przodu, więc uważam, że jest to pozycja godna uwagi. Kto nie czytał tomu pierwszego może liczyć na drobne podpowiedzi w treści:-) Przeczytajcie, ma niesamowity klimat:-)

Uwielbiam czasy z początku XIX wieku, a Heather Redmond po raz kolejny w drugim tomie cyklu „Charles Dickens na tropie” - “Płonne nadzieje” zabiera czytelników w niesamowicie fascynującą podróż po Londynie, gdzie gdzie młody Charles Dickens działa jako detektyw amator. Czego możecie się spodziewać po tej historii? wiktoriańskiego klimatu zawiłego śledztwa niepokojących tajemnic intrygujących postaci subtelnych zalotów Charlesa do Kate, oczywiście w towarzystwie przyzwoitki W drugim tomie podczas kolejnego śledztwa Charlesa Dickensa wspiera narzeczona Kate Hogarth. Co się wydarzyło? Otóż Charles chciał być uczynnym i dobrym sąsiadem, wraz z Kate wybiera się w odwiedziny do swojej sąsiadki, ale już na schodach uderza w nich zapach śmierci. Kobieta została zamordowana i suknię ślubną. Dlaczego morderca zadał sobie tyle trudu i jaki miał cel? Chearsl przypuszcza, że w morderstwo panny Haverstock mogą być zamieszani zbiegli więźniowie, jednak Kate podejrzewa w tej sprawie bardziej osobiste motywy. Kto będzie miał rację? Wszak morderca bardzo się postarał przebierając ciało kobiety w suknię ślubną. Czy młodym narzeczonym uda się odkryć prawdę? Jak to mówią: “po nitce do kłębka” Charles i Kate próbują dociec prawdy ryzykując przy tym swoim życiem i reputacją. Mają mnóstwo niewiadomych, a odpowiedzi muszą szukać w życiorysie “panny młodej”. Ja jestem pod wrażeniem jak autorka zbudowała atmosferę tej opowieści. Ta tajemnica i to napięcie, dosłownie siedzi nam na ramieniu. Tamte czasy i prowadzone śledztwa są niesamowite, ponieważ nie było jeszcze tak rozwiniętej kryminalistyki. Liczył się umysł, a niewątpliwie Charles go posiadał i potrafił wykorzystać w sposób mistrzowski.To właśnie umysł detektywa był najważniejszym narzędziem w dążeniu do prawdy. A amator detektyw miał też niesamowitą intuicję, dostrzegał to co przeciętnemu człowiekowi mogłoby umknąć. Heather Redmond wyczarowuje tu kolejne tropy jak jakiś magik, który serwuje nam przy tym wycieczkę po mrocznych zaułkach Londynu i przeszłości ofiary. Sprawdź drogi czytelniku jak Charles bez dowodów, a za sprawą intuicji i analizy starał wykryć sprawcę morderstwa. Poczuj ten klimat, stań się częścią tej zagadki! Mówię wam to fajne uczucie. Uroku całej sprawie dodaje oczywiście Kate, która na ile czasy i obyczaje pozwalają angażuje się w pomoc narzeczonemu. Jej kobieca intuicja, a także empatia dla innych ma w całym śledztwie niebagatelne znaczenie i sprawia, że cała historia jest bardziej angażująca. Relacja tych dwojga rozwija się naturalnie, ale ma też swoje turbulencje. Charles cały czas usiłuje zarobić i odłożyć pieniądze na ożenek z panną Kate, która troszkę się niecierpliwi. Pan dziennikarz bowiem dużo czasu poświęca na rozwikłanie zagadki i czasem pojawiają się nieprzewidziane wydatki, a do tego staje się ofiarą oszusta. Pomimo piętrzących się przeszkód brnie jednak naprzód. Autorka po raz drugi kupiła mnie swoim stylem pisania, który jest lekki i precyzyjny jednocześnie. Książka jest niezwykle wciągająca i poruszająca. Myślę, że to ze względu na zawarte w niej tło historyczne, które jest pięknie połączone z klasycznym kryminałem. Widać, że autorka przywiązuje dużą wagę do detali historycznych, które sprawiają, że historia wydaje się być jak najbardziej prawdziwa. „Płonne nadzieje” to świetna lektura dla fanów kryminałów, ale nie tylko. Jest dla każdego kto ceni sobie dobrą historię. Tak naprawdę mamy tu kryminał, sensację, thriller z elementami obyczajówki, gdzie tajemnica łączy się z bardzo bogatym tłem historycznym. Polecam serdecznie 🙂 tą wspaniałą opowieść, która ma atmosferę i dawnych czasów. Można ten tom czytać bez znajomości tomu pierwszego, jeśli chodzi o śledztwa, to nie łączą się, ale jeśli chcecie poznać początki znajomości Chearlsa i Kate, to ten tom już będzie wam do tego potrzebny.

