Cienie eteru

Debiuty literackie. To misie lubią najbardziej. Zawsze jestem ciekawy, jak zaprezentuje się debiutant, w jakim stylu napisze książkę, no i, co najważniejsze, czy przypadnie mi do gustu. Uwielbiam takie lektury, bo mogę poznać coś innego, coś nowego, a czasem bardzo zaskakującego. W moje ręce trafiła powieść Nikoletty Grams (zapewne jest to pseudonim, choć mogę się mylić) pt. Cenie eteru. Młoda dziewczyna mieszkająca na Mazurach jest absolwentką liceum. Jej pasją jest aktywny styl życia, a także zgłębianie zagadnień kryminalistyki i psychologii. Uwielbia czytać thrillery i kryminały. Teraz może z dumą podnosić głowę do góry, bo jej debiutancka powieść cieszy się powodzeniem. Okładka i opis dają wiele do myślenia. Tajemnicze znaki na okładce, umiejscowione w konarach suchych lub bezlistnych drzew. Na pewno będą mieć jakieś znaczenie. Lektura zapowiadała się tajemniczo i... mrocznie. A jak było? Głównym bohaterem powieści jest policjant, Charles Miller. Niespełna trzydziestolatek stacza się po równi pochyłej. Choruje na depresję, do tego nie radzi sobie w życiu z alkoholem. A to wszystko jest wynikiem tragedii, która go dosięgła. Śmierć jego ukochanej spowodowała, że od tego momentu dręczą go koszmary, zamyka się w sobie i przed innymi ludźmi. Światełkiem w tunelu może być sprawa, którą może rozwiązać tylko on. W mieście, w którym mieszka dochodzi do morderstwa, a ofiarą jest młoda kobieta, córka bogatego człowieka, którego Charles szczerze nienawidzi. Czy to jednak wszystko? Czy autorka nie próbuje nas wciągnąć w swoją grę? Mroczny thriller porywa czytelnika w głąb ludzkiej psychiki. W zakamarki mózgu policjanta, który walczy z chorobą, ale też próbuje odpowiedzieć sobie na wiele pytań, nie tylko związanych z tragiczną śmiercią ukochanej. Co wydarzyło się w przeszłości? Kim naprawdę jest policjant? Dodatkowym atutem jest narracja w pierwszej osobie. Charles próbuje ze sobą rozmawiać, poznajemy jego problemy, jego koszmary, jego codzienne zmagania z depresją. Oczywiście do tego mamy ciekawą akcję, brutalne morderstwa i wiele podejrzanych. Jest naprawdę interesująco. Zachęcam do lektury.

Powiem wam, że autorka ma bardzo rozległy styl jeśli chodzi o opisy i sprawy codzienności. Ci, co lubią dłuższe opisy wstawiania, ubierania się, przemierzania uliczek, by dojść do celu i dokładnie nam go opisać będą nią zachwyceni. Moja córka takie uwielbia, ja tak średnio. Główna postać bardzo dużo tutaj gdyba i myśli. Z początkowej fazy to trochę przeszkadzało, gdyż nic takiego się nie działo, choć czuliśmy jakieś zaniepokojenie, jednak później podążając za ich tokiem cieszyliśmy się, że są, bo bardzo dużo nam wyjaśniały. Postacie są bardzo twarde i trochę wulgarne. Czasami widać, że swoją osobowością chcą podkreślić swój status społeczny i fakt, tacy ludzie naprawdę istnieją. Bywa jednak, że za zamkniętymi drzwiami, kiedy mrok spowija świat i przychodzi czas na sen, ktoś boi się zasnąć. Jeśli już to robi, dawne koszmary powracają. Tutaj nawet policjant nosi maskę, gdyż dołowany wydarzeniami z przeszłości, nadal nie może o niej zapomnieć. Bardzo chciałby znaleźć się wtedy na jej miejscu, by to ona przeżyła. Pobudka bywa dla niego bolesna, tym bardziej, gdy dowiaduje się, że pora rozpocząć śledztwo. Zaginiona młoda kobieta będzie miała więcej z nim wspólnego niż sądzi, a sam morderca rozpocznie niesprawiedliwą rozgrywkę. Jak widać komuś zależy, by przeszłość policjanta ponownie ujrzała światło dzienne. Pisze do niego listy sformułowane jak największe zagadki z dodatkiem poezji. Mi niewiele mówiły, ale w głowie policjanta zaczynają pojawiać się myśli. Im ich więcej, tym jego wściekłość rośnie. Nikt bowiem nie ma prawa wchodzić z butami do jego prywatnej sfery. Tylko czy podążanie za jego zagadkami pozwoli mu odkryć wszystkie karty? Jak już możecie się domyśleć jest to kryminał z dużym dodatkiem sfery psychologicznej. Czyta się ją dosyć dobrze, są elementy zaskoczenia i rytm wydaje się równy. Wciąż coś się dzieje i naprawdę ciekawi nas kto wysyła mu te listy i czemu przebija się z nich taka inteligencja. Nie wygląda to na debiut, momentami czułam jakbym czytała Mroza:-) Spokojnie mogę ją polecić:-)