Colette

Czy można tak naprawdę znać drugiego człowieka, nawet jeśli kochaliśmy go przez całe życie? Zadałam sobie to pytanie, otwierając "Colette" Valérie Perrin. I muszę przyznać - jeszcze długo po zamknięciu książki nie znalazłam na nie jednoznacznej odpowiedzi. Z każdą nową powieścią Perrin potrafi mnie zaskoczyć, ale tym razem poszła o krok dalej - stworzyła historię, która nie tylko porusza najgłębsze emocje, ale i intryguje niczym rasowy kryminał. Wciąga powoli, z czułością i namysłem, jakby autorka chciała, byśmy wsłuchali się nie tylko w słowa, ale i w ciszę pomiędzy nimi. I naprawdę - nie sposób się od niej oderwać. Agnes to bohaterka, której nie da się nie współczuć i której z każdym rozdziałem kibicujemy bardziej. Kobieta po przejściach, reżyserka, której życie osobiste właśnie się rozsypało - zdradzona przez męża, porzucona, pogubiona. A wtedy… dzwoni telefon. Colette - jej ciotka, u której spędzała wakacje i która, jak sądziła, odeszła trzy lata temu - znowu umarła. Albo dopiero teraz. To brzmi jak pomyłka, jak absurd, a jednak staje się początkiem jednej z najbardziej poruszających podróży, jakie mogłam odbyć literacko w tym roku. Nie spodziewałam się, że kasety magnetofonowe mogą tak trzymać w napięciu. W nagraniach odnalezionych po śmierci Colette - kobiety cichej, zamkniętej w sobie, niemal przezroczystej dla otoczenia - kryje się wszystko to, czego Agnes nigdy o niej nie wiedziała. A może po prostu nigdy nie zapytała. To właśnie te odsłuchiwane fragmenty stanowią oś powieści, nadając jej rytm, tempo i - paradoksalnie - życie. Bo "Colette" to książka o śmierci, owszem, ale jeszcze bardziej o tym, jak bardzo możemy być żywi, nieświadomi własnej przeszłości i cudzych prawd. Valérie Perrin z właściwą sobie delikatnością pisze o relacjach, które tworzą naszą tożsamość - nie tylko rodzinnych, ale też tych wynikających z wyborów, przyjaźni, lojalności. O tym, że czasem najważniejsze decyzje podejmujemy nie dla siebie, a dla innych. I że nawet jeśli to boli, bywa właściwe. W historii Agnes i Colette przewijają się także inne, mniejsze opowieści - jak ta o lokalnej drużynie piłkarskiej, która nieoczekiwanie pokonała PSG, czy historia Jeana - brata Colette, geniusza fortepianu, który być może nie zrealizowałby swojego talentu, gdyby nie całkowite poświęcenie siostry. Każda z tych postaci mogłaby dostać osobną książkę, a Perrin snuje te wątki z taką gracją, że żadna z tych historii nie wydaje się zbędna. To nie jest lekka opowieść. To książka o utracie, rozpadzie, przeszłości, która wraca, by coś w nas odbudować. Ale też o miłości - tej trudnej, niemożliwej, tej z oddali i bez gwarancji wzajemności. Miłości cichej, ale nieobojętnej. I przede wszystkim - o sile kobiet. O tych, które znikają w cieniu innych, ale to właśnie one niosą na swoich barkach całe światy. Styl Perrin? Przejmująco subtelny. Nie szuka tanich wzruszeń, ale trafia prosto w serce. Fragmenty czytałam po kilka razy, wracałam do nich, bo czułam, że coś we mnie rezonują. I nie raz miałam wrażenie, że to książka napisana specjalnie dla mnie - dla kogoś, kto nie boi się czuć za bardzo. "Colette” to nie tylko opowieść o jednej kobiecie. To historia wielu żyć splecionych przez przypadek, miłość, lojalność i tajemnice, których nie da się już dłużej ukrywać. To książka, która zostaje w sercu długo po tym, jak wybrzmi ostatnie zdanie. I choć chciałabym ją przeczytać jeszcze raz na świeżo, to wiem, że pewne jej fragmenty zostaną ze mną już na zawsze. Ocena 9/10

