Julia Krawiec. Tom 7. Córka diabła

„Córka diabła” to pierwsza książka Marty Zaborowskiej, którą poznałam. Po jej lekturze przekonałam się, że autorka potrafi niezwykle precyzyjnie budować duszną, pełną napięcia historię, w której każdy detal ma znaczenie, a tajemnice ciągną się jak mgła nad zimowym, nadmorskim pejzażem. Już pierwszy obraz, ciało młodej kobiety u stóp klifu w Gdyni, budzi niepokój i sprawia, że czytelnik natychmiast chce wiedzieć, co naprawdę wydarzyło się w tę feralną noc. Czy był to nieszczęśliwy wypadek, desperacka decyzja, czy może coś znacznie mroczniejszego? A poczucie grozy tylko narasta, gdy okazuje się, że Julia Krawiec, jadąca na ślub swojej przyjaciółki, trafia zamiast na radosną uroczystość na jej pogrzeb. Rita ginie tragicznie w okolicznościach, które z każdym kolejnym odkryciem wydają się coraz bardziej tajemnicze. Zaborowska, sięgając po motyw pozornego samobójstwa, konstruuje historię, w której przeszłość nieustannie dopomina się o uwagę. Autorka nie ogranicza się do prostych rozwiązań, prowadzi nas przez labirynt bolesnych wspomnień, rodzinnych sekretów i grzechów, które od lat domagały się rozliczenia. Nic tu nie jest oczywiste, co najwyżej pojawiają się kolejne pytania. I w tym właśnie tkwi siła tej powieści: w gęstej atmosferze niepokoju, wrażeniu ciągłego zagrożenia i świadomości, że prawda, kiedy wreszcie się ujawni, może okazać się bardziej bolesna niż najgorsze przypuszczenia. Na szczególną uwagę zasługuje kreacja Julii Krawiec. Julia jest jednocześnie stanowcza i krucha, profesjonalna, ale mierząca się z wątpliwościami i własnymi ograniczeniami. Jej portret psychologiczny wypada niezwykle autentycznie: bywa zagubiona, czasem działa pod wpływem emocji, ale mimo wszystko konsekwentnie dąży do celu. Właśnie dzięki tej nieidealności staje się postacią bliską, łatwą do zrozumienia i polubienia. Nieznajomość wcześniejszych tomów nie utrudnia odbioru, choć momentami można poczuć, że wcześniejsze doświadczenia bohaterki rzucałyby dodatkowe światło na jej wybory. Tym bardziej zachęciło mnie to, by nadrobić wcześniejsze części. Autorka w „Córce diabła” umiejętnie łączy elementy klasycznego kryminału z warstwą psychologiczną. To nie tylko opowieść o śledztwie, ale też o ludzkiej słabości, destrukcyjnych relacjach i dramatycznych decyzjach podejmowanych w chwili, gdy emocje wymykają się spod kontroli. W powieści pojawiają się również trudne tematy, w tym motyw choroby psychicznej czy niepokojących rytuałów, jednak Zaborowska przedstawia je z wyczuciem, bez taniej sensacji, dbając o to, by każdy wątek służył budowaniu atmosfery i pogłębianiu historii. Sama konstrukcja fabuły jest imponująca. Warstwa po warstwie odkrywamy nowe fakty, a opowieść stale trzyma w napięciu. Czyta się ją z narastającą ciekawością, a chłodny, zimowy klimat dodatkowo wzmacnia poczucie zagrożenia i osamotnienia bohaterów. Mimo tego muszę przyznać, że samo zakończenie nie do końca mnie przekonało. Po tak intensywnie budowanym napięciu liczyłam na finał bardziej spektakularny i spójny emocjonalnie. Nie zmienia to jednak faktu, że „Córka diabła” to bardzo udany kryminał: dopracowany, angażujący i znakomicie napisany. Jeśli cenicie książki, które powoli, ale konsekwentnie wciągają w mroczny wir tajemnic, a przy tym oferują silną warstwę psychologiczną i wyrazistych bohaterów, ta powieść z pewnością Was nie rozczaruje. To historia, od której trudno się oderwać, nawet jeśli finał pozostawia pewien niedosyt.

