Utracone córki. Tom 4. Córka z Genewy

Wystarczy umieścić akcję w malowniczych rejonach Szwajcarii, włączyć w to romantyczną historię i dramatyczną tajemnicę sprzed lat i powieść czyta się sama. Jesteśmy już na półmetku cyklu „Utracone córki” autorstwa Sorai Lane, a czwartą powieść „Córka z Genewy” czytałam z równą przyjemnością, jak jej poprzedniczki. Podobnie jak wcześniejsze tomy, tak i ten łączą dwa wątki i dwie linie czasowe, splatając historię miłości, rodzinnych sekretów i poszukiwania własnej tożsamości. Cofając się do lat pięćdziesiątych XX wieku wkraczamy w świat wyższych sfer, aranżowanych małżeństw i hipokryzji. Miłość Delphiny i Floriana komplikują społeczne uwarunkowania i oczekiwania rodziny. Ich związek ma przypieczętować wyjątkowy szafir, który w wyniku splotu dramatycznych zdarzeń staje się zagadką dla kolejnych pokoleń. Współcześnie poznajemy Georgię, która podążając tropem pozostawionych przez jej prababkę w tajemniczym pudełku wskazówek udaje się do Genewy. Tu przyjdzie jej poznać nie tylko tajemnicę swojej przeszłości i fascynującą historię bajecznego królewskiego klejnotu. Na jej drodze stanie również przystojny Luca, a wspólne próby rozwikłania rodzinnych sekretów okażą się dla obojga czymś więcej niż odkrywaniem ukrytej za woalem tajemnic przeszłości. Ta część, podobnie jak pozostałe w cyklu, należy do historii komfortowych i subtelnych, które czyta się z uśmiechem na ustach i wizją szczęśliwego zakończenia. Naprzemiennie prowadzone wątki dwóch różnych epok przybliżają nas do odkrycia tajemnic ukrytych w mrokach przeszłości, łącząc tło historyczne z romantycznym klimatem. Nie uważacie, że cudownie jest choć na kartach powieści uwierzyć, że podobnie jak drogocenne kamienie, tak i prawdziwa miłość potrafi przetrwać próbę czasu?

Czy uważasz, że przeszłość przodków ma wpływ na nowe pokolenia? Czy sądzisz, że historia lubi zataczać koło i na nowo się powtarzać? 💬 „Córka z Genewy” to już czwarty tom z cyklu Utracone córki autorstwa Sorayi Lane. Na wstępie od razu zaznaczę, że pomimo iż te historie łączy pewien element i swego rodzaju schemat, to można je czytać niezależnie od siebie, co według mnie jest ogromnym plusem. W tej części przenosimy się do Szwajcarii, gdzie autorka splata ze sobą losy dwóch kobiet – Delphiny oraz Georgii. I chociaż dzielą je pokolenia oraz kilometry, to łączy je rzadki różowy szafir oraz rodzinne więzy. Zgodnie ze schematem cyklu otrzymujemy tutaj dwa ramy czasowe, liczne retrospekcje i dwie odrębne historie kobiet, których życie odbiegało od tego, jakby sobie życzyły. Jednak wczytując się w powieść, dostrzegamy, jak te dwie odrębne historie wzajemnie ze sobą współpracują, ściśle współgrają i doprowadzają do zakończenia, o jakim nawet nie śniliśmy. Bo pod tą wielopoziomową i złożoną historią kryje się cudowna powieść obyczajowa o lekko dramatycznym zabarwieniu, ale nieprzekombinowana, sprawiająca, że nie można się od niej oderwać. Śmiało można napisać, że książka ta to jedno wielkie wspomnienie, opowieść o przeszłości, ale i konfrontacja zamierzchłych czasów, gdzie możemy zestawiać ze sobą zachowania i światopoglądy bohaterów, odczuwać ich emocje, a także wzruszać się ich losami. „Córka z Genewy” to nic innego jak powieść o kontaktach międzyludzkich, uczuciach, codzienności i życiu w społeczeństwie. Wśród tej całej historii można odnaleźć wiele elementów zmuszających do refleksji i głębszych przemyśleń. „Córka z Genewy” to chyba, jak do tej pory, najlepsza część całego cyklu. Wszystkie historie poruszyły moje serce, ale ta ma w sobie coś szczególnego, czego zabrakło w innych. Co to takiego? Przyznam szczerze, że sama nie potrafię określić, o co chodzi, ale ewidentnie ta historia pozostanie na długo w moim sercu. Serdecznie POLECAM!