Komisarz Brunetti. Tom 6. Cicho, we śnie

Trzecie moje spotkanie z komisarzem Guido Brunettim i trzecia świetna książka autorstwa Donny Leon. Po pobycie w Wenecji korci mnie, żeby zwiedzić ją kiedyś, ale nie szlakami turystycznymi, tylko pomieszkać i pochodzić z mieszkańcami. Namiastkę tego daje mi lektura tych powieści, bo Brunetti jest mieszkańcem Wenecji i śledztwa dotyczą przestępstw tam popełnionych. Komisarz Brunetti to bardziej myśliciel niż strzelający policjant. Wszystko musi przemyśleć, przeanalizować, szuka w książkach, w archiwach. Jak musi, to nieco nagina prawo, albo wspomaga się znajomościami. Tym razem ma sprawę, która jest, ale jej nie ma. Musi wyjaśnić zagadkę tajemniczych zgonów w domu opieki. Tylko nie ma żadnych dowodów, nawet poszlaki są marne. W śledztwie okazuje się, że musi zmierzyć się z potęgą kościoła, który woli grzechy swoich kapłanów zamiatać pod dywan, także te dotyczące nieobyczajnego zachowania wobec nieletnich. Bardzo ciężkie sprawy, które także u nas pozostają niezałatwione. Powieści Donny Leon mają niesamowity klimacik. Czuje się wilgoć od kanałów, a nawet zapach stęchlizny. Z bohaterem robimy zakupy na targu, o którym nie mają pojęcia turyści, tramwajem wodnym podróżujemy po wyspach, zaglądamy do pałaców i mieszkań pełnych dzieł sztuki, które w rodzinach są od wieków. Wenecja dla mnie staje się jeszcze bardziej fascynująca, bo nie jest tylko makietą dla zwiedzających. Książka toczy się, jak życie we Włoszech – powoli z przerwą na kawę i coś do zjedzenia. Jednak trudno się od niej oderwać, bo coraz bardziej jesteśmy ciekawi, czy komisarzowi uda się zdobyć dowody zbrodni, oszustwa, kradzieży. Jak już zacznie się czytać pierwszą powieść tej autorki, to potem sięga się po kolejną i kolejną… Jeżeli lubicie kryminały bez rozlewu krwi, z komisarzem, którego da się lubić, który prowadzi normalne życie rodzinne, które dzieją się w niesamowitym miejscu – to znaleźliście. Ja się zaczytuję. Dodatkowo są pięknie wydane z barwionymi grzbietami. Idealne na prezent dla kochających czytać.