Córki żywiołów. Tom 2. Córka powietrza

„Córka powietrza” to już moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, która uwielbia w swoich powieściach łączyć teraźniejszość z przeszłością oraz rzeczywistość z magią! Podobają mi się połączenia, podoba mi się styl pisarki, która stopniowo odkrywa przed nami kolejne sekrety i powiązania. Wszystko jest w wyszukanym, delikatnym i wyjątkowym klimacie, który zwyczajnie pokochałam! Autorka przedstawia losy Avy, która wraca do rodzinnego domu, którym miała zająć się podczas nieobecności rodziców. Cisza i spokój to idealne warunki do pracy pisarki, którą jest Avy. Niemniej jednak nie potrafiła skupić się na pisaniu, do momentu otrzymania urodzinowego prezentu od nieznajomego – tajemniczej i pięknej rzeźby. Dzięki temu autorka poszukując osoby, która podarowała jej rzeźbę, odkrywa francuską poetkę, a za jej sprawą przenosimy się dziewiętnastego wieku, gdzie poznajemy siostry Laile oraz Julie, oraz ich rodzinę i odkrywamy tajemnice, które łączą je z Avy. Autorka fantastycznie potrafi balansować na granicy dwóch światów, przenosi nas w czasie, wplata odrobinę magii, ale w tak delikatny sposób, że nie przeszkadza ona czytelnikom, którzy nie są jej zwolennikami! Przyznam, że nie czytałam pierwszego tomu, ale z powodzeniem można sięgnąć po książkę bez jego znajomości, choć ja zdecydowanie zamierzam go nadrobić. Książki Doroty Gąsiorowskiej mają to do siebie, że wprowadzają spokój, nostalgię i wyciszenie. Do mnie styl autorki zdecydowanie trafia, mimo iż sama nie jestem fanem fantastyki, to tutaj jest ona tak delikatna i subtelna, że wręcz mi się podoba! Autorka pokazuje czytelnikowi piękno natury, ale również kobietę jako osobę silną, ale kruchą zarazem. Bohaterowie powieści są dopracowani i doskonale przemyślani. Dla mnie książka, która wciąga w swój magiczny klimat i ciekawi czytelnika. Czyta się bardzo przyjemnie i odpowiednia jest dosłownie dla każdego czytelnika! Bardzo polecam!

Do poznania twórczości Doroty Gąsiorowskiej zwanej „czarodziejką słowa” przyciągnęła mnie zapowiedź o splocie magii z rzeczywistością w jej książkach. Mój wybór padł na najnowszą powieść, pięknie wydaną „Córkę powietrza”, która jest drugim tomem cyklu „Córki żywiołów”. Wydawnictwo Znak, któremu dziękuję za egzemplarz, szybko uspokoiło moje obawy zapewniając, że nieznajomość pierwszej części nie będzie miała znaczenia w odbiorze opowieści. I rzeczywiście tak było, a Autorka uwiodła mnie pięknym językiem i oryginalną wielowarstwową fabułą pełną tajemnic, w której przeplatają się losy bohaterów z przeszłości i teraźniejszości. Nie zabrakło również nuty magii, która daje wrażenie baśniowości i sprawia, że historia ta jest tak wyjątkowa. Poznajemy współczesne losy Avy, autorki powieści fantasy, która zmaga się z twórczą niemocą i młodej Lalie, wrażliwej dziewczyny z przeszłości. Mimo że zdają się bardzo różne, to jednak wiele je łączy. Rodzina każdej z nich skrywa tajemnice, które zaczynają wychodzić na jaw odciskając piętno na ich życiu. Każda ma również niezwykłą intuicję, by dostrzegać więcej niż jest to dane zwykłemu człowiekowi. Czy łączy je coś jeszcze i czy ich losy splotą się ze sobą? Autorka zręcznie kreśli atmosferę powieści, z drobiazgowością i wyczuciem prowadząc nas przez kolejne wydarzenia. Ukazując miejsca, zapachy i dźwięki, które towarzyszą bohaterom z jednej strony sprawia, że zanurzamy się w pełni w wykreowany przez nią świat, ale z drugiej przeciąga moment poznania sekretów opowieści. A tych tu nie brakuje. Wzbogacają powieść nadając jej głębi emocjonalnej i sprawiają, że z zaciekawieniem czekamy na odkrycie wszystkich kart. W piękny i subtelny styl Autorki doskonale wpisuje się również uzupełniająca fabułę tematyka związana ze sztuką, rzeźbą, prozą i poezją, ale i bliskością z naturą. Dla osób, które pragną oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w niezwykłym świecie z pogranicza jawy i snu ta piękna, pełna tajemnic opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, radzeniu sobie z przeszłością oraz o sile wyobraźni będzie znakomitym wyborem. Dla mnie takim się okazała.

„Pobrzmiewała we mnie historia o czarcich siostrach, która była opowieścią o ludzkiej ignorancji, niezrozumieniu, odrzuceniu, ale też miłości. Matczynej miłości silnej niczym góra i lśniącej jak najjaśniejsza gwiazda.” . Ava jest odnoszącą sukcesy młoda pisarką. Niestety od kilku miesięcy przeżywa kryzys twórczy, w którym nie pomaga nawet przebywanie w domku jej rodziców, który znajduje się w Puszczy Zielonej. W dniu swoich urodzin dostaje tajemniczy prezent - jak się później okazuje, rzeźbę Sylfidy, która miała za zadanie „otworzyć przed nią drzwi do krainy nieograniczonych inspiracji”. I tak się też staje, Ava zaczyna pisać kolejną powieść, pod wpływem „magicznych” zjawisk, które się wokół niej dzieją, postanawia także odszukać autorkę otrzymanej rzeźby. W międzyczasie w jej sąsiedztwie pojawia się młody chłopak, a jej rodzice, z którymi od zawsze miała idealny kontakt, wydają się coś przed nią ukrywać… Dziewczyna w swoich poszukiwaniach natrafia na ślad francuskiej pisarki sprzed wieku i głęboko skrywanej tajemnicy. Kim była tamta zagadkowa dziewczyna i dlaczego nazywano ją „córką powietrza”? Czy Avie uda się odkryć wszystkie karty z przeszłości? - także własnej?… . „Córka powietrza” autorstwa Doroty Gąsiorowskiej to drugi tom z serii Córki Żywiołów. To niezwykle wciągająca powieść pełna magii, mistycyzmu, a także głęboko skrywanych tajemnic z przeszłości. Przenosi nas do świata, gdzie wszystko jest możliwe. Gdzie moc żywiołów daje o sobie znać, należy jedynie się na nią otworzyć i zaufać. . Napisać, że powieść bardzo mi się podobała, to jakby nic nie napisać! Ta historia wciągnęła mnie od początku, otuliła niczym najcieplejszy kocyk i przeniosła do świata, gdzie realizm miesza się z magią! Jednak, żeby nie było tak kolorowo! Nie jest to prosta opowiastka z tęczą i jednorożcami na końcu! Niesie w sobie mocne przesłanie, a oprócz szczęścia i uśmiechów od losu, także ból, cierpienie, łzy, złamane serce, stratę najbliższych, osamotnienie i żal za tym, co mogło być… . Piękna i wzruszająca! Przejmuje do głębi i pozostaje na długo! . Ja jestem zachwycona i polecam ją Wam z całego serca!

Zarówno „Córka ziemi” jak i „Córka powietrza” mają to coś w sobie co sprawia, że od książki nie można oderwać się. Są to na pewno niebanalne postacie, które są intrygujące, tajemnicze i wnoszące do tej historii pewną dozę magii. Las zawsze kojarzył mi się z ciszą. Tutaj może jest ona odczuwalna, ale również wkrada się napięcie spowodowane pojawieniem się nowego sąsiada Avy. Ava to odnosząca pisarka powieści fantasy. Przeniosła się do domu w samym sercu Puszczy Zielonej. I wydawałoby się, że oganiająca ją cisza będzie jej sprzyjać by zakończyć najnowszą powieść. Jednak tak nie jest. Pewnego dnia dostaje rzeźbę pięknej kobiety, nie wie jednak od kogo jest ten prezent. A nasępnie dostrzega w ogrodzie dziwnego gościa, ważkę, która wydaje się jej wysłanniczką z tego świata. I żeby tego wszystkiego było mało do pustego domu w sąsiedztwie wprowadza się młody mężczyzna, który wzbudza w Avie niepokój. Odkrywa również, że jej rodzice coś przed nią ukrywają. W trakcie odkrywania prawdy trafia na ślad francuskiej pisarki i tajemnicy sprzed lat. Co odkryła Ava? Kim była zagadkowa dziewczyna zwana córką powietrza? Przekonacie się sami. Książka chociaż posiada ponad 500 stron to w ogóle nie czuć jej obojętności. Akcja również nie jest zbyt dynamiczna. Raczej powolna. Ale nie znaczy to, że jest nudno. Oj nie! Pani Dorota snuje swoją opowieść i wciąga czytelnika w tę magiczną i nieprawdopodobną historię. „Córka powietrza” o mądra, refleksyjna powieść, która na pewno dostarczy Wam wielu emocji. Porusza ona tematy macierzyństwa, odrzucenia, szukaniu swojego miejsca na ziemi. Historia tutaj pokazana ukazuje różne oblicza przyjaźni i miłości. „Córka powietrza” to druga część cyklu „Córki żywiołów”. Każda z tych części opowiada o innych bohaterach. Można je więc czytać w dowolnej kolejności. Bardzo polecam!

Po pierwsze muszę zaznaczyć to, że autorka ma cudowne pióro, które jest tak prawdziwe i magiczne jednocześnie. Potrafi dodać wiary w samego siebie, pomimo iż postać nie do końca potrafi powrócić do ponownych przypływów sił witalnych. Przeczytałam egzemplarz przedpremierowy, więc nie powiem wam nic o składzie, druku czy zbudowaniu, gdyż to przeważnie ulega zmianie. Jedynie mniejsza ilość dialogów jak sądzę pozostanie bez mian. Wszystko przez to, że pomimo iż postacie spotykają tu inne osoby, to jednak bardzo dużo nam opowiadają, przeważnie o sobie i męczących ich problemach. A jeśli nie czytaliście części pierwszej z serii ,,Córki żywiołów", to nic takiego, bo każdą z nich można czytać osobno. Dotyka jakby innych sfer w życiu, które są tu głównymi wątkami. Ten tom przepełniony jest odnajdywaniem inspiracji, których od kilku dobrych miesięcy naszej postaci brakuje. Opisuje nam co robiła, by wena twórcza jej powróciła i jak nie potrafiła zrozumieć, że jej ostatnia seria zyskała tak ogromny rozgłos. Pewnego dnia dostała przesyłkę w której tkwiła rzeźba Sylfidy. Nie wiedziała kim jest tajemniczy adresat, ale była pewna, że życzy jej jak najlepiej. Kiedy w niedługim czasie zauważyła piękną ważkę o krystalicznych skrzydełkach i tęczowym korpusie, ona nagle zniknęła, jakby ulotniła się. To ją skłoniło do poszukiwań nadawcy posągu, który wydawało jej się, że wciąż ją obserwował. Cokolwiek tutaj się nie dzieje, to jest owiane wielką tajemnicą i niepokojem. Również widok młodego sąsiada wprowadza ją w dziwny stan. Wychodzi na to, że coś wokół niej zaczyna się dziać, a ona tchnięta nowymi wrażeniami co jakiś czas skleja trochę stron swojej nowej powieści. Jednak czy na tym jest koniec? Dlaczego nawet jej rodzice zachowują się dziwnie, jakby ktoś wprowadził ją do dziwnego snu, którego zakończenia nie znała? Czyżby coś niebawem miało się wydarzyć? Oj ogromnie podziwiam klimat, jaki udaje się zbudować autorce. Pokazała nam postacie, które jakby chcą wierzyć w innych ludzi, a mogą zostać oszukani. Ukazała również tych, którzy twierdzą, że są szczerzy i tylko przestrzegają ją przed innymi, których powodów do skrzywdzenia nie rozumieją. A wam jak się wydaje, co wpływa na naszą wenę twórczą, bez względu jakiego tematu by nie dotyczyła? Czy są to ludzie wokół nas, pełna cisza, czy zagadkowe prezenty w których pokładamy nadzieję? Historia wciąga bez końca i później czujemy się zagubieni, że ostatnia strona została przez nas wyczytana. Czuć tu w klimacie dziwne powiązanie z naturą i życiem na ziemi. Jakby ktoś otwierał przed nami nowy świat, nowe możliwości, gdzie możemy korzystać z niego bez granic. Opowieść przywraca wam wiarę w siebie i przywołuje do tworzenia rzeczy, które robicie z pasją. Bardzo mi zaimponowała, dlatego ogromnie ją polecam!