Czas gniewu. Jaśminowa saga. Tom 2

"Czas gniewu" Anny Sakowicz to pełna dramatyzmu i emocji kontynuacja Jaśminowej Sagi. To powieść, która nie tylko opowiada historię, ale sprawia, że czytelnik staje się uczestnikiem życia bohaterów. Jest to lektura idealna i zdecydowanie takie książki chce się czytać. Drugi tom rozpoczyna się, gdy w Gdańsku rozwijają się grzmoty wojennej burzy. W powieści słychać nie tylko wybuchy bomb, ale razem z bohaterami cierpimy głód, z nimi się cieszymy i płaczemy po stracie ukochanej osoby. Tragiczne lata wojny sprawiają, że życie rodziny Antoniego staje się coraz bardziej skomplikowane. Bohaterska walka o przetrwanie to nie tylko domena mężczyzn, ale i kobiet. Autorka oddaje realia okupacji, i powojennej Polski z wielką dokładnością. Z kart książki wyłania się obraz miasta, które musi przejśc przez burzę historii. Sakowicz wnikliwie pokazuje, jak wydarzenia wielkiej polityki wpływają na codzienne żtcie zwykłych ludzi. Jest to wspaniała powieść, która dostarcza wiele emocji. Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale drugi jest jeszcze lepszy - dramatycznym i wzruszający. To historia o miłości w wojennych czasach, o stracie, strachu, śmierci i dramatycznych decyzjach. O chęci przetrwania za wszelką cenę. Po raz kolejny autorka dostarczyła masę emocji. Ksiązki nie da się odłożyć, czyta się ją z zapartym tchem. Siła tej książki tkwi w postaciach. To własnie kobiety - córki Antoniego - stają się sercem powieści. Ich losy splatają się z dramatyzmem epoki, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach człowiek potrafi walczyć o miłość, godność i nadzieję. "Czas gniewu" to lektura, która porusza do głębi i pozostawia w czytelniku emocje na długo po zamknięciu ostatniej strony. To saga, która rośnie z każdym tomem - a drugi jak podkreśla wielu czytelników bije na głowę pierwszy. Książka dla czytelników, którzy szukają powieści, która wciągnie, wzruszy i pozwoli na chwilę przenieść się w sam środek historii.

Macie takie książki, a może inaczej serie, które potrafią wywołać uśmiech, ale i łzy radości/smutku? Cieszę się, że na mojej drodze taka seria trafia raz na jakiś czas. „Saga jaśminowa” to zdecydowanie jedna z tych ulubionych, które chwytają za serce, a to za sprawą realizmu i faktów, jakie miały miejsce. Okres, w jakim odkrywała się akcja to 1938-1968 r. Miejsce, w którym dochodzi do zmian nie tyle życiowych, ale i tych poglądowych to Gdańsk. Orłem z historii to ja nigdy nie byłam, ale ten okres zna chyba każdy młody Polak albo znać powinien. Nasi ulubieni (albo i nie) bohaterowie dorośli i mają już swoje pociechy i przyszło im zmierzyć się z pierwszymi oznakami wojny, jaka miała miejsce. Gdańsk znowu jest niemiecki. Sąsiedzi, którzy od lat wspierali z dnia na dzień przestali poznawać na ulicy, a to za sprawą polityki, jaką Hitler ustanowił. Mężczyźni idą na front często to młodzi ludzie, chłopcy jeszcze. Nie muszę chyba nikomu przypominać, że wojna nigdy nie jest dobra. Tak jak w pierwszym tomie tak i tutaj płakałam, kiedy nasi bohaterowie obdzierani byli z szacunku i i na każdym kroku zasmakowali w upodleniu człowieka. Nie liczą się wcześniejsze znajomości, układy teraz wartością jest… No właśnie co? Dobrze wiemy jak to było w obozach i tutaj autorka nie oszczędza nam tego obrazu upodlenia człowieka przez Niemców. Krok po kroku towarzyszymy naszym bohaterom w życiu, jakie i wiodą, ale jesteśmy też świadkami jak dorasta nowe pokolenie, które zaczyna działać na własną rękę. Od pierwszych stron przeżywasz razem z nimi to, co dzieje się z naszymi dziewczynami (Kasią, Julią, Stasią) to, kto zginie, a kto przeżyje to już zachowam dla was, ale nie będzie łatwo. W takich momentach doceniam (zawsze doceniam, ale podczas czytania jakoś szczególnie) to, co mam i w jakim kraju żyje. Wojna to jeden okres, ale w książce mamy jeszcze okres powojenny, i to w jaki sposób dochodzi do odbudowy Gdańska, życia które zostało zniszczone, utracone. Krewni, rodzina wracają na stare śmieci ktoś się odnalazł ktoś nigdy nie wrócił. Wojna odcisnęła na bohaterach coś, czego nie da się zapomnieć. Człowiek już nie jest tym, kim był kiedyś i pytanie czy po takiej traumie można jeszcze kochać? Można zacząć od nowa? Nikt z ocalałych nie chce myśleć o tym, z czym przyszło mu się zmierzyć, a tajemnice, jakie mają zaniosą do trumny. Katarzyna, Stasia, Julia siostry, które mimo ciężkich czasów wspierały siebie i tak bardzo wchłonęłam ich cierpienie, że nie będę potrafiła zapomnieć o nich. Sama mam dwie młodsze siostry, więc doskonale potrafiłam utożsamić się z nimi. Jesteśmy rodziną, kłócimy się, ale miłość zawsze zwycięży. Polecam całym sercem, ale uprzedzam będą łzy.