Czterdzieści powodów do radości

Zawsze znajdziemy powody do narzekania. A gdyby tak spróbować znaleźć czterdzieści powodów do radości? Właśnie do tego zaprasza nas Katarzyna Kostołowska w najnowszym, dziesiątym już tomie swojego wrocławskiego cyklu obyczajowego „Czterdzieści”. Co ważne, autorka zadbała o zgrabne i nienachalne przemycenie najważniejszych informacji, więc mimo że jest to moje pierwsze spotkanie z przyjaciółkami z Wrocławia, to czytając, czułam się tak, jakbym usiadła na kawie z dobrymi znajomymi. Zaczynamy od symbolicznej daty 8 marca i to z przytupem, bo na sali porodowej. Autorka prowadzi nas przez 12 miesięcy z codziennego życia Aśki, Karoliny, Anity i Magdy z lekkością, ale i znajomością kobiecej natury, kreśląc portrety czterech kobiet różniących się pod wieloma względami, ale przyjaźniących od lat. Czytając o perypetiach tej wrocławskiej paczki, nieraz się uśmiechałam, by za chwilę poczuć ukłucie wzruszenia. Autorka świetnie pokazuje, jak często same niepotrzebnie się nakręcamy, reagujemy nieadekwatnie i gubimy dystans. Wtedy najważniejsze jest to, żeby mieć obok kogoś, kto sprowadzi nas na ziemię i komu można się zwyczajnie wygadać. To, co mnie w tej książce ujęło najbardziej, to brak przerysowania. Z powieści bije autentyzm i czuć, że autorka nie sili się na zaskakiwanie czy szokowanie czytelnika niestworzonymi dramatami. I choć w życiu bohaterek nie ma nudy, nie czuje się też przesady. Ta powieść po prostu płynie - jak życie. Autorka wplata w narrację naturalne, żywe dialogi i fragmenty czatów, dzięki czemu nie tylko towarzyszymy przyjaciółkom, ale też mamy możliwość poznać je głębiej. Mamy wrażenie, że to prawdziwe fragmenty czyjegoś życia, tak wiarygodnie oddane, że może rzeczywiście gdzieś istnieje taka Aśka, spalająca się w roli przyszywanej babci, Anita, wiecznie drąca koty z młodszym mężem, rozsądna Magda, najlepsza w rozwiązywaniu problemów, i Karola, miłośniczka ogrodów i zwierząt. I właśnie piją wspólnie kawę… To historia, która jest idealną leżakową rozrywką. Tak bliska naszemu codziennemu życiu, w którym nie brak i miodu, i dziegciu, a jednak wywołuje uśmiech i zostawia z lekkością w sercu. Bo z bohaterkami, ich dylematami, problemami i wyborami niejedna z nas się utożsami i poczuje, że nie jest z tym sama. Ale poczujemy też, że i na nas każdego dnia czeka wiele (może nawet czterdzieści) powodów do radości.