Cudze dziecko

Niektóre kłamstwa są wypowiadane w dobrej wierze. Inne rodzą się z egoizmu. Najgorsze jednak są te, które udają troskę – bo najtrudniej je rozpoznać. Avril i Jade- dwie kobiety , które nienawidziły siebie bardziej niż kochały własne dzieci. Ta która zawsze chciała być matką kontra ta , która przed laty straciła wszystko na czym jej zależało. Jedna rozmowa o pracę i mężczyzna, którego obie pragnęły „Cudze dziecko” Daniela Hursta jest powieścią , , która doskonale wpisuje się w nurt współczesnych thrillerów psychologicznych – opartych nie tyle na spektakularnej akcji, co na emocjach, napięciu i narastającym poczuciu niepewności. Już od pierwszych stron książka przyciąga dynamicznym stylem i krótkimi rozdziałami, które skutecznie budują tempo narracji. To jedna z tych historii, które czyta się niemal jednym tchem – każdy kolejny fragment kończy się w taki sposób, że trudno oprzeć się pokusie „jeszcze jednego rozdziału”. Autor świadomie operuje strukturą, by podtrzymać zaangażowanie czytelnika i sprawić, że napięcie nie opada praktycznie do samego finału. Największym atutem powieści jest jednak jej klimat. Daniel Hurst bardzo umiejętnie kreuje atmosferę niepokoju i dyskomfortu, stopniowo podsycając wątpliwości wobec bohaterów i ich intencji. Czytelnik niemal od początku zostaje wrzucony w świat, w którym trudno komukolwiek zaufać, a rzeczywistość wydaje się chwiać pod wpływem kolejnych odkryć. Autor pokazuje, jak kruche bywa poczucie bezpieczeństwa oraz jak łatwo w relacjach międzyludzkich pojawiają się podejrzenia, lęk i narastający brak zaufania. Warstwa emocjonalna jest w tej książce bardzo wyraźna. Bohaterowie funkcjonują pod ogromną presją, a ich reakcje – momentami intensywne, a nawet skrajne – dobrze oddają charakter gatunku. Dzięki temu czytelnik nie tylko śledzi wydarzenia, ale też odczuwa napięcie razem z postaciami. To właśnie ta emocjonalność sprawia, że historia angażuje i zostaje w głowie na dłużej, nawet jeśli sama konstrukcja fabularna nie jest szczególnie odkrywcza. Styl Pana Daniela jest prosty, bezpośredni i pozbawiony zbędnych opisów. Hurst skupia się na tym, co najważniejsze – akcji, dialogach i budowaniu napięcia. Dzięki temu książka ma wyraźnie rozrywkowy charakter. Nie jest to literatura wymagająca ani eksperymentalna, ale nie taki jest jej cel. „Cudze dziecko” ma przede wszystkim wciągać i dostarczać emocji – i robi to bardzo skutecznie. A po zakończeniu przez chwilę brakuje słów, lecz w najlepszym możliwym sensie.

Matko, jak ja przeżywałam tą książkę, to nie macie pojęcia. Sama mam piątkę dzieci i zawsze bardzo pilnowałam, aby nigdy nikt nie miał nawet okazji aby pomyśleć, że ktoś mógłby jakieś dzieci pomylić. Wiem jednak z perspektywy czasu, że czasami kobiety po porodzie marzą o takim odpoczynku, że nie chcą nawet przytulić dziecka w pierwszych chwilach, tylko nakazują aby położne się nimi opiekowały, zanim dojdą do siebie. Wiem, co piszę, bo wiem czego bywałam świadkiem. Zwróciłam na to uwagę podczas lektury, bo jakby nie parzyć dotyczyła właśnie czasu po porodzie obu kobiet, które różnie zareagowały na pojawienie się dziecka na świecie. Jeszcze dziwniejsze było jednak to, że jedna z nich postanowiła swoje bobasy podmienić... W tym momencie postanowiłam, że nie będę o tym myślała, bo znając thrillery psychologiczne wiem, że po postaciach można się spodziewać dosłownie wszystkiego. Tak jak czułam, to było starannie zaplanowane posunięcie, tylko sens tego wydarzenia przyszedł dopiero później, o ile można było go się doszukiwać w umyśle jednej z kobiet:-) To książka napisana z perspektywy obu, tylko czasami dodany jest czas obecny, czy też wcześniejszy. Widzimy więc jak matka, która dostała podmienione dziecko czuje wewnątrz siebie, że to nie on. Nie bobas, który czekał w jej łonie na najpiękniejszy czas jaki chciała mu zapewnić. Oczywiście lekarze aby jak najszybciej mieć problem z głowy zganiają jej zachowanie na szok poporodowy, ale zapomnieli o rzeczach jakie mogli wykonać. To jednak fikcyjna opowieść, więc mamy nieść piętno dwóch sfer, gdzie jedna ma obce dziecko dla swojego bezpieczeństwa, choć rzekomo swoje kochała, i druga, która ma problem z zaakceptowaniem sytuacji, gdzie wie, że ma obok siebie kogoś obcego. Nie trudno się było domyśleć, że pary nie dogadują się z powodu nieoczywistych zachowań partnerek i w końcu nadchodzi dzień prawdy. Ale o tym poczytajcie już sami:-) Kobieta do odzyskania swojego dziecka jest niczym modliszka, która może nawet pożreć swojego partnera, byleby tylko zdobyła to, czego pragnie. Historia pełna napięć i emocji, które nie pozwalają zamknąć oczu nawet na odrobinę odpoczynku nocnego. Świetne zagranie psychologiczne oraz rozbudowanie akcji. Porwała mnie od początku i tak zostało do końca. Wrażliwi czytelnicy mogą czuć się w trakcie zaniepokojeni, ale taki był zamiar dobrej narracji. Mi się bardzo podobała:-)

„Cudze dziecko” to typowy thriller psychologiczny, w którym autor budując fabułę skupia się na relacjach i emocjach swoich postaci. Jest on opowieścią o zazdrości i ponoszeniu konsekwencji. Bez względu co, kiedy i komu zrobiliśmy przyjdzie nam wcześniej czy później za to zapłacić, bo „Przeszłość zawsze wraca, by ukarać tych, którzy najbardziej na to zasługują”. W powieści pojawiają się także takie motywy jak nadużywanie władzy i pozycji, depresja, samotność, manipulacja i zemsta. Pod wpływem lektury rodzą się pytania o motywy ludzkich zachowań i granice moralne, którymi się kierujemy w życiu. Avril Anderson i Jade White umieszczono na jednej sali oddziału położniczego londyńskiego szpitala. Mimo, że położono je obok siebie bardzo dużo je różni. Avril ma bardzo dobrą prace, pieniądze, kochającego męża i wyczekiwane dziecko. Jade pracuje dorywczo, jest samotna a w ciążę zaszła przypadkowo. Kobiety już się kiedyś spotkały i White do tej pory obwinia Anderson za zrujnowanie swojego życie. Przez lata planowała zemstę. Widok szczęśliwej Avril i jej spokojnego dziecka, kiedy jej synek ciągle płacze przywołał dawne emocje i wzbudził zazdrość. Pod wpływem goryczy i poczucia bezsilności Jade zamienia noworodki, zabierając spokojniejszego chłopca ze sobą. Czy Avril odzyska synka? Czy Jade poniesie karę? Domyślicie się zakończenia czy tak jak ja będziecie zaskoczeni końcowym plot twistem? Książka napisana jest w narracji pierwszoosobowej naprzemiennie prowadzonej przez dwie główne bohaterki. Bieżące wydarzenia przerywane są retrospekcjami wydarzeń sprzed siedmiu lat. W ten sposób otrzymujemy nie tylko opis przebiegu wydarzeń, ale także emocjonujący wgląd w myśli, uczucia i motywację działań obu bohaterek. Obie główne postacie są dobrze wykreowane i przekonujące. Jade to postać smutna, nieszczęśliwa, tragiczna wręcz. Ciąg wydarzeń, który ma miejsce w jej życiu spycha ją w coraz głębszy dołek psychiczny. Jej realna ocena rzeczywistości jest przez to zaburzona. Ma poczucie krzywdy i niesprawiedliwości. Avril jawi się jako spełniona kobieta sukcesu, która realizuje swój plan na życie – najpierw kariera potem rodzina. Jednak sama przyznaje, że żeby być na szczycie robiła rzeczy, z których nie jest dumna. Prześladuje ją poczucie, że kiedyś będzie musiała ponieść konsekwencje niechlubnych czynów. Fabuła była dla mnie intersująca, choć nie zawsze realistyczna. Konstrukcja powieści jest logiczna. Kompozycja powieści, w której dominują monologi wewnętrzne i opisy nad dialogami tworzy atmosferę napięcia, a także pokazuje samotność bohaterek. Prosty, przystępny i emocjonalny styl autora sprawia, że powieść czyta się sprawnie i szybko. Sposób prowadzenia akcji rozbudza ciekawość i przykuwa uwagę. Daniel Hurst umiejętnie angażuje emocjonalnie czytelnika nie tylko faktyczną akcją, ale o wiele bardziej emocjami swoich bohaterek. Napięcie związane z poczuciem winy i strachem Jade oraz frustracja nieradzenia sobie z rolą matki Avril są dobrze wyczuwalne i udzielają się podczas czytania. Powieść spełniła moje oczekiwania, śledzenie wewnętrznych rozterek i zmagań obu bohaterek w „Cudzym dziecku” było dla mnie emocjonujące. Lektura mnie zaabsorbowała i skłoniła do refleksji nad świadomością odpowiedzialności za swoje zachowania i naturą zemsty. Polecam

Najgorszy koszmar każdej świeżo upieczonej matki? Podmiana dzieci w szpitalu. I to uczucie totalnej bezsilności, kiedy nikt ci nie wierzy, szukając przyczyn twojego „szaleństwa” w depresji poporodowej. A ty przecież czujesz, że to cudze dziecko. Mimo że jest tak samo małe i bezbronne jak dzień wcześniej, widzisz zmianę w jego zachowaniu i, co ważniejsze, nie czujesz z nim więzi. Ten temat w „Cudzym dziecku” bierze na warsztat Daniel Hurst. Jego tetralogia „Żona lekarza” wypełniła mi emocjami kilka ubiegłorocznych wieczorów, przyzwyczajając do szybkiej akcji i moralnie niejednoznacznych bohaterów. Autor pisze książki, które pochłania się na raz i nie inaczej jest z tym tytułem. Choć najgorszy koszmar rodzica gra tu pierwsze skrzypce, to najbardziej zaskakuje odpowiedź na pytanie: „dlaczego?”. Bo to nie jest zwykły błąd szpitala. To opowieść, u której podłoża leży nienawiść i pulsująca żądza zemsty. Bohaterkami są dwie skrajnie różne kobiety. Avril to uosobienie sukcesu. Ma pieniądze, piękny dom, kochającego męża i wyczekiwane dziecko. Jade jest jej przeciwieństwem. Samotna, biedna, bez perspektyw, a jej ciąża była wpadką. Natura wzywa je w tym samym czasie na salę porodową, ale tylko jedna z nich jest świadoma, że nie jest to ich pierwsze spotkanie… I tu od jednej decyzji wpadamy w szaleńczy ciąg zdarzeń, choć pierwsza kostka domina została pchnięta dużo wcześniej. To, co w tej książce „robi robotę”, to emocje związane z zemstą i poczuciem winy. Autor świetnie pokazuje, że karma wraca w najmniej oczekiwanym momencie. I, tak jak wspomniałam, najbardziej przerażający nie jest tu sam akt zamiany dzieci, ale późniejsze osaczenie bohaterki. Jej bezsilność, gdy nikt jej nie wierzy, udziela się czytelnikowi. Z jednej strony krzyczysz w duchu: „Uwierzcie jej!”, ale z drugiej, odkrywając stopniowo jej przeszłość, zaczynasz się zastanawiać: „A może jednak na to zasłużyła?”. Muszę być szczera, na jeden moment przymknęłam oko. Fakt, że jedna z kobiet nie rozpoznaje swojej dawnej ofiary, wydaje się nieco naciągany, biorąc pod uwagę skalę ich konfliktu. Ale umówmy się, u Hursta realizm czasem ustępuje miejsca rozrywce. Jeśli to zaakceptujecie, czeka was jazda bez trzymanki. Finał, jak zawsze u tego autora, wbija w fotel. Nie wszystko okazuje się takim, jak wyglądało. Ostatnie strony, pisane z perspektywy męża Avril, rzucają na historię zupełnie nowe światło i udowadniają, że w tej grze nie ma zwycięzców. Jeśli lubicie thrillery, w których nikt nie jest kryształowy, ten tytuł bierzcie w ciemno.