Chłopiec z latawcem

„Chłopiec z latawcem” to wielowarstwowa powieść, która porusza, ale również wstrząsa. Jest to książka o przynależności, uprzedzeniach rasowych, o winie i próbie jej odkupienia. Mamy tutaj Afganistan. Kraj, w którym dorastał Amir, syn zamożnego Pasztuna z Kabulu. Jego matka zmarła po porodzie. Amir od dziecka miał przyjaciela Hassana, który był jego służący. Również wychowywał bez matki. Pewnego dnia Amir jest świadkiem napadu na Hassana przez okolicznych chłopaków. Niestety nie staje on w obronie przyjaciela. Parę lat później gdy wojska radzieckie wkraczają do Afganistanu Amir wraz z ojcem uciekają do USA. Przez cały czas jednak nie opuszają go wyrzuty sumienia i chce wrócić do Kabulu by zadośćuczynić swoje czynny sprzed lat. „Chłopiec z latawcem” to przejmująca opowieść o przyjaźni, ale również o wyrzutach sumienia i o strachu, który czasami doprowadza do niewłaściwych działań. Mamy tutaj narracje pierwszo osobową. A tempo akcji jest umiarkowane. Początek książek trochę mi się dłużył, ale później czytało mi coraz lepiej i ogólnie uważam, że książkę warto przeczytać. Na uwagę zasługuje również styl w jakim została napisana ta książka. Piękny język oraz bogate opisy na pewno działają na wyobraźnie i sprawiają, że nie można tak łatwo odłożyć książki i o niej zapomnieć. Natomiast nowe wydanie, przyciąga wzrok. Polecam!

Czy można przebaczyć sobie samemu, jeśli zawiodło się tych, którzy kochali nas najbardziej? To pytanie wracało do mnie podczas lektury „Chłopca z latawcem” Khaleda Hosseiniego. Właściwie… wraca za każdym razem, gdy po tę książkę sięgam. Bo znam tę historię. Znam ją od lat. I choć za każdym razem wiem, co się wydarzy, nie przestaje mnie boleć. Nowe wydanie powieści Hosseiniego to idealna okazja, by wrócić do opowieści, które już kiedyś nas poruszyły - albo dać się porwać ich emocjonalnej sile po raz pierwszy. „Chłopiec z latawcem” to nie tylko książka o dorastaniu w rozdartym politycznie Afganistanie, to również opowieść o winie, która nie daje o sobie zapomnieć. O zdradzie, której nie da się cofnąć. I o odkupieniu, które przychodzi zbyt późno, ale jednak… przychodzi. Amir i Hasan. Dwaj chłopcy z dwóch różnych światów, połączeni dziecięcą przyjaźnią, która od początku ma w sobie cień nierówności. Jeden jest synem bogatego Pasztuna, drugi jego hazarskim służącym. Jeden może wybierać, drugi tylko czekać. I choć Hasan mówi: „Dla ciebie zrobiłbym wszystko”, Amir nie potrafi być taki sam. Gdy przychodzi moment próby - zawodzi. Patrzy i nic nie robi. Tchórzy. A później robi coś jeszcze gorszego - odtrąca Hasana, żeby nie musieć patrzeć w jego oczy. To nie jest łatwa książka. To nie jest też książka, która pozwoli ci o sobie zapomnieć. Hosseini prowadzi narrację spokojnie, a jednak każde zdanie zdaje się wbijać jak kolec. Im głębiej zanurzałam się w tę historię, tym bardziej bolało. Bo „Chłopiec z latawcem” to powieść pełna kontrastów - piękna i brutalna, delikatna i okrutna. Autor z niezwykłą uważnością pokazuje świat, który odszedł - Afganistan sprzed wojny, sprzed talibów, sprzed rozpaczy. I zestawia go z krajem zniszczonym, z Kabulem, który już nie jest domem, a tylko cieniem wspomnień. Język Hosseiniego urzeka - jest prosty, ale nasycony emocjami. Potrafi jednym zdaniem przywołać obraz dziecięcej radości, a chwilę później brutalność, której nie da się wymazać. Narracja Amira, pełna refleksji i wyrzutów sumienia, sprawia, że ta historia staje się jeszcze bardziej osobista. Bo każdy z nas nosi w sobie coś, co chciałby naprawić. Każdy z nas miał kiedyś swój moment, w którym mógł zareagować inaczej. Nie ukrywam - niektóre fragmenty czytałam ze ściśniętym gardłem. Były momenty, kiedy musiałam odłożyć książkę, żeby złapać oddech. Ale właśnie za to kocham literaturę - za to, że zmusza mnie do konfrontacji z emocjami, których się nie spodziewałam. I choć „Chłopiec z latawcem„ nie jest wolny od uproszczeń, a los Hasana momentami wydaje się aż zbyt symboliczny, by być prawdopodobnym - to jednak wciąż uważam tę książkę za wyjątkową. Jest jak rana, którą się rozdrapuje, by w końcu pozwolić jej się zabliźnić. Ocena: 9/10 - bo to powieść, która zostaje w sercu na długo. Hosseini stworzył historię niezwykle przejmującą, mocno osadzoną emocjonalnie - taką, która porusza nie tylko fabułą, ale też moralnymi pytaniami. Trudno przejść obok niej obojętnie. To jeden z tych tytułów, które zostają z czytelnikiem na lata.