Czarne piaski

"W ciemności, z zamkniętymi oczyma, możesz patrzeć tylko w siebie. Tylko dlatego zobaczyłam, że paskudna pieczęć, którą miałam w sobie, pęka. Jej powierzchnia kruszy się i odpada. I światło widać coraz mocniej. W końcu ostatnia resztka złej magii skruszyła się, fragmenty poleciały dookoła i opadały gdzieś w dół, płonąc. Nie wiedziałam, że we mnie można tak opadać w dół, że jest na to miejsce. A potem zobaczyłam ich. Dwie obecności, których nie było we mnie od lat. Jedną jasną, lekką jak bąbelki szampana i niosącą radość i szczęście. Oleg. Drugą, mocniejszą, gęstą, gorącą, poruszającą się jak wrzący olej. Alex. Później poczułam coś, czego nie doświadczyłam od dawna - dwa strumienie miłości bez warunków, ograniczeń, pytań i wymagań. A potem umarłam." Zagadka trucia srebrem nadal nie została rozwiązana, mimo iż w jej rozwiązanie zaangażowali się wszyscy, tworząc wielogatunkowy team. Ale to nie jedyne złe wieści- nadal nie wiadomo gdzie podziewa się Andea. Na domiar złego pojawia się widmo przepowiedni. Czyżby zniknięcie Andrei miało z nią coś wspólnego? Monika przyzwyczaiła nas, że w każdej jej książce mamy do czynienia z istotami, które łatwo się nie poddają, zawsze walczą do końca. Pełne zaangażowania, oddania, nadziei i miłości, tacy właśnie są i nic ani nikt nie jest w stanie ich zatrzymać. Idealnym dopełnieniem świetnie wykreowanych bohaterów jest wszechobecna magia. To ona otula nas na każdym kroku, pozwala zrozumieć więcej, przeżywać bardziej intensywnie. Andrea i jej rodzina to grono osób, które pokochałam już od pierwszego tomu, a z każdym kolejnym sprawiają, że ta miłość staje się silniejsza i jeszcze trwalsza. Ich przygody wciągają, intrygują i zaskakują. Nie ma mowy o nudzie i braku akcji. Przeżywam z nimi każdą radość, ale także smutek, czuję każdą ich emocję. Odnoszę wrażenie jakbym była obok i brała czynny udział we wszystkim. Jakby to nie była fikcja, a otaczająca mnie rzeczywistość. Tak pisać potrafi tylko Monika. Serdecznie polecam całą serię Drogi Smoka💚