Ci którzy mówią Ci którzy milczą

Są takie historie, które nie podnoszą głosu, a ich tempo jest wolne, wręcz spacerowe — a mimo są wciągające. „Ci, którzy mówią. Ci, którzy milczą” to właśnie jedna z nich. Nigdy nie czytałam autorki, a do tej historii przyciągnęła mnie okładka i opis wydawcy. Dałam się, więc porwać autorce do dusznego, prowincjonalnego miasteczka, w którym tajemnice są walutą, a milczenie brzmi głośniej niż prawda. W tym małym miasteczku mieszka Lea Russo, prawniczka, która nie godzi się na łatwe wyjaśnienia - i jeśli coś wydaje się podejrzane, to na wszelkie sposoby próbuje dociec prawdy. Tak, też się dzieje gdy jej znajoma - Vittoria nagle umiera. Jej niespodziewana śmierć Vittorii zostaje odruchowo zaszufladkowana jako „wypadek”. Lea jako jedyna czuje, że to jest dziwne i ma ku temu przekonujące argumenty. Kim była Vittoria? Jej znajomą, przyjaciółką? Tak, ale była też to kobieta, która chodziła swoimi ścieżkami niczym kot, niedająca się zaszufladkować normom społecznym, odważna w swych poczynaniach i bardzo pilnująca swoich granic, przez co ludzie ją znali tylko na tyle ile im pozwoliła się poznać. Lea zaczyna drążyć przeszłość Vittorii, a im bardziej w nią wnika, tym więcej pojawia się faktów, o których nie miała pojęcia. Dostrzega pęknięcia w uporządkowanym i spokojnym życiu miasteczka. Wyraźnie widzi co ludzie mówią, i to co woleli przemilczeć. Dochodzenie do prawdy staje się dla niej osobistą drogą do poznania siebie i konfrontacją z rolą, jaką narzuciło jej otoczenie. Czy jest to tylko historia nietypowej śmierci? Absolutnie nie, chociaż od niej zaczyna się ta opowieść. Ona jest o tożsamości, o odwadze, o byciu sobą tam, gdzie panują z góry narzucone reguły - kim powinno się być, jak żyć, co wypada mówić, a co nie. Bardzo się cieszę, że mogłam ją przeczytać i dostrzec głosy, które od lat próbują się przebić przez mur nietolerancji. Serdecznie polecam zwłaszcza fanom literatury pięknej.