Codzienność i groza. Trzecia Rzesza w 1943 roku

To bardzo wyjątkowa lektura o II wojnie światowej. Oliver Holmes główny nurt książki poświęca Karlobertowi Kreitenowi, Miał 27 lat i uważany był za jeden z największych niemieckich talentów pianistycznych. Tłumy wiwatowały na jego koncertach, a on pełen skupienia i wielkiej miłości grał utwory wielkich kompozytorów tego świata, w tym Chopina. Przychodzi rok 1943 to drugi nurt książki, kiedy kilka słów rzuconych przy śniadaniu odmienia jego życie. 1943 to także nieprzypadkowa data z innego punktu widzenia. To w tym roku zostaje rozbita armia niemiecka pod Stalingradem, Alianci rozpoczynają dywanowe naloty bombowe na niemieckie miasta, a Goebbels ogłasza wojnę totalną. Jest o czym pisać, tematów w bród. Jak sobie z tym radzi Oliver Holmes. Autror, jakby beznamiętnie dokonuje rekonstrukcji wydarzeń niemal dzień po dniu, jak w gazecie prezentującej newsy. Są to krótkie flesze typu: "16 marca 1943 roku w Rzeszy Niemieckiej wydano rozporządzenie dotyczące normalizacji trumien. Na trumnę do pochówku ziemnego kategorii pierwszej wolno zużyć maksymalnie 0,11 metra sześciennego drewna" Ale także dłuższe opowieści o ludziach znanych lub bezimiennych w chronologicznym układzie, przeplatanymi dramatycznymi losami wspomnianego pianisty i walki o niego jego rodziny. Taki typ narracji jest beznamiętny, pozbawiony empatii. On odtwarza rzeczywistośc, w jakiej żyli Niemcy, co ich gnębiło, czego się bali, jak bardzo byli zniewoleni ideami głoszonymi przez Hitlera, jak musieli warzyć słowa i gesty, jak zachowywali się w stosunku do Żydów czy Polaków. To taka kropla kapiąca na kamień z datą 1943 pokazująca, że przecież nie wszystko jest takie, jakie im chciano przekazać, że nie każdy kocha Hitlera. Autor kończy książkę, doprowadzając losy głównych bohaterów do ich końca życia, pokazując to czy zostali rozliczeni lub czy sami rozliczyli się z historią. Pochłonął mnie ten sposób narracji, co chyba nie jest dziwne, bo przecież moje życie to także dziennikarstwo i to, to newsowe. Rok 1943 to także rok, w którym Mildred Harnack, Amerykanka, zakochana w literaturze niemieckiej i wiedziona miłością do swojego niemieckiego męża postanowiła pozostać w III Rzeszy i zaangażować się w ruch oporu przeciwko Hitlerowi. Za tę decyzję 16 lutego 1943 r. zapłaciła najwyższą cenę. Nie została skazana na śmierć, ale Hitler postanowił inaczej. Wspaniałą opowieść o jej życiu czytałem w książce wydanej przez Znak "Podwójne życie Mildred. Historia kobiety, którą kazał zabić Hitler", Rebeki Donner.