Czas rezurekcji

Książki autora albo się lubi, albo nie. Ja ze swoją szwagierką za nimi przepadamy, bo to nie są tylko puste opowieści. Pomimo fikcji, zawsze jest jakieś ziarenko prawdy, które wychodzi w najmniej spodziewanym momencie. Dotyka on sfer, które dla innych pisarzy są niepokojące, jakby sama historia mogła mieć wpływ na ich dalsze życie. Tutaj przeczytamy o życiu w klasztorze i sekretach, które jego dotyczą. Po wprowadzeniu w klimat książki, zaczynamy zauważać, że Klasztor i jego członkowie nie są miło prosperujący. Niemal agresją reagują na nowo przybyłych, zwłaszcza niektóre osoby. Czuć tutaj, że nikt z nich nie ma czystego sumienia. Zdradza to opisana ich mimika twarzy, zachowanie oraz drobne gesty. Nikt nie wie, co tam się wyprawia, choć istnieje na ten temat wiele spekulacji. Ktoś stracił życie, a ich dziwne obrządki wydają się być na bazie sekty aniżeli rzeczy świętych. W międzyczasie wchodzimy w inne krótkie opowieści, które opisane zostały tak, żeby mieć na uwadze kilka rozwiązań, które do tej sytuacji pasują. Autor zwraca w ich uwagę na to, że nasze dzieci potrafią być bardzo spostrzegawcze. Nawet jeśli ich nie ma pobliżu, lub pokazują, że są zajęte zabawą, to dochodzi do nich wszystko. To one biorą przykład z dorosłych, dlatego nawet ogólna rozmowa w jakimś złym temacie potrafi być dla nich krzywdząca. Podobno każdy dom ma swoje sekrety i pragnienia i tak jest. Za zamkniętymi drzwiami dzieje się prawdziwy koszmar, który o dziwo można tu rozłożyć na dwie strony. W jednej jest pragnieniem, więc potraktowany zostaje na dobro, ale z drugiej widać, że nie ma w tym niczego dobrego i nie chodzi tylko o legalność tego wydarzenia. Również dziwne niewidzialne moce zdobią tą historię. Ewidentnie wyczuwalna jest tam obecność innego bytu. Reszty wam nie zdradzę, bo to co najciekawsze warto poznać samemu. Autor złączył tutaj świeckość i jego przeciwieństwo. Rodzinne pragnienia i tragedie. Jest też nieco polityki, ale na tyle mało, żeby nie raziła w oko. Tutaj zanim cokolwiek się wydarzy, to zostajemy o tym uprzedzeni, więc zwiększa to napięcie podczas czytania. Jestem bardzo ciekawa, czy autor znajdzie temat, którego jeszcze nie dotykał. Chętnie się tego dowiem w kolejnej jego pozycji:-)

"Czas rezurekcji" to drugi tom cyklu Brat Hektor i komisarz Sara Adam wydany 21 maja 2025 roku nakładem Wydawnictwa Filia. Książka utrzymana jest w konwencji thrillera z elementami horroru psychologicznego i kryminału. Akcja powieśvi rozgrywa się w odizolowanym klasztorze Misterystów w Muszynie, gdzie dochodzi do makabrycznej zbrodni, a mnichów oskarża się o konszachty z siłami nieczystymi. Podczas czytania powieści czuć hipnotyczny mrok oraz jej niepokojącą atmosferę. Max Czornyj mistrzowsko buduje napięcie za pomocą izolacji i zimowej scenerii. Klasztor położony na odludziu, otoczony śnieżną pustką, staje się klatką dla bohaterów. Opisy przeszywającego zimna i mroku działają na wyobraźnię, tworząc wrażenie duszącej klaustrofobii. Dysonans sakralno-diaboliczny. Miejsce modlitwy zamienia się w arenę zła. Sakralne symbole mieszają się z profanicznymi rytuałami, a plotki o herezji i opętaniach podsycają grozę. Brat Hektor to zakonnik o umyśle śledczego, który zostaje wysłany przez arcybiskupa, by zbadać śmierć mnicha. Dołącza do niego komisarz Sara Adam, kobieta twardo stąpająca po ziemi. Ich współpraca to konfrontacja wiary z racjonalizmem. Wątki kryminalne, śledztwo odsłania mroczne sekrety klasztoru (rytuały, degeneracja moralna), a kolejne zbrodnie komplikują sprawę. Wątki nadprzyrodzone sprawiają się, że pojawiają się pytania o istnienie bezgranicznego zła. Czy mordercę można pokonać tylko przez egzorcyzmy? Fabuła jest dynamiczna i nieprzewidywalna, a finał choć perfekcyjny pozostawił mnie z uczuciem niedosytu i potrzebą refleksji. Brat Hektor łączy duchową wrażliwość z analitycznym umysłem. Jego wewnętrzne zmagania (wątpliwości wiary, konfrontacja z demonami przeszłości) czynią go postacią głęboko ludzką. Sara Adam to uosobienie racjonalizmu, która stopniowo przekracza granice nauki. Jej cięty język i determinacja równoważą duchowość Hektora. Mnisi są enigmatyczni, pełni sprzeczności. Ich chłód i tajemnice budują aurę paranoi. Styl pisarski autora to petarda emocji. Max Czornyj operuje interesującym językiem. Opisy zbrodni są brutalne i realistyczne (znak rozpoznawczy autora), ale nie służą taniemu szokowaniu uwypuklają temat zła. Perspektywa dziecka czyli fragmenty z punktu widzenia dziewczynki dodają opowieści niewinności, która kontrastuje z mrokiem klasztoru. Tempo książki toczy się jak rwący górski potok, sceny śledztwa przeplatają się z mistycznymi wątkami, nie dając czytelnikowi wytchnienia. Kontrowersje i potencjalne wady to niejasne zakończenie i otwarte wątki. Dla fanów szybkich thrillerów część środkowa może wydać się zbyt refleksyjna. Choć książkę można czytać osobno, wiedza o relacji Hektora i Sary z "Czasu śmierci" wzbogaca odbiór. Dla kogo jest ta książka? Miłośnicy kryminału, thrillera psychologicznego i horroru będą zadowoloni z lektury. Idealna dla fanów głębokich bohaterów i postaci z wewnętrznymi konfliktami. Autor prowokuje do pytań o naturę zła, wiary i granic racjonalności. "Czas rezurekcji" to mistrzowska prowokacja intelektualna i emocjonalna. Max Czornyj nie tylko opowiada historię zbrodni, ale bada ciemne zakamarki ludzkiej duszy, gdzie wiara ściera się z rozpaczą, a logika z irracjonalnym lękiem. Jest to pozycja książki, która zostawia ślad. Polecam fanom twórczości Stephena Kinga (atmosfera) i Umberto Eco (intelektualny ciężar). Czekam na tom trzeci! Moja ocena: 10/10 🌟 Zdecydowanie polecam! BRUNETTE BOOKS

Czas rezurekcji to najnowszy thriller psychologiczny Maxa Czornyja, który łączy elementy kryminału z mistycyzmem, tworząc mroczną atmosferę pełną napięcia i niepokoju. Głównym bohaterem jest brat Hektor, który zostaje wysłany przez najwyższe władze kościelne do odosobnionego klasztoru Misterystów. Miejsce to skrywa mroczne tajemnice, a w jego murach doszło do makabrycznej zbrodni. Plotki głoszą, że mnisi zawarli pakt z diabłem. Hektor staje przed zadaniem odkrycia prawdy i zmierzenia się z siłami, które wykraczają poza ludzkie pojęcie. To powieść, która sprawia, że jako czytelnik czujesz się obserwatorem rytuału — nie tyle śledztwa, co egzorcyzmu. Autor sięga po estetykę sacrum i profanum, zderzając je w sposób szokujący i mocno symboliczny. Głównego bohatera, brata Hektora, nie sposób jednoznacznie ocenić. To postać rozpięta między wiarą a zwątpieniem, obowiązkiem a przerażeniem, które — i to czuć — nosi już długo w sobie. Największą siłą tej książki jest atmosfera. To nie jest tylko „mroczny thriller”. To opowieść, w której mrok ma duchowy wymiar. Z czasem nie wiesz już, czy bohater zderza się z siłami nadprzyrodzonymi, czy z własnym szaleństwem. Czujesz się, jakbyś sam spędził noc w zimnej celi klasztornej, słuchając szeptów zza ściany. Czornyj bawi się motywami znanymi z klasyki grozy: tajemniczy zakon, makabryczna zbrodnia, legendy o paktach z diabłem. Ale robi to z nowoczesnym nerwem. Jego zamysł to brutalne, ciemne odbicie duchowego niepokoju, który towarzyszy nam współcześnie — kiedy wiara, nauka i lęk nie potrafią się ze sobą dogadać. Mimo że fabularnie książka jest bardzo sprawnie skonstruowana — są zwroty akcji, rosnące napięcie, elementy śledztwa i tajemnicy — to nie akcja najbardziej zostaje w pamięci. To klimat. Obrazy. Poczucie niepokoju, które zostaje nawet po zamknięciu książki. U mnie to była scena z kaplicą i... To książka duszna, gęsta, chwilami wręcz mistyczna — ale też brutalnie cielesna. Czornyj dotyka tu nie tylko tematów religijnych, ale też psychologii winy, traumy, obsesji. I choć zakończenie jest zamknięte, zostawia dziwny ślad. Jakby nie wszystko zostało powiedziane. Jakby coś w tej historii dalej trwało — może w Tobie. Mimo wszystkich tych walorów i tajemniczości, czegoś mi zabrakło w tej lekturze. Tego niecodziennego tchnienia, efektu powalenia z nóg, tego, co sprawia, że na długo obrazy zostają w tobie. Były emocje, ale jakby trzymane na uwięzi, zamknięte w ciemnej klasztornej celi i nie do końca mogły być sobą. Jeśli szukasz nie tylko kryminału, ale książki, która wzbudza niepokój egzystencjalny, zadumę nad tym, czym jest zło i jak daleko człowiek może się posunąć w imię "wyższych racji" — Czas rezurekcji będzie dla Ciebie. To mocna, duszna, klimatyczna powieść z obszernej półki polskiego thrillera. Czornyj nie tylko straszy, ale zmusza do myślenia. Czas rezurekcji zostawia ślad — może niewygodny, ale literacko bardzo wartościowy. Jesteś odważny? Jeżeli odpowiedź jest twierdząca, to trafiłeś na właściwą lekturę …

o za klimat! Zimne, odcięte od świata góry, milczący mnisi, ponura aura i zbrodnia, która wydaje się niemal rytualna. ‘Czas rezurekcji’ pochłonęłam w dwa wieczory i czuję niedosyt – w najlepszym tego słowa znaczeniu. Lubię thrillery, które nie są tylko o krwi i zagadkach, ale mają głębię – tutaj dostajemy pytania o wiarę, o zło, które nie zawsze ma twarz. Max Czornyj bardzo dobrze poprowadził wątek śledztwa, a przy tym świetnie oddał duszną atmosferę miejsca. To nie jest książka, którą się czyta – to książka, którą się przeżywa.

"Czas rezurekcji" to drugi tom cyklu o bracie Hektorze i komisarz Sarze Adam. Tym razem Hektor, na polecenie hierarchów kościelnych, wyrusza do położonego na odludziu zakonu, w którym doszło do Makabryczne zbrodni. Siedziba zakonników skrywa mrok, a także plotki o konszachtach z diabłem... Po bardzo wciągającej pierwszej części, z dużym zaciekawieniem sięgnęłam po kontynuację. I muszę przyznać, że była jeszcze lepsza! Chyba najwiekszą siłą tej książki jest jej atmosfera. Gęsta od tajemnic, zmowy milczenia, nieprzyjaznych spojrzeń, a to wszystko w otoczeniu hermetycznej, zakonnej przestrzeni i niewyjaśnionej zbrodni. Ciarki na plecach odczuwa się wielokrotnie, sama kilka razy się zastanawiam, czy już nie zaciera się tu granica thrillera z horrorem, bowiem tak mistrzowsko jest tu skonstruowany klimat. Sekrety zakonu przeplatane z dość tajemniczymi wspomnieniami i perspektywą dziecka wzbudzają spore zaintrygowanie, w zasadzie prawie do końca trzymając w tajemnicy sposób, w jaki planują się połączyć. Śledztwo Hektora, do którego w pewnym momencie dołącza również nietuzinkowa Sara, jest przepełnione niewiadomymi, podejrzanymi i coraz bardziej podkręcają adrenaliną przez kolejne nieoczekiwane okoliczności zdarzeń. Zagrożenie czyha na każdym kroku, trudno orzec, kto jest godzien zaufania, a kto tylko ma w sobie niepokojącą aurę. Finał zaskakuje ostatecznym rozwiązaniem, udało się autorowi wywieźć mnie na manowce, bowiem myślałam, że trochę inaczej się sprawa zakonczy. Jednocześnie zostajemy z kilkoma znakami zapytania, które być może są furtką do kolejnego tomu, a może mają pozostać już w sferze domysłów. Świetne rozwinięcie bohaterów i mocna, klimatyczna historia, która elektryzuje i przyciąga. Czytałam z zapartym tchem i już wyczekuje kolejnego tomu z tym duetem. Polecam! 🔥