Gdybyś otrzymał/-a możliwość wędrówki w czasie, to gdzie chciałbyś/-aś się przenieść? 💬 Osobiście, gdybym otrzymała taką możliwość, chciałabym się przenieść do XIX-wiecznego Londynu. Dlaczego? Ponieważ uwielbiam ten mroczny klimat, który się z nim kojarzy, ale i dlatego, że to właśnie wtedy swoje śledztwa prowadził Sherlock Holmes, a także... Charles Dickens! Tak, tak! Za sprawą Heather Redmond, Charles Dickens stał się dociekliwym dziennikarzem, który rozwiązuje zagadki kryminalne i świetnie odnajduje się w roli śledczego! „Charles Dickens na tropie. Płonne nadzieje” autorstwa Heather Redmond to drugi tom z serii Charles Dickens na tropie, który przenosi nas do XIX-wiecznego Londynu, pełnego różnic klasowych, ciemnych zaułków i oczywiście zbrodni. Fabuła książki została bardzo dobrze przemyślana, a intryga jest poprowadzona w taki sposób, że od lektury naprawdę ciężko się oderwać. Charles ze swoją ukochaną Kate próbują rozwikłać zagadkowe morderstwo sąsiadki - panny Haverstock, co wcale nie jest takie łatwe, bo kobieta była skrytą osobą. Dodatkowo, Charles pod drzwiami znajduje liścik z wycinkiem sprzed 50 lat. W jaki sposób się to łączy? Nie powiem! Jednak muszę przyznać, że takiego obrotu sprawy kompletnie się nie spodziewałam. Autorka w bardzo realistyczny sposób oddaje ducha epoki i przybliża nam możliwości, z jakich można było korzystać podczas śledztwa, przesłuchań i dociekania prawdy o najbardziej zagadkowych morderstwach. Klimat wiktoriańskiego Londynu otula nas z każdej strony, a wątek kryminalny w połączeniu z historiami obyczajowymi tworzy niepowtarzalną i jedyną w swoim rodzaju całość. W dalszym ciągu przyglądamy się rozwijającej się miłości pomiędzy Kate a Charlesem i stajemy się świadkami, jak ich duet śledczy nabiera rozpędu i gracji w rozwiązywaniu zagadek. Sami bohaterowie są bardzo dobrze skonstruowani i śmiało można napisać, że są to postacie na miarę XIX wieku. Ich zachowanie, sposób mówienia, ubiór - wszystko to świetnie pasuje do klimatu epoki. Jednak trzeba przyznać, że Kate to bardzo silna kobieta, która odbiega od XIX-wiecznych standardów, i to właśnie między innymi na jej przykładzie autorce udało się idealnie ukazać rolę kobiet w ówczesnym społeczeństwie. „Charles Dickens na tropie. Płonne nadzieje” to nie lada gratka dla fanów kryminałów, Dickensa i wiktoriańskiego klimatu. Śmiało mogę powiedzieć, że jest to klasyka kryminału w stylu Christie, ale ukazana w znacznie bardziej dynamiczny sposób. Serdecznie POLECAM!