Czy można umrzeć dwa razy? Okazuje się, że tak. Tytułowa Colette to ciotka Agnes, którą pewnego dnia otrzymuje telefon z żandarmerii z informacją o śmierci jej krewnej Colette Septembre. Problem w tym, że ciocia nie żyje już od 3 lat. Kobieta postanawia dowiedzieć się co wydarzyło się. Kto leży na cmentarzu. A to co odkrywa sprawia, że tak naprawdę nie znała ciotki. W odkrywaniu prawdy pomagają jej dawni przyjaciele i detektyw z wydziału dochodzeniowego policji. Rozwikłanie zagadki nie jest takie proste. Obejmuje ona losy wielu ludzi, a wskazówek udziela sama Colette Septembre. Każda z wymienionych tutaj postaci jest ważna i odgrywa jakąś rolę. Są to postacie wielowymiarowe, nietuzinkowe i na pewno nie będziecie się z nimi nudzić. Książka napisana jest przepięknym językiem, który sprawia, że po stronach tej powieści wręcz płynie się. Autorka posiada poetycki język i potrafi zaczarować słowem. Zawarta tutaj opowieść o Colette i Agnes, a także o innych osobach jest ciekawa i poruszająca. Czytając przezywałam skrajne emocje. Od smutku i żalu, po radość, wzruszenie i nadzieję. W książce znajdują się dwie linie czasowe. Czasy współczesne oraz lata 50 i późniejsze, kiedy to poznajemy dzieciństwo i młodość Colette Septembre Bardzo lubię taki zabieg w książkach, zwłaszcza gdy jest dobrze poprowadzony i nie ma chaosu. A tu go nie ma. „Colette” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Valerie Perrin, ale nie ostatnie. Na pewno nadrobię wcześniejsze książki autorki. Tym tytułem jest zachwycona i jeszcze długo będę się nim zachwycać. Myślę, że jeszcze raz po niego sięgnę. Polecam!

„Dobra powieść zawiera światło, obrazy, słowa i uczucia”. I taką właśnie jest "Colette". Jednak najnowsza książka Valérie Perrin tętni również dźwiękami od najsubtelniejszych szeptów po burzliwe akordy i skrywa w sobie kilka historii godnych samodzielnych powieści albo scenariuszy filmowych. Dlatego nie można nazwać jej klasyczną opowieścią z klarowną strukturą. Jest trochę jak improwizacja – chaotyczna, czasem zaskakująca, ale przez to tak prawdziwa i wyjątkowa. I intryguje od samego początku, który brzmi trochę jak fałszywa nuta, bo czy można umrzeć dwa razy? Wraz z Agnès, narratorką naszej opowieści, rozwiedzioną, dryfującą po wodach życia scenarzystką, wracamy do niewielkiego miasteczka jej dzieciństwa. Informacja o śmierci jej ciotki Colette, którą przecież pochowała trzy lata wcześniej, jest niczym uderzenie obuchem — budzi Agnès do życia, działania i zadawania pytań. Ze wspomnień, taśm, rozmów i zdjęć odkrywa, kawałek po kawałku, historię ciotki, jakiej nie wymyśliłby najlepszy scenarzysta. Z labiryntu uczuć i tajemnic wyłania się obraz rodziny skrywającej swoje sekrety, obraz zakazanej miłości i determinacji, ale też geniuszu i pasji, dla której warto poświęcić wszystko. Mrok, nienawiść i szaleństwo kładą się jednak cieniem na życiu i wyborach bohaterów, splatając losy przeszłości i teraźniejszości w gęstą sieć milczenia, bólu i nieopowiedzianych historii. Bo czasem trudno jest mówić prawdę, jeszcze trudniej ją usłyszeć i w nią uwierzyć. Tak jak wspomniałam, powieść Valérie Perrin nie opowiada jednej historii, bo życie to utwór grany przez wiele rąk czasem nieudolnie, czasem z pasją, tworzący skomplikowaną partyturę naszych losów. I te historie pulsują jak dźwięki fortepianu, raz miękko i nostalgicznie, innym razem gwałtownie moszcząc się w naszym sercu i rezonując w nim długo po wybrzmieniu ostatniej nuty. Styl autorki urzekł mnie swoją miękkością i jednocześnie siłą. Emocje są tu wszędzie, w ciszy, w dźwiękach, w milczeniu między nimi. To proza, która nie potrzebuje wielkich słów, by mówić o wielkich sprawach. I taka właśnie jest "Colette", subtelna, pełna światłocienia, migających wspomnień i skrywanych emocji, które raz po raz uderzają jak najmocniejsze akordy. To książka, która zagrała na najczulszych strunach mojej duszy. Wędrowałam przez nią z drżącym sercem, z niedowierzaniem, ze wzruszeniem. I długo po zakończeniu ostatniej strony słyszałam jej echo. Warto pozwolić, by ta historia zagrała i w Was.