Cień i blask

Otwieramy książkę i… zostajemy przeniesieni do Warszawy okresu dwudziestolecia międzywojennego. Piękne kobiety, bogaci mężczyźni, romanse, zdrady, intrygi, tajemnice i...miłość To nie jest moje pierwsze spotkanie z powieściami Joanny Wtulich. Wiedziałam, że ma lekkie pióro, jest znakomitą obserwatorką i potrafi doskonale opowiadać, a teraz okazało się jeszcze, że zabrała mnie w podróż po historii i wciągnęła w wir akcji miłosnej i nie tylko, mimo że nie jestem fanką powieściowych romansów. Hrabina Natalia Dukajska zakochuje się w sąsiedzie. Okazuje się jednak, że rodzice wybrali jej innego kandydata na męża, a jej ukochany nie zamierza o nią walczyć. Natalia ma nieustępliwy charakter i nie zamierza poddać się woli rodziców. Decyduje się uciec do Warszawy. Poznaje w pociągu tajemniczego wdowca, człowieka interesu, Aleksandra Odlanickiego. Ponieważ krewna, u której miała się zatrzymać — nie żyje, Natalia zmuszona jest prosić o pomoc dopiero co poznanego mężczyznę. Przez przypadek zostaje wciągnięta w spiskową działalność Odlanickiego, któremu pomaga ukryć rannego więźnia. Wpada w sam środek akcji, tak jak czytelnik, który po ostatnią stronę w książce nie może przestać czytać. Bohaterowie nie mają łatwego życia, muszą dokonywać wielu bardzo trudnych wyborów, które pociągają za sobą konsekwencje nie tylko dla nich, ale też i dla innych. Joanna Wtulich doskonale zarysowała Warszawę tamtych czasów, ale też życie elit społecznych, politycznych, kulturalnych. Szczegóły, detale, piękne stroje, wnętrza najlepszych, najbogatszych domów zapadają w pamięć. Podczas lektury miałam skojarzenie z powieściami Tadeusza Dołęgi-Mostowicza, który też lubował się w pokazywaniu społeczeństwa polskiego dwudziestolecia międzywojennego z jego blaskami i cieniami. I oczywiście, jak to u autorki bywa, powieść napisana jest piękną polszczyzną i ze sporą dawką humoru. Doskonała lektura dla tych wszystkich, którzy chcą na chwilę zapomnieć o rzeczywistości.