Czy można naprawdę znać drugiego człowieka? Nawet wtedy, gdy łączy was przyjaźń, wspomnienia i sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego? To pytanie nie opuszczało mnie przez całą lekturę „Córki diabła” Marty Zaborowskiej – książki, która z pozoru zaczyna się jak klasyczny kryminał, a kończy jak pełnokrwisty thriller psychologiczny o lojalności, winie i o tym, że prawda potrafi być znacznie bardziej niebezpieczna niż kłamstwo. Julia Krawiec przyjeżdża do Gdyni na ślub swojej przyjaciółki, Rity Walickiej. Ma być radośnie, rodzinnie, wzruszająco. Ale zamiast wesela – jest pogrzeb. Ciało Rity zostaje znalezione u podnóża klifu w Orłowie, miejscu, które kiedyś było jej azylem. Policja mówi o samobójstwie. Matka dziewczyny – o zbrodni. A Julia? Julia po prostu czuje, że coś się nie zgadza. I choć nie jest już policjantką, wraca do tego, co umie najlepiej – szukania odpowiedzi. Od momentu, gdy przekracza próg nadmorskiej willi, czytelnik czuje, że coś tam jest nie tak. Cień w korytarzu. Szept za ścianą. Milczenie, które mówi więcej niż słowa. Zaborowska po mistrzowsku buduje atmosferę niepokoju – bez tanich efektów, za to z ogromną dbałością o szczegóły i psychologię postaci. W tej książce nie ma miejsca na oczywistości. Każdy gest, każde spojrzenie może mieć drugie dno. „Córka diabła” nie jest typowym kryminałem, gdzie trup pada, a potem śledczy krok po kroku odtwarza przebieg wydarzeń. To raczej opowieść o tym, jak trudno pogodzić się z utratą i jak cienka granica dzieli nas od obłędu, gdy zbyt długo tkwimy w przeszłości. Autorka wplata w fabułę wątki choroby psychicznej, toksycznych więzi i emocjonalnych manipulacji – i robi to z dużą empatią, ale też bez upiększania rzeczywistości. Co ciekawe, mimo że to siódmy tom serii o Julii Krawiec, można po niego sięgnąć bez znajomości poprzednich części. Bohaterka jest tu dojrzała, zmęczona, trochę cyniczna, ale wciąż wierna swoim zasadom. Nie ma w niej nic z papierowej detektywki – jest prawdziwa, z krwi i kości. Czasem błądzi, czasem się myli, ale nigdy nie odpuszcza. I właśnie to sprawia, że czytelnik jej ufa. Tempo akcji jest dobrze wyważone – nie pędzi, ale też nie nuży. Zaborowska pozwala nam wchodzić coraz głębiej w labirynt ludzkich emocji. Retrospekcje, które pojawiają się co jakiś czas, nie są ozdobnikiem – to klucz do zrozumienia tragedii. I chociaż rozwiązanie zagadki przychodzi dopiero na ostatnich stronach, autorka prowadzi nas do niego w sposób logiczny i wiarygodny. Nie brakuje tu też scen, które mrożą krew w żyłach – nie dlatego, że są brutalne, ale dlatego, że pokazują, jak bardzo można skrzywdzić drugiego człowieka słowem, obojętnością, milczeniem. To nie jest historia o diable, tylko o ludziach, którzy w imię pozornego dobra przekraczają granice, z których nie da się już zawrócić. Zakończenie? Zaskakujące. Może nawet trochę zbyt. Ale w tym właśnie tkwi urok tej powieści – że nie daje łatwych odpowiedzi. Zmusza do refleksji, zostawia z pytaniami, na które każdy musi odpowiedzieć sam. Ocena: 9/10 - bo „Córka diabła” to dojrzały, gęsty emocjonalnie kryminał z psychologicznym zacięciem. Marta Zaborowska po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o ludzkich słabościach bez oceniania i o zbrodni bez epatowania przemocą. To książka, którą czyta się z zapartym tchem, ale też z ciężarem w sercu. Bo niektóre prawdy – nawet te fikcyjne – bolą aż za bardzo.