Utracone córki. Tom 7. Córka z Norwegii

Czy zdarzyło Ci się kiedyś poczuć, że Twoje życie to tylko fragment większej historii, a odpowiedzi na najważniejsze pytania kryją się gdzieś w przeszłości Twojej rodziny? „Córka z Norwegii” to już siódmy tom serii „Utracone córki” autorstwa Sorayi Lane i muszę przyznać, że to jedna z tych książek, które czyta się nie tylko oczami, ale całym sercem. I choć schemat tej serii jest już dobrze znany, to wciąż działa, bo przecież kto z nas nie lubi odkrywać tajemnic ukrytych w starych pudełkach? Tym razem poznajemy Charlotte - kobietę silną, ambitną, trochę zagubioną, która przez lata stawiała karierę ponad wszystko. Kiedy trafia do niej tajemnicze pudełko z pamiątkami, coś zaczyna się w niej zmieniać. Nagle to, co wydawało się poukładane, zaczyna się chwiać. I właśnie ta chwila - moment pęknięcia - jest dla mnie w tej historii najbardziej intrygująca. Równolegle przenosimy się do Norwegii lat 50., gdzie poznajemy Amalie,której historia boli. To opowieść o miłości, która nie miała prawa przetrwać, o wyborach podejmowanych nie z serca, a z konieczności. I o poświęceniu, które zostawia ślad na całych pokoleniach. Najbardziej urzekło mnie to, jak autorka splata te dwie historie. Przeszłość i teraźniejszość przenikają się tu w sposób niemal naturalny - jakby jedno nie mogło istnieć bez drugiego. I choć tempo narracji jest spokojne, to właśnie ono pozwala mi naprawdę zanurzyć się w tej opowieści. Ale nie będę udawać, że ta książka jest idealna. Momentami brakowało mi głębszych emocji, takiego uderzenia, które zostaje w człowieku na długo. Relacja Charlotte i Harrisona… cóż, była dla mnie trochę zbyt delikatna, zbyt bezpieczna. Nie poczułam tu tej iskry, która sprawia, że serce przyspiesza. A szkoda, bo potencjał był ogromny. Za to klimat… Norwegia w tej książce jest niemal bohaterką samą w sobie. Surowa, piękna, chłodna, a jednocześnie pełna emocji. Czułam zapach powietrza, widziałam fiordy, słyszałam ciszę, która mówi więcej niż słowa. Ocena: 7/10 - „Córka z Norwegii” to historia o tym, jak bardzo przeszłość potrafi wpływać na naszą teraźniejszość. O wyborach, które nie zawsze są nasze. O miłości, która czasem przychodzi za wcześnie albo za późno. I o tym, że nigdy nie jest za późno, żeby spróbować jeszcze raz. I wiesz co? To też książka, która delikatnie przypomina: możesz iść przez życie zgodnie z oczekiwaniami innych albo w końcu posłuchać siebie.

„Córka z Norwegii” to już siódma część cudownej serii, którą pokochałam całym sercem i już żałuję, że przed nami został tylko jeden jej tom. A za co między innymi ją pokochałam? Bo w serii „Utracone córki” Sorayi Lane bohaterki odnajdują lub już realizują swoje pasje, co jest niebywale inspirujące. Charlotte, którą poznajemy w najnowszej powieści, uwielbia gotować i jest szefową kuchni. Poszła za głosem serca, co niestety pogorszyło na wiele lat jej relacje z ojcem. I tu pojawia się kwestia oczekiwań rodzicielskich, będąca też przyczyną tragedii sprzed lat, o której również w tej powieści czytamy. Tym razem wyruszamy na chłodną, jakże urokliwą i pełną emocji Północ. I jak w każdej części, tak i tu fabuła toczy się w dwóch idealnie splatających się liniach czasowych. W 1950 roku przenosimy się do Norwegii i poznajemy historię Amalie, ubogiej pokojówki, oraz Oskara, dziedzica hotelowego imperium. Ich młodzieńcza, zakazana miłość zderza się z brutalną rzeczywistością i stanowczym sprzeciwem zamożnych rodziców chłopaka. Oskar chce walczyć o ich wspólną przyszłość, niestety los pisze dla nich okrutny scenariusz, a zrozpaczona, samotna dziewczyna trafia do domu dla samotnych matek prowadzonego przez tajemniczą Hope. W tej teraźniejszej osi czasu śledzimy losy Charlotte, która przylatuje z Londynu do Oslo za sprawą propozycji wymarzonej pracy, ale też tajemniczego pudełka, którego historię zamierza poznać. Tu mierzy się nie tylko z rodzinną przeszłością, która uchyla dla niej drzwi, ale również z własnymi traumami i próbą odbudowy nadwątlonych relacji z ojcem. Co ważniejsze, poznaje tu Harrisona, utalentowanego architekta, choć równie poturbowanego przez życie. Czy potrafią podjąć ryzyko i zaangażować się w nowy związek? „Córka z Norwegii” to głęboko poruszająca opowieść o wygórowanych oczekiwaniach rodziców, heroicznej walce o to, co się kocha, i o własne pasje. To książka o trudnych odejściach, przepracowywaniu żałoby, ale przede wszystkim o tym, że prawdziwa, piękna miłość ma szansę przydarzyć się w życiu więcej niż raz. To jedna z tych niebywale ciepłych i budujących historii, która udowadnia, że mimo iż życie często pisze dla nas wyjątkowo trudne scenariusze, to nigdy nie brakuje w nim momentów wartych przeżycia. Uprzedzam tylko, żebyście przed lekturą przygotowali sobie coś pysznego, bo czytając o tym, jak główna bohaterka spełnia się kulinarnie, nieraz poleci Wam ślinka! Szczerze polecam!