Córka Racheli

Powieść mocno osadzona w realiach wojennych. Polecam

Przejmująca i pełna emocji opowieść o odnajdywaniu siebie w obliczu największych tragedii, a także determinacji w walce o ludzkie życie, czytamy w blurbie. Tak to wszystko jest. Żydowskie getto w Łodzi i piękna Pani Rachel, która zjawia się u Apolonii Chrynieckiej, właścicielki sklepu i pracowni z kapeluszami, by pozostawić nieznanej osobie swoją córkę. Rozpoczyna się cały proces ratowania dziewczynki przed nazistami, wścibskimi sąsiadami i nie za pieniądze, ale z poczciwości i chęci pomocy komuś, komu dzieje się krzywda. W całą akcję włączają się najbliżsi przyjaciele w Łodzi, ale także po dramatycznym nalocie gestapo, znajomi ze wsi. Apolonia coraz bardziej czuje się nie tylko opiekunką, ale rodzi się w niej uczucie. Jak się okazuje także do mężczyzny... To trudna miłość po śmierci męża, ale jak się okazuje, nawet wojna nie staje na drodze, kiedy potrzeba bliskości. Ale oczywiście nie wszystko układa się tak, jakby tego chciał także czytelnik. Który często oczekuje tego, by były emocje, ale wszystko miało dobry koniec i tu nie będzie zawiedziony. Kończy się wojna Ada, córka Racheli wraca do Łodzi. Apolonia ma coraz więcej dylematów. Szuka rozwiązania odpowiedzi, czy Rachela przeżyła. Uświadamia sobie, że przecież miłość do małej Ady jest miłością niemal matczyną, myśli o przysposobieniu. Co dzieje się z jej ukochanym, który według wielu znaków nie przeżył wojny. Każdy dzień do coraz większe wątpliwości... Emocje trzymają czytelnika do końca, który chyba zaskakuje

„Córka Racheli” autorstwa Anny Stryjewskiej to kontynuacja „Damy w kapeluszu”. Poznajemy w niej dalsze, już wojenne losy, Apolonii Chrynieckiej i jej przyjaciół. Bohaterka została postawiona przed bardzo ciężkim zadaniem - uratowaniem żydowskiej dziewczynki - Ady. I tak od początku wojny, razem z przyjaciółmi, stara się sprostać temu zadaniu. Mijają pierwsze lata wojennej zawieruchy, w Łodzi, w której mieszkają, zlikwidowane zostają wszelkie ślady polskości, a żydowscy mieszkańcy stłoczeni w getcie, które z czasem także zostaje poddane pacyfikacji. Tylko sen z powiek kobiety spędza nie znany los matki dziewczynki, pani Weissowej. Mimo tego udaje im się ukrywać córkę Racheli i wydawać by się mogło, że nikt niepowołany nie ma o tym zielonego pojęcia. Do czasu... aż pewnej nocy Apolonię nachodzi gestapo. Dzięki opatrzności, akurat tej nocy Ada nocuje u Heleny, a kobiecie jakoś udaje się wyjść z tej patowej sytuacji. To zdarzenie jednak wymusza na bohaterach poważne decyzje. Postanawiają ukryć córkę Racheli na wsi. Czy im się to uda? I jak potoczą się dalsze losy paczki przyjaciół? . To była niezwykle interesująca i piękna historia. Naszpikowana ciężkimi emocjami, ale niosąca też nadzieje i wiarę w drugiego człowieka. W jego bezinteresowność i prawość. Ale przede wszystkim w przekonanie, że każde życie jest ważne i dopóki istnieją środki, warto o nie zawalczyć! . Oprócz historii wojennej skupionej przede wszystkim na ukrywaniu żydowskiego dziecka, znajdziemy tu także „zwykłe codziennostki” - wszak życie toczyło się dalej, ludzie się zakochiwali, pobierali, rodziły się dzieci. Bohaterowie musieli się mierzyć z większymi i mniejszymi problemami, starali się każdy na swój sposób, po prostu przetrwać ten ciężki czas. Czy im się to udało? Tego nie zdradzę, polecam Wam za to lekturę!