Córka ognia Seria Córki żywiołów

„Nie uciekaj przed tym, co akurat podaje ci życie. Nie udawaj, że coś cię nie dotyczy tylko dlatego, że z jakiegoś powodu ci się to nie podoba lub uznasz to za dziwne. Rozglądaj się uważnie, dostrzegaj znaki, słuchaj podszeptów”. . Zwracacie uwagi na znaki, jakie podtyka Wam los? Wierzycie w przeznaczenie? W to, że gdy coś jest nam pisane w gwiazdach, to musi się wydarzyć? Ja wierzę! . Bardziej sceptyczna była natomiast bohaterka powieści Doroty Gąsiorowskiej - „Córka ognia”. . Sofia, bo o niej mowa, po śmierci matki odkrywa prawdę o swoim ojcu, którego nigdy nie było dane jej poznać. W jej głowie pojawia się masa pytań, na które niestety nie jest w stanie odnaleźć odpowiedzi. Wyrusza więc do Andaluzji, skąd pochodzi jej ojciec, by wreszcie poznać jego i rodzinę, która podobno na nią czeka. Nie spodziewa się, że ta podróż odmieni całe dotychczasowe jej życie, ale też i postrzeganie świata. Pozna własne przeznaczenie, z którym nie będzie chciała się pogodzić, ale też stanie oko w oko z wielkim niebezpieczeństwem… . To już trzecia odsłona cyklu Córki Żywiołów, którą miałam przyjemność przeczytać. Tak samo pełna sekretów, tajemnic, które nigdy nie powinny wyjść na światło dzienne, ale też i magii… . W powieści świat rzeczywisty miesza się z tym pełnym czarów, ziołolecznictwa, niewyjaśnionych zdarzeń. Bohaterka dryfuje na granicy baśni i realizmu. . Jest niepowtarzalny klimat, tajemnica, którą chce się odkryć za wszelką cenę. Niestety z mojego punktu widzenia ta część wypada najsłabiej na tle poprzednich. Czegoś mi zabrakło, a i sama postać Sofii strasznie działała mi na nerwy. Nie mogłam zrozumieć jej toku myślenia, nie zgadzałam się z podejmowanymi przez nią decyzjami. Na szczęście nie odbiera ona całkiem uroku tej historii, chociaż przyznaje, że bohaterka potrafiła być irytująca. . Nie mniej książkę czytało mi się bardzo dobrze i szczerze ją polecam!

Autorka zabiera nas do Hiszpanii, która pachnie lokalnym jedzeniem, a otoczenie urzeka słonecznym wakacyjnym klimatem, chociaż wydarzenia często od niego odbiegają, bo podszyte tajemnicą, trwogą, niepewnością i nic nie mają wspólnego z relaksującym urlopem. Niezwykłość, którą niosą w sobie obie kobiety, jest niebezpieczna, bo źli ludzie podążają ich śladem. Sofia przekonuje się, że decyzje matki, tak kiedyś dla niej niezrozumiałe, mają głębszy podtekst, i że to nie była jej fanaberia, a troska o nią. Sofia poszukuje rodzinnych korzeni, natomiast Eliana mierzy się z legendą nieżyjącego ojca. Obie pełne duchowości z podszeptami w głowie, intuicją i mocą, której dopiero się uczą. „Córka ognia” to wielowymiarowa historia z dwoma wyrazistymi, odważnymi, pięknymi bohaterkami, wystawionymi na niebezpieczeństwo, bo ich wiedza niezwykle pożądana przez innych. Mierzą się z przeznaczeniem, z którym nie da walczyć, a jedynie można zaakceptować. Opowieść bardzo klimatyczna, niebanalna, prowadząca krętymi ścieżkami z barwnymi opisami urokliwej Hiszpanii. Tajemnica owiewa każdą stronę, lęk, miłość, przyjaźń oraz mistyczna aura unosi się i otula nas niczym ciepły szal. Idealna powieść dla wszystkich miłośników nadprzyrodzonych mocy, niewytłumaczalnych zdarzeń, legend, które żyją wśród nas, mają w sobie niedopowiedzenia i aż się proszą o ich odkrycie. Ciekawa fabuła, intrygujące bohaterki, świat, który przyciąga bogatym, malowniczym językiem autorki i magia, którą chcemy chłonąć z każdym zdaniem. Piękna historia.