Czarna jaskółka 2. Seria Góralka i mafioso. Tom 5

“Czarna Jaskółka” to czwarty tom serii i muszę przyznać, że nie można go nazwać po prostu dobrym, on jest fenomenalny! Na tą pozycję czekałam z niecierpliwością ;-) Główną bohaterką jest Monika, góralka, która żyje pragnieniem zemsty i chce poczuć jej smak. W przeszłości bardzo ją skrzywdzono, i teraz dąży do odwetu za wyrządzoną jej krzywdę. Pewnego dnia na jej drodze staje Jack Adams, bezwzględny mafioso. Monika szybko orientuje się z kim ma do czynienia i celowo odmawia mu noclegu w swoim hotelu. Jednak Jack powraca do Polski, aby pokazać Monice, że zadarła z nieodpowiednim przeciwnikiem. Monika osiągnęła zamierzone działanie i wciąga go w bardzo niebezpieczną grę. Coś jednak idzie nie tak. Oboje nie zdają sobie sprawy, że ktoś jeszcze dołączył do gry i zaczął rozdawać karty. Fabuła książki jest emocjonująca i nietypowa. Jeszcze bardziej niegrzeczna niż w poprzednich tomach. Autorka doskonale przeplata teraźniejszość z przeszłością, tworząc płynną narrację. A tym samym daje nam poznać dokładnie bohaterów i ich motywacje. Emocje są doskonale dawkowane, a napięcie rośnie strona po stronie. Adrenalina i niebezpieczeństwo chwytają czytelnika w swoje macki i nie wypuszczają, aż do końca powieści. Sceny erotyczne są gorące i pobudzają wyobraźnię, a cała opowieść owiana jest atmosferą mrocznej zemsty. Czy oprócz zemsty jest tu miłość? Czy ta historia ma sens? Jak się zakończy? Monika i Jack to bohaterowie, którzy są siebie warci - oboje twardzi, bezwzględni, nie cofający się przed niczym. Ich wzajemna fascynacja i przyciąganie tworzą wyjątkową chemię, która jest jednocześnie piękna i namiętna. Liliana Więcek stworzyła niezwykle interesującą dwójkę bohaterów, którzy tańczą z sobą tango, które jest zmysłowe, dynamiczne i pełne sprzeczności. Od nienawiści do miłości jest naprawdę cienka granica, a czytelnik może tylko podziwiać autorkę za kreację tych postaci. Szczerze polecam nie tylko tom czwarty serii, ale całą serię! Początkowo myślałam, że to Michael i Majka skradli moje serce, ale to Jack i Monika bez wątpienia zdobyli znacznie większy obszar w moim sercu, a właściwie całkowicie nim zawładnęli ;-)

„Czarna Jaskółka 2” to bardzo udana kontynuacja historii Moniki i Jacka, która rozwija wątki znane z pierwszej części i komplikuje sprawy jeszcze bardziej. Tutaj w dalszym ciągu nie można być niczego pewnym. Relacja głównych bohaterów jest pełna napięcia, niedopowiedzeń i sprzecznych emocji.  Motyw amnezji oraz gra, jaką prowadzą między sobą Monika i Jack, zostały przedstawione w interesujący sposób, co sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Według mnie ten tom jest jeszcze lepszy niż poprzedni i o ile to możliwe jeszcze bardziej wciągający.  Historia nie jest przewidywalna, a pojawiające się zagrożenia dodatkowo podnoszą napięcie i nadają książce dynamiki. Poczucie ciągłego zagrożenia czuć jak oddech wroga na karku. Na uwagę zasługuje również postać Moniki, która mimo trudnej sytuacji pozostaje silna i konsekwentna, a do tego sprytna. Bardzo lubię takie mocne bohaterki, które mimo wszystko nie zmieniają się nagle w rozhisteryzowane baby. Jacka w dalszym ciągu trudno mi było rozgryźć. Jedno jest pewne. To niebezpieczny mężczyzna, momentami nieobliczalny. Co tylko podsyca apetyt na więcej. Między tą dwójką aż iskrzy. Ich relacja jest skomplikowana, opiera się głównie na manipulacji i niedopowiedzeniach. Coś zupełnie innego niż jestem przyzwyczajona czytać.  Polecam.

🔞 RECENZJA 🔞 "Jack Adams to nie czło­wiek. To cho­ro­ba. To rak z do­miesz­ką per­fum, pach­ną­cy jak speł­nie­nie i dzia­ła­ją­cy jak wyrok śmier­ci." Monika budzi się w szpitalu i już wie, że jej los jest w cudzych rękach, szybko zaplanowana gra musi rozpocząć się na jej własnych zasadach, albo wszystko straci. Długo wodzi Jacka za nos, lecz kiedy ten się zorientuje, ich gra przeskoczy na zupełnie inny poziom. Walka pomiędzy nimi, nie będzie miała ograniczeń i tylko od nich zależeć będzie jakie figury przesuną na planszy gry, a napędzające chore wzajemne pożądanie często poprowadzi ich w niewłaściwych kierunkach. Do tego dojdzie ktoś trzeci i wtedy ich ścieżki muszą obrać inny tor, z ostrożnością, nieufnością, wciąż patrząc sobie na ręce, obiorą wspólny front przeciwko wrogowi. Staną się zwierzyną łowną, na którą ktoś rozpocznie polowanie. Będą kierować się rozumem, czy sercem? Za sterami stanie rozwaga, czy chęć zemsty za wszelką cenę? Piekielne rozgrywki, gorące momenty, krwawe jatki, rodzinne więzy, nieodłączne komplikacje, namiętność w tle. Monika vs Jack vs wróg atakujący znienacka. "Nie bez po­wo­du po­rów­na­łem tę ko­bie­tę do ko­ka­iny. Kon­fron­ta­cja z jej starą wer­sją obu­dzi­ła mój głód – fi­zycz­ny, psy­chicz­ny i pier­wot­ny." Domysły, poszlaki, sekrety, chęć zemsty, która wciąż posyca pędzącą w żyłach adrenalinę. Silna i nieprzewidywalna kobieta, pani w czerni, doskonała przeciwniczka, zarazem idealna partnerka dla Jacka, demona z samych odmętów piekieł. On za nic ma rodzinne więzy, jest żądny krwi i tylko to trzyma go przy życiu, które już niebawem totalnie wywróci się do góry nogami. Zmuszeni będą do działań przywracających ład i porządek w zaistniałym w ich świecie chaosie, gdzie nie wiadomo kto jest wrogiem, a kto sprzymierzeńcem. Każdy krok będzie musiał być skrupulatnie przemyślany, bowiem działania podjęte pochopnie, mogą przynieść wymierne skutki jeśli zostaną wprowadzone pod wpływem chwili zdenerwowania. Staną przeciw sobie, niczym idealnie dopasowani przeciwnicy, a później ramię w ramię. Wciąż ich ciągnie ku sobie, ona stała się jego największym uzależnieniem, narkotykiem, mimo przeciwnościom, mimo przeszkodom, na przekór wszystkim wrogom, chcącym dojść do władzy. Niby się nienawidzą, a wciąż pożądają, nie potrafią bez siebie oddychać. Król i królowa piekieł, są godni, by pilnować swojego tronu, ich intensywność, siła i determinacja poraża za każdym razem. Potrafią jedynie nienawidzić, ale ta nienawiść ich przyciąga do siebie niczym magnes. Świetna historia jak zwykle napisana na bardzo wysokim poziomie. Niezwykłe ekscytująca, szalenie skomplikowana, zawiła, tajemnicza, nieprzewidywalna jak sami bohaterowie, bardzo opisowa w sceny brutalności, więc osoby o słabych nerwach niech ją sobie darują. Z całego serducha polecam i zachęcam. Uzależniająca książka. "Nie­ste­ty, ale Bóg mnie nie chciał, a dia­beł nie wy­da­je się na mnie go­to­wy."

🖤„Czarna Jaskółka 2” to kontynuacja na którą bardzo czekałam.Bo jak tu nie czekać na takich wyjątkowych i pełnych pasji bohaterów. Bohaterów mających serce jak smoła, a pomysły są często oderwane od rzeczywistości! Powracamy z nimi do ukochanych gór i mroźnego Zakopanego.Czuć magię tego miejsca i to dodaje uroku tej historii🥹 🖤Postać Moniki jest idealnym obrazem kobiety,która niczego się nie boi.Nawet będąc w klatce,planuje zemstę i czeka na odpowiedni moment,by pokazać swój pazur.Jej pewność siebie powala,a cięty język przypomina,że kobieta nie jest słabą płcią. Jack nadal to mężczyzna bez skrupułów.On brnie do przodu z interesami-zwłaszcza tymi nielegalnymi.Z nikim się nie liczy i nikomu nie wybacza.Jego pewność siebie potrafi zirytować,ale w pewnej sytuacji mnie ujął-woli sam cierpieć niż ktoś inny. Razem z Moniką tworzą wybuchowy duet,który rozpala do czerwoności. Swoją pychą i pewnością siebie przynoszą na siebie więcej kłopotów! 🖤Musicie być przygotowani na solidną dawkę emocjonujących zwrotów akcji,zaskakujących decyzji,powracających bohaterów z poprzednich tomów-bliskich Jacka oraz wroga,który czeka na atak. Wtedy nic się nie liczy,by znaleźć bliskich i znów mieć spokój. Dynamiczna akcja wraz z ciekawymi wątkami z przeszłości bohaterów sprawiają,że poznajemy ich jeszcze bliżej i widzimy z czym się zmagali. 🖤„Czarna Jaskółka 2” to historia,która zaskakuje i przy której warto zarwać nockę.Gdy zaczynasz ją czytać,to kończysz jak przeczytasz ostatnią stronę-chcąc więcej! I na to liczę po cichu🙂 🖤Czytajcie-polecam!

„…tylko ja potrafię sprawić, żebyś nienawidziła mnie z taką samą mocą, z jaką mnie pragniesz i nigdy ci się to nie znudzi…” „Czarna jaskółka” to fenomen. Ale „Czarna jaskółka 2” to fenomen do kwadratu. Bo w tej części Jack Adams nie tylko wraca w swojej czarnej, bezwzględnej i bezlitosnej odsłonie. On obnaża się z uczuć, o które nigdy byśmy go nie podejrzewali. Nie było, nie ma i długo nie będzie drugiego takiego bohatera jak Jack Adams. Handel i produkcja narkotyków? Wybaczamy. Bezwzględność, brutalność, zdradę, czyny, których nie powinno się usprawiedliwiać? Wybaczamy. Strzał oddany do pierwszej młodzieńczej miłości? Wybaczamy. Bo Jack Adams to nie jest bohater, którego się ocenia. Jego się przeżywa. A co możemy mu wybaczyć w tej części? Paradoksalnie — tylko jedno. To, że dał się nabrać na amnezję „żony”. Moniki. Ale skoro ona jest jak Jack w spódnicy… to przecież trafił swój na swego. I właśnie dlatego w tej części dostajemy coś absolutnie elektryzującego: ich magnetyczne starcie. Przyciąganie. Odpychanie. Walkę. Pożądanie. Dumę. Zranienie. Oni są po prostu nieidealni — i przez to tak bardzo idealni. „…czasem można próbować połączyć dwa zepsute elementy i okazuje się, że idealnie do siebie pasują.” Monika po wybudzeniu ze śpiączki postanawia udawać amnezję. Gra kobietę łagodną, bezbarwną, inną niż ostra Czarnulka, którą znał Jack. On natomiast coraz trudniej znosi „nową” żonę. Coraz częściej znika. Coraz szybciej traci cierpliwość. Kiedy Monice udaje się uciec z Brazylii i wrócić na Podhale, wreszcie może być sobą. Doskonale jednak wie, że Czarnooki Diabeł nie wybacza zniewag. I że prędzej czy później pojawi się w Polsce. Nie spodziewa się tylko jednego, że Jack wróci nie tylko z jej powodu. I że konsekwencje jego dawnych wyborów wciągną w grę o najwyższą stawkę także ją. W tej części Jack przechodzi samego siebie. Jest bezkompromisowy, bezczelny i tak bardzo magnetyczny. Nie udaje nikogo. Niczego sobie nie odmawia. I właśnie wtedy w tej pełnej, nieokiełznanej wersji — fascynuje najbardziej. Relacja z Moniką z mdłej, brazylijskiej stagnacji przechodzi w coś ostrego, hipnotycznego i tak bardzo uzależniającego. Ich hate-love to istny majstersztyk. Dialogi iskrzą. Wzajemne prowokacje rozpalają. Zazdrość prowadzi do scen, od których nie sposób się oderwać i nie zarumienić. Te sceny po prostu działają! „Nie pytał, nie prosił. Jak zwykle brał z jawnym pragnieniem i gniewem. A ja chłonęłam to łapczywie.” Oczywiście wokół nich pojawiają się nowe, intrygujące postaci. Wracają też ci, których już znamy - cała rodzina Adamsów od najstarszego do najmłodszego, którzy również pojawiają się w Polsce. A wraz z nimi pojawia się napięcie, gniew, tajemnice i emocje, które uderzają z podwójną siłą. Są także momenty, gdy Jack pokazuje zupełnie inne oblicze. Wręcz zaskakująco ciepłe. I nawet on przekonuje się, że nie na wszystko jest odporny. Nie każdą krzywdę potrafi znieść. Zwłaszcza nie swoją. W tej historii nic nie jest oczywiste. Nikomu nie można ufać. Nie wszystko jest tym, czym się z początku wydaje. Bo nawet porządnie zamknięte drzwi mogą mieć maleńką szczelinę, a przez nią może wślizgnąć się coś tak samo zapomnianego, co bezlitosnego. Coś, co zmusi do wyboru. Coś, co złamie niejedno serce. „Czarna jaskółka 2” to emocjonalna, bezwzględnie wciągająca historia, która szokuje, wzrusza, bawi i wstrząsa. Jest tak nieprzewidywalna jak pogoda w Tatrach - i jak sam Jack Adams. Bohater, którego kocha się i nienawidzi jednocześnie. Jednak pomimo całej mojej miłości do Jacka Adamsa, w tej części to Monika wygrywa wszystko. Jack nadal jest ogniem, chaosem i mężczyzną, który jednym ruchem potrafi rozpalić całą scenę do czerwoności, ale Monika jest czymś znacznie groźniejszym - spokojem, precyzją, strategią, która nie potrzebuje krzyku, żeby przejąć kontrolę. Kobieta działa metodycznie, po cichu, cierpliwie buduje swoją przewagę wtedy, gdy inni są przekonani, że to ona jest kilka kroków za nimi. I choć moje serce nadal niebezpiecznie przyspiesza na samą myśl o Jacku, to właśnie Monika w tej części zgarnęła wszystko, bo udowodniła, że prawdziwa siła nie zawsze płonie najjaśniej, nie zawsze nosi benzynę i zapalniczkę przy sobie, ale czasem jest lodowata, spokojna i właśnie dlatego absolutnie nie do zatrzymania w walce ze złem. Złem, które czai się w tej części od początku i prawie do końca książki pozostaje zagadką, co pobudza i stawia w gotowości wszystkie zmysły nie tylko samych bohaterów, ale i nas - czytelników. A zakończenie? Takie, jakie tylko Liliana Więcek potrafi zaserwować. Perfekcyjnie wymierzone zagadką. Zostawiające niedosyt. Rozpalające apetyt na więcej a jednocześnie rozbrajające! Po tej książce jedno jest pewne: czekanie na „Czarną jaskółkę 3” będzie bolało. Walczyłam o „Czarną jaskółkę 2”, oj walczyłam. I było warto. Bo to historia, która uzależnia. Bo to bohater, który uzależnia. Jeśli szukacie książki, której nie odłożycie po jednym rozdziale - właśnie ją znaleźliście. Jeśli kochacie bohaterów, którzy są moralnie niejednoznaczni, niebezpieczni i magnetyczni - dla tych tu - przepadniecie. Jeśli uwielbiacie relacje pełne napięcia, ognia i nieustannej gry — ta właśnie ta seria i ta książka jest dla was. Reasumując? Czytajcie. Nie zawiedziecie się ani na tej historii ani na tych bohaterach. Jedyny minus? Kiedy przewrócicie ostatnią stronę, będziecie pragnęli więcej. To nie jest zwykła historia. To uzależnienie. To obsesja, z której ja osobiście nie zamierzam się leczyć, no chyba, że przy dziesiątym tomie tej fenomenalnej serii Góralka i mafioso. „Prawdopodobnie klątwa, która nas połączyła, polegała właśnie na sprzeczności: nienawidzić i zarazem pragnąć jak niczego innego na świecie.” TAK BARDZO POLECAM